tag:blogger.com,1999:blog-49614492968861362052012-01-26T17:01:18.411-08:00htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.comBlogger581100tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-75901891293513863092012-01-26T17:01:00.000-08:002012-01-26T17:01:18.624-08:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ငယ္ငယ္ကတည္းက နားထဲခဏခဏၾကားရတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း<br />`လူခ်င္းတူေပမယ့္ အသက္ရႈပံု မတူတဲ့´။ ခုေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ မတူညီမႈ<br />ေတြမ်ားလာပါတယ္။ ေနရာေဒသ၊&nbsp; လူမ်ိဳး၊ ပတ္၀န္းက်င္၊ ထံုးတမ္းစဥ္လာေပၚမူ<br />တည္ျပီး ဘာသာစကားေတြက မတူ၊ ေနပံုထိုင္ပံု၊ ေျပာပံုဆိုပံု ေတြက မတူ။ အ<br />စားအေသာက္ေတြကမတူ၊ ယံုၾကည္မႈေတြကမတူ၊ ကိုးကြယ္ အားထားရာေတြ<br />ကလည္း မတူၾက။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပညတ္နယ္တြင္ မတူညီမႈေတြ မ်ားပါတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သတၱ၀ါေတြဟာ တစ္ဘ၀ျပီး တစ္ဘ၀ သံသရာထဲ ေျပးလႊားလာခဲ့<br />ၾကသည္မွာ ေယာက္်ားျဖစ္လိုက္၊ မိန္းမျဖစ္လိုက္ႏွင့္ မိမိျပဳေသာ ကံအလိုက္ အ<br />က်ိဳးေပး မတူညီ ကြဲျပားခဲ့ၾကတယ္။ သံသရာဘ၀ခရီးၾကီးအထဲ ကံသတၱိအရ အ<br />က်ိဳးေပး မည္မွ်ပင္ ကြဲျပားခဲ့ပါေသာ္လည္း တူညီမႈတစ္ခု ရွိခဲ့ၾကတယ္။ သတၱ၀ါ<br />အားလံုး မေျပာင္းလဲေသာ ပရမတၳ တူညီျခင္းကား `ဒုကၡသစၥာ´ ရရွိျခင္းပါပဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒုကၡဆိုေသာအက်ိဳးတရားသည္ အေၾကာင္း သမုဒယသစၥာေၾကာင့္<br />ရတာပါ။ ဒီ ေၾကာင္း က်ိဳးသစၥာေတြ ဘယ္မွာျပတ္မလဲ ဆိုေတာ့ နိေရာဓသစၥာ<br />မွာ ျပတ္မည္ပ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; နိေရာဓ ဆိုက္ဖို႕ ဘာလုပ္ရမလဲ ဆိုေသာ္ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ<br />ဧေကာမေဂၢါဆိုသည့္ မဂၢသစၥာ၊ မဂၢင္ ရွစ္ပါး တစ္နည္းဆိုရရင္ ေလာဘနဲ႕ လည္း<br />မခင္၊ ေဒါသနဲ႔လည္း မျမင္တဲ့ အလယ္အလတ္ မဇၥ်ိမ ပဋိပဒါက်င့္ရမည္သာ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘုန္းေတာ္ၾကီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ က်င့္စဥ္<br />တရားကို ေပးသနားခဲ့၏။ ကိုယ္တိုင္လည္း ထိုက်င့္စဥ္၊ ထိုလမ္းျဖင့္ နိေရာဓမည္<br />ေခၚ နိဗၺာန္ေတာ္သုိ႔ အျပီးတိုင္ မ်က္ေမွာက္ျပဳသြား ခဲ့ပါျပီ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ယံုၾကည္သူတို႔က ဘ၀ကိုပံုအပ္ျပီး တဏွာကိုျဖတ္ ျမတ္ေသာ အက်င့္<br />၏ ေခၚေဆာင္ရာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာ အရသာကုိခံစားသြားခဲ့ၾကျပီ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; မယံုၾကည္သူေတြ၊ မယံုၾကေသးသူေတြကေတာ့ သံသရာမွာ ခႏၶာေတြ<br />ေပြ႔ပိုက္လို႕ အဖန္တရာမိုက္ေနၾကစဲ၊ ခရီးဆက္ေနၾကစဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; မတူညီတာေတြပယ္ခြာ တူညီတာေတြ ေဖြရွာဖို႔ နိဗၺာန္လမ္းေပၚ ေရာက္<br />လာသူေတြကေတာ့ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ေဖးမကူညီ၊ လက္တြဲညီလ်က္ ခရီးမဆက္<br />ဘဲ သံသရာခရီးကို ျဖတ္ေနၾကပါျပီ။ တစ္ေလွတည္းစီး တစ္ခရီးတည္းသြား ဓမၼ<br />မိတ္ေဆြ ကလ်ာဏ မိတၱေတြ တူညီမႈေတြ ရၾကမွာပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘာတူညီမႈေတြလည္းဆိုေတာ့ နိေရာဓဆိုတဲ့ ခ်မ္းသာသုခ အစစ္ပါပဲ။<br />ဒါဟာလည္း မဂၢင္ရွစ္ပါး အက်င့္တရားေတြ တူေနလို႕ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘုရားျမတ္စြာ<br />က `သမဂၢါနံ တေပါ သုေခါ ´ တဲ့ အက်င့္တူသမွ် ခ်မ္းသာရဖို႔ပါပဲလို႔ ေဟာၾကားခဲ့<br />တာပါ။ အက်င့္တူဖို႔ ကလ်ာဏ မိတၱ အေရးၾကီးပါတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒါေၾကာင့္ အသိတူ၊ အက်င့္တူျပီး အရတူဆိုတဲ့ နိေရာဓ သုခ အတူရ<br />ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း.................။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-7590189129351386309?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-4726425373714792512012-01-12T05:15:00.000-08:002012-01-12T05:15:52.742-08:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အေမေန႕ ဆိုတဲ့ ျပာသိုလျပည့္ေန႕က အေမ့အေၾကာင္းေတြးမိတယ္။ စာေရးဆရာၾကီး<br />ဘဘဦးသုခက ျပာသိုလျပည့္ေန႕ကို ဘာေၾကာင့္မ်ား အေမေန႕အျဖစ္သက္မွတ္ခဲ့တာပါလိမ့္။<br />အေၾကာင္းေတာ့ရွိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ျပာသုိလဆိုတာ<br />ခ်မ္းတဲ့ေအးတဲ့ လ မဟုတ္လား။ ထိုလမွာ အေမရဲ႕ေမတၱာအေႏြးဓာတ္နဲ႕ဆို သားသမီးတိုင္းရင္<br />မွာ ေႏြးေထြးသြားမွာပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ငယ္ငယ္က ျပာသိုလျပည့္ေန႕မွာ စပ္ဆိုခဲ့ဘူးတဲ့ စာေၾကာင္းေလးေတြပါ ေခါင္းထဲ၀င္<br />ေရာက္လာတယ္။ “ခ်မ္းေအးကဲပို လျပာသုိထဲ အေမေမြးဖြား အေမ့သား ” ဆိုျပီး ငယ္ငယ္က<br />အေမ့ကိုလြမ္းရင္ အဲ့လို စာတို စာစေလးေတြေရးျဖစ္တယ္။ ခုေနာက္ပိုင္း ေလ့လာစရာစာေပ<br />ေတြမ်ားလာသလို လုပ္စရာအလုပ္ေတြကလည္း မ်ားလာ၊ ဒါနဲ႕ အေမ့ေန႕မွာ အေမ့အတြက္<br />ကဗ်ာေလးေတြေတာင္ မစပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္လို႕လည္း လျပာသုိေရာက္ျပီဆိုသည္ႏွင့္<br />အေမ့ အေၾကာင္းစဥ္းစားမိတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; မိဘေမတၱာဆိုတာ ၾကီးမားတယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိၾကတယ္။ ဒါကိုစာဖြဲ႕ရင္လည္း<br />ငယ္ငယ္က စာစီစာကံုးမွာေရးသလို ျမင္းမိုရ္ေတာင္ၾကီးနဲ႕ ထြက္သစ္စ လျခမ္းေလးလိုပဲတဲ့။<br />ဒါငယ္ငယ္က ေရးခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ျမင္းမိုရ္ေတာင္လည္း ကိုယ္မျမင္ဖူးေခ်။ ဘာေၾကာင့္<br />မ်ားျမင့္မိုရ္ေတာင္ကို ေရးခ်င္ခဲ့မိလည္းဆိုတာ ခုစဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ဒါက ဘုရားရွင္ကိုယ္<br />ေတာ္ျမတ္ၾကီး ေပးခဲ့ေသာ ဥပမာရယ္ပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘုရားေပးတဲ့ ဥပမာကိုေတာ့ ထပ္မညြန္းေတာ့ေပမယ့္ အမ်ားေတြးနဲ႕ အေတြးေလး<br />နဲ႕ေျပာျပခ်င္တယ္။ “တစ္လုပ္စားဖူး သူ႕ေက်းဇူး” လို႕ အားလံုးေျပာဆိုၾက သိၾကပါတယ္။ တစ္<br />လုပ္စားဖူးရင္ေတာင္ ေကၽြးသူဟာ ကုိယ့္ေက်းဇူးရွင္ပါ။ ခုရြယ္ေရာက္တဲ့အထိေကၽြးေမြးလာတဲ့<br />ေက်းဇူးဆိုတာေတာ့ ေျပာမေနနဲ႕ေတာ့။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားလိုက္သလဲ။ သားသမီးအ<br />ေပၚခ်စ္သည္ကား ေပတံမရွိေခ်။ ႏႈိင္းယွဥ္စရာမရွိပါေပ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အပၸရိမာနံ တဲ့<br />ေမတၱာသုတ္ထဲတြင္ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့သည္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အေမဆိုတာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ရပ္လံုးရဲ႕ ရႏိုင္တဲ့ ရပိုင္ခြင့္ နာမည္ သေကၤတပါ။ ရဟန္း<br />ေတာ္ေတြမွာေတာ့ လူ႕ေလာကထဲေရာက္လာေအာင္ ေမြးေပးခဲ့တဲ့ ပကတိမယ္ေတာ္ရွိသလို၊<br />ရဟန္းဘ၀ ေရာက္ရွိေအာ္ ပရိကၡရာ ရွစ္ပါးနဲ႕ ေထာက္ပံ့ျပီး သိမ္ထဲကေမြးေပးလိုက္တဲ့ ရဟန္း<br />မယ္ေတာ္ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ရဟန္းပရိကၡရာမျပည့္စံုရင္ ရဟန္းမျဖစ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒါကို လွဴဒါန္း<br />ေပးလိုက္တဲ့ ရဟန္းမယ္ေတာ္ဆိုတာလည္း ရဟန္းအတြက္ အေမပါပဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အမ်ိဳးသမီးထုၾကီး ဂုဏ္တက္ေစတာ ဒီအေမေတြေၾကာင့္ပါ။ တစ္ခါက ျမတ္စြာဘုရား<br />ကို အရွင္အာနႏၵာက ေလွ်ာက္ဖူးပါတယ္။ အရွင္ဘုရား မာတုဂါမေတြရဲ႕ အာရံုဟာ ရဟန္းေတြ<br />အတြက္ အလြန္ပင္ၾကီးမားတဲ့ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ကဲ့သုိ႕ ေနထိုင္<br />သင့္ပါသလဲ ဆိုတာ မိန္႕ေတာ္မူပါဘုရား ဆိုျပီး ေလွ်ာက္တယ္။ ဒီေတာ့ ဘုရားျမတ္စြာက ခ်စ္သား<br />မာတုဂါမေတြကုိ မျမင္၊ မေတြ႕ေအာင္ေနပါတဲ့။ အဲ ျမင္ျပီ ေတြ႕ျပီး ဆိုလွ်င္ မၾကည့္မိေအာင္ ေနပါ<br />ျမင္ျပီ ေတြ႕ျပီ ၾကည့္မိျပီ ဆိုလွ်င္ တျခားစိတ္မထားဘဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ေမြးမိခင္၊ ေမာင္ႏွမ စိတ္နဲ႕ ေျပာ<br />ဆိုဆက္ဆံ ေနထိုင္ပါတဲ့။ ဒါဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေပးတဲ့ မာတုဂါမေတြနဲ႕ ေျပာဆိုဆက္ဆံနည္း<br />ပါ။<br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; သဒၶါတရားပိုတာဟာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရယ္ပါ။ ဆြမ္းေလာင္းရင္လည္းပဲ ေတြ႕ျမင္ၾကံဳဆံု<br />ရ၊ တရားပြဲတို႕ တရားစခန္းတို႕မွာလည္းပဲ အမ်ိဳးသမီးေတြက မ်ားတာပါ။ ဒီေတာ့ ေတြ႕ေန ျမင္ေန<br />ၾကံဳေန ဆံုေန ရတာ၊ ျမတ္စြာဘုရားေပးေသာ ကိုယ့္မိခင္လို႕ ႏွလံုးသြင္းေသာအခါ၊ ကိုယ့္မယ္ေတာ္<br />အက်ိဳးရွိေအာင္ ဘယ္လိုေန၊ ဘယ္လိုေျပာ၊ ဘယ္လိုက်င့္ေပးရင္ အက်ိဳးရွိမလဲဆိုတာ စိတ္ထဲျဖစ္<br />လာပါတယ္။ ဒါဟာ ရဟန္းေတာ္ေတြ အထူးသျဖင့္ အေမခ်စ္တဲ့ သားရဟန္းေတြ ဆိုလွ်င္ က်င့္စရာ<br />အေကာင္းဆံုးတရားေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ျပာသိုလျပည့္ အေမေန႕၀ယ္ အေမႏွင့္တူလွစြာေသာ အမ်ိဳး<br />သမီးမ်ားအတြက္ ဒီေဆာင္းပါးေလးနဲ႕ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္ အေမအေပါင္းတို႕.........................။<br /><br />သက္ရွည္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာ လိုရာဆႏၵ ျပည့္ပါေစ............................။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-472642537371479251?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-20725602070242792202011-12-24T05:20:00.000-08:002011-12-24T05:20:21.678-08:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; တစ္ေန႕က ဒကာမေတြလာရင္း တရားစကားေမးၾက ျမန္းၾကရင္း စိတ္ထဲျဖစ္မိတာေလး<br />ကို စာအျဖစ္ေျပာင္းလိုက္တာရယ္ပါ။ တစ္ေယာက္ကေမးတယ္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အရွင္ေဒ၀ဒတ္<br />ကုိ တရားရေအာင္ ဘာျဖစ္လို႕မ်ား တရားမေဟာရတာလဲတဲ့။ ေဒ၀ဒတ္ ငရဲက်မွာ သိလ်က္နဲ႕ မ<br />ကယ္ဘဲ ထားသလို ျဖစ္မေနဘူးလားဆိုျပီး ေမးပါတယ္။ ဒါနဲ႕ သူသေဘာက် ေက်နပ္ေအာင္ ျပန္<br />ေျဖေပးလိုက္တယ္။ အဲ့ေန႕က မေျပာလိုက္မိတဲ့ ဥပမာေလးကုိ ခုစာထဲမွာေတာ့ ထည့္ျပီးေရးေျဖ<br />လိုက္ပါတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; တစ္ခါက ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဆီကို ပုဏၰားၾကီးတစ္ေယာက္လာျပီး ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးပါ<br />တယ္။ ဘုရားေဂါတမဟာ တရားေဟာ အလြန္တရာကို ကၽြမ္းက်င္တယ္လို႕ သူၾကားပါတယ္တဲ့<br />ထိုသုိ႕ ကၽြမ္းက်င္တာေၾကာင့္ ဘုရားေဟာသမွ်လူေတြသည္ ကၽြတ္တမ္း၀င္သြားၾကသလား၊<br />ေကာင္းေသာဘံုဌာနေတြဆီ ေရာက္ၾကပါသလားလို႕ ေမးပါတယ္။ ဒီေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က<br />ေမးခြန္းေလးတစ္ခု ျပန္ေမးတယ္။ ပုဏၰားၾကီး သာ၀တၳိျမိဳ႕ဆိုတာလည္း ရွိတယ္ သာ၀တၳိျမိဳ႕ကို<br />သြားတဲ့ လမ္းဆိုတာလည္းပဲ ရွိတယ္။ ပုဏၰားၾကီးကုိ လူတစ္ေယာက္က သာ၀တၳိျမိဳ႕ကုိဘယ္လမ္း<br />ကသြားရပါသလဲဆိုလွ်င္ ပုဏၰားၾကီးဟာလမ္းသိေတာ့ ဒီလမ္းကသြားရင္ သာ၀တၳိကုိေရာက္မယ္<br />ဒီလမ္းကသြားပါဆိုျပီး လမ္းညႊန္လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီလူက ထိုညႊန္ျပတဲ့လမ္းကို မသြားဘဲ တျခားေသာ<br />လမ္းကို သြားမယ္ဆိုလွ်င္ သာ၀တၳိျမိဳ႕ေရာက္ပါ့မလားတဲ့။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အရွင္ဘုရားရယ္ လမ္းညႊန္တဲ့သူက ဒီလမ္းကသြားေရာက္ပါတယ္လို႕ ညႊန္တာေတာင္<br />တျခားလမ္းကိုသြားတာ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး သာ၀တၳိျမိဳ႕ကိုေရာက္ပါ့မလဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဟုတ္တယ္ပုဏၰား အဲ့ဒီလိုပါပဲ ငါဘုရားက ဒီလမ္းကသြားရင္ နိဗၺာန္ကုိ ေရာက္မယ္လို႕<br />ဆိုေပမယ့္ ငါဘုရားေျပာတဲ့အတိုင္းလိုက္နာ က်င့္သံုးျပီး ထိုလမ္းကုိေလွ်ာက္သူေတြသာ ေရာက္<br />တယ္၊ ဆန္႕က်င္ဘက္လမ္းကို ေလွ်ာက္ရင္ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေရာက္ႏိုင္မတုန္း၊ တကယ္<br />ေတာ့ ငါဘုရားဟာ လမ္းညႊန္မႈကိုပဲ ေပးႏိုင္တာ က်င့္သံုးသည္ မသံုးသည္က ထိုလမ္းေမးသူ၏<br />အလုပ္ေပပဲလို႕ ေျဖၾကားခဲ့တဲ့ အေျဖေလးကို အေတာ္ေလးသေဘာက်ႏွစ္သက္ခဲ့တာပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ခုလည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ကို သူမ်ားနည္းတူ တရားေတြေဟာ<br />တာပါပဲ။ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေတာထြက္ေတာ္မူကတည္း အျမင္မၾကည္လင္<br />ခဲ့တာ ႏွမျဖစ္သူကို ထားျပီးတစ္ကုိယ္တည္း ကုိယ္လြတ္ရုန္းသြားတယ္လို႕ အထင္မွားခဲ့တာပါ။<br />သာသနာ့ေဘာင္ထဲေရာက္လို႕ သကၤန္း၀တ္ျပီးတဲ့အခါမွာလည္း သူ႕ရဲ႕စိတ္ကေလးကို ေနရာ<br />အထားမွားခဲ့တယ္။ ဘယ္လုိေနရာမ်ိဳးေတြၽမွာထားခဲ့သလဲဆိုေတာ့ ေက်ာ္ၾကားခ်င္တဲ့ေနရာ<br />လာဘသကၠာယ ပူေဇာ္မႈေတြအေပၚမွာေပါ့။ အတူတူသာသနာ့ေဘာင္၀င္ခဲ့တဲ့ အရွင္အာနႏၵာ<br />အရွင္အႏုရုဒၶာတို႕ကို ဒကာဒကာမေတြက ပူေဇာ္မႈေတြျပဳျပီး မိမိကိုေတာ့ ဘယ္သူမွမသိဘူး<br />ဘုရားရွင္ကလည္း ေနရာေပးေတာ့ ေယာက္ဖျဖစ္တဲ့ မိမိကိုမေပးဘဲ အရွင္သာရိပုတ္တုိ႕ကုိ<br />ေပးတယ္ဆိုျပီး အထားမွားေသာ စိတ္ နဲ႕ ျပစ္မွားခဲ့တယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေနရာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ေသခ်ာမသိေလေတာ့ စိတ္အထင္နဲ႕ အတၱအျမင္ကုိ အေရာင္<br />တင္ခဲ့တာေပါ့။ ေနာက္ဆံုးမွာ မျပဳသင့္ မျပဳထိုက္တဲ့ ကံၾကီးေတြျပဳ ဘုရားကိုအံ့ျပဳကာ ဘုရား<br />တစ္ဆူလုပ္ျပီး သံဃာပရိသတ္ကို လုယူခဲ့တယ္။ ဒါေတြဟာ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္ မေက်နပ္<br />ခဲ့သမွ်ကုိ အထားမွားတဲ့ စိတ္နဲ႕ ျပဳတာေပ့ါ။ ေနာက္ဆံုး အထားမွားတဲ့ စိတ္က စိတ္ထားမွားတဲ့<br />သူ႕ကုိ အပါယ္ငရဲ က်ေစခဲ့တာပါပဲ။ ဘုရားရွင္က မလုပ္သင့္လုိ႕ မလုပ္သင့္ဘူး ေျပာခဲ့ပါတယ္။<br />သို႕ေသာ္လည္း ဒီဘက္လမ္းကိုမွ ေလွ်ာက္ခ်င္ေနတဲ့သူကေတာ့ လမ္းမွန္ျပသူကုိ တာ့တာလို႕<br />ေျပာျပီး မိမိေလွ်ာက္လိုသည့္ လမ္းသို႕သာေလွ်ာက္လွမ္းမွာပါ။ လမ္းညႊန္ျပသူဟာ ကုိယ္ညႊန္ျပ<br />တဲ့ မသြားလို႕လည္း ၀မ္းနည္းစရာမလိုပါဘူး၊ သြားလို႕လည္း ၀မ္းသာဖို႕မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္<br />ေတာ့ လမ္းညႊန္သူဆိုတာ လမ္းညႊန္သူ တစ္ေယာက္ပဲ မဟုတ္လား ။&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ။<br /><br />လိုရာျပည့္ကာ တည္ၾကည္စြာ ပညာတိုးပါေစ...............။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-2072560207024279220?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-86636171173801869452011-12-22T07:31:00.000-08:002011-12-22T08:05:10.364-08:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သီလရွင္၀တ္ခ်င္ပါတယ္ ဆိုျပီး ေရာက္လာတဲ့သူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းျပဳျပီး<br />ဒီေဆာင္းပါးေလး ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဒီ အခ်စ္ပဲလိုတယ္ ဆိုတဲ့စာသားေလးကို ၾကားတာေတာ့<br />ၾကာပါျပီ။ ဘာနဲ႕ ပတ္သက္ျပီးေရးလွ်င္ ေကာင္းမလဲလို႕ စဥ္းစားေနတာရယ္ အေၾကာင္းအ<br />ရာရယ္ မေတြ႕ေသးတာနဲ႕ မေရးျဖစ္ခဲ့တာ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သီလရွင္ ၀တ္ဖို႕ သင့္ မသင့္ ဆိုတာ လာေမးတာနဲ႕ ကိုယ္သကၤန္း၀တ္စဥ္က ဆံုး<br />ျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ ႏွလံုးျပန္သြင္းမိတယ္။ မိမိသကၤန္း၀တ္မည္ဆိုတုန္းက<br />သူငယ္ခ်င္းေတြက မိဘကို လုပ္မေကၽြးဘဲ ၀တ္သြားရင္ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္ရာေရာက္မယ္<br />ဆိုျပီး တားၾကတယ္။ ထိုသို႕ တားေနသည့္ၾကားကပဲ သာသနာ့ေဘာင္ေရာက္လို႕ ရဟန္းဘ၀<br />ေရာက္ခဲ့တယ္။ ထို အခ်ိန္က မိဘဆိုတာကို တကယ္မခ်စ္တတ္လွ်င္ ဒီေနရာမွာ တကယ္မခ်စ္<br />တတ္လွ်င္လို႕ သံုးထားတာေလးကုိ သတိထားမိပါေစ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒါဘာကို ေျပာခ်င္တာလဲဆိုေတာ့ တကယ္မိဘကို ခ်စ္လွ်င္ ရဟန္းမယ္ေတာ္ဘ၀<br />ေရာက္ေအာင္ ပို႕ႏိုင္ရပါမယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ခဲတဲ့ ရဟန္းမယ္ေတာ္ဆိုတဲ့ ဘ၀ေရာက္ေအာင္ လုပ္ေပး<br />မွ တကယ္ခ်စ္တတ္တာပါ။ မိဘ နဲ႕ သားသမီး ေတြၾကား၊ ဆရာနဲ႕ တပည့္ေတြၾကား ၊ မိသားစု<br />ေတြၾကားမွာ တကယ္ဆိုလွ်င္ အခ်စ္ပဲ လိုပါတယ္။ ဘာအခ်စ္လဲ ဆိုေတာ့ စစ္မွန္တဲ့ အခ်စ္ပါ။<br />အတၱအခ်စ္မဟုတ္တဲ့ ေမတၱာခ်စ္ပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ထိုအခ်ိန္ကေတာ့ မယ္ေတာ္ၾကီးကုိခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေရာ ေနာက္ အခ်စ္တစ္ခုကေတာ့<br />သာသနာကိုခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေရာပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္ ။ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္၊ ရဟန္းဘ၀ေရာက္ဖို႕<br />ဆိုတာ သာသနာကုိ ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္မရွိဘဲ မေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ သာသနာကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္တစ္ခု<br />တည္းနဲ႕ သာသနာ့ ေဘာင္ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ သာသနာေတာ္ထဲေရာက္ဖို႕ဆိုတာ အကယ္ဆို<br />ရင္ သာသနာကို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ပဲလိုပါတယ္။ သာသနာကို မခ်စ္ရင္ သာသနာထဲေရာက္လဲ အ<br />ျပစ္ေတြကုိ လုပ္မိ၊ ေျပာမိ၊ ျမင္မိတတ္ပါတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သာသနာဆိုတာ ျမင့္ျမတ္သူေတြရဲ႕ေနရာ လို႕ မွတ္သားဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငယ္<br />စဥ္ ကတည္းက သာသနာကို ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထား ခ်စ္ခဲ့တာ။ ထို ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႕ပဲ သာသနာ့<br />အလုပ္ေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သာသနာေတာ္မွာေနခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သာသနာေတာ္ထဲ၀င္<br />ေရာက္ခ်င္ပါတယ္ဆိုရင္ အခ်စ္ပဲ လိုတယ္ လို႕ ေျပာျပမိခဲ့တယ္။ ခ်စ္တတ္တဲ့ သူအတြက္ေတာ့<br />အခ်စ္ဆိုတာ ေဆးပါ။ မခ်စ္တတ္သူေတြ အတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ေဘးပါပဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သာသနာကို ခ်စ္တတ္ခဲ့ေသာ မိမိအတြက္ သာသနာဆိုတာ မွီခိုအားထား ေလးစား<br />တန္ဖိုးထားစရာၾကီးပါ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ သာသနာေတာ္ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ မိမိ<br />တို႕ရဲ႕ ဘုရားျမတ္စြာဟာ ေလာကသံုးပါးမွာ အတုမရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ပါ။ ထိုသို႕ေသာသူမ်ိဳးက<br />တည္ေထာင္ခဲ့ျပီး ျမင့္ျမတ္ေသာသူမ်ား ျမင့္ျမတ္ေသာေနရာသို႕ ေရာက္ေအာင္ ပို႕ေဆာင္ေပး<br />ေနတဲ့ သာသနာေတာ္ ဒါေတြကို သိျပီးခ်စ္တတ္မွ သာသနာေတာ္ တန္ဖိုးကိုသိမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္<br />သာသနာေတာ္ကို ၀င္ေရာက္ခ်င္တယ္ဆိုလွ်င္ အခ်စ္ပဲလိုပါတယ္လို႕ ေျပာလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။<br /><br />တစ္စ တစ္စ စြန္႕၀ံ့မွလွ်င္ ဘ၀ေနာက္ေနာင္ ဆက္တိုင္းေကာင္း၏။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-8663617117380186945?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-28772789178915206162011-12-18T00:25:00.000-08:002011-12-18T00:25:37.576-08:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒီကေန႕ ဒီဇင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႕ဟာ ေက်းဇူးရွင္ေမြးမိခင္ရဲ႕ အသက္ ၆၀ ျပည့္<br />ေမြးေန႕ရယ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဘာေလးအက်ိဳးရွိတာေျပာေပးရင္ေကာင္းမလဲလို႕ ေတြးျပီး ဒီစာ<br />မူေလး ေရးျပီး ေက်းဇူးဆပ္လိုက္ပါတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကတည္းက အဆံုးအမေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ေအာက္မွာ ရွင္သန္ခြင့္<br />ရရွိခဲ့တာဟာ ဒီမိသားစုထဲ လူျဖစ္ခြင့္ရရွိခဲ့လို႔ပါ။ ဒီ အေဖ ဒီ အေမ နဲ႕ ဆံုေတြ႕ခြင့္ေပးခဲ့တဲ့<br />ကံတရားကို ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးအမ ေတြနဲ႕ သားသမီးေတြ အေပၚဆံုးမ<br />ပဲ့ျပင္ေပးကာ ဘ၀လမ္း မမွားေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းေပးခဲ့ ပဲ့ကိုင္ရွင္ ေက်းဇူးရွင္ ေမြးေမေမ<br />ဟာ မိမိကို အဆံုးအမေတြ ရဟန္းေဘာင္ေရာက္တဲ့အထိ ေပးခဲ့ပါတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ႏႈတ္နဲ႕ဆံုးမတာေတြ ရွိသလို စာေရးျပီး ဆံုးမတာေလးေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။<br />ေမြးေမးရဲ႕ ေမြးေန႕ မွာတမ္းအျဖစ္ ေမြးေမေပးခဲ့ေသာ အဆံုးအမေလး သံုးေၾကာင္းကိုပဲျပန္<br />ျပီး မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။ ငယ္စဥ္က ညအိပ္ယာ၀င္တိုင္း မနက္ အိပ္ယာထတိုင္း ျမင္ေနက်<br />စာတမ္းေလး သံုးေၾကာင္း ရွိပါတယ္။ အိပ္ယာရဲ႕ ညာဘက္နံရံမွာ အေမေရးထားတဲ့ စာတမ္း<br />ေလး သံုးေၾကာင္းဟာ ခုထက္ထိ မိမိရဲ႕ မ်က္၀န္းအိမ္ထဲကေန ထြက္ခြာမသြားေသးပါဘူး။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ရုပ္ကို ထိန္းေတာ့ စိမ္းလန္းရာ၏။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ႏႈတ္ကို ထိန္းေတာ့ သိန္းသန္းတန္၏။<br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; စိတ္ကုိ ထိန္းေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းရာ၏။ <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒီစာေလး သံုးေၾကာင္းကို အိပ္ယာရဲ႕ နံေဘးေရးထားတာ ေန႕တိုင္းဖတ္ျပီး ရုပ္ကို<br />ထိန္းရင္ ဘာေၾကာင့္ စိမ္းလန္းတာလဲ ? ႏႈတ္ကုိ ထိန္းရင္ ဘာေၾကာင့္ သိန္း သန္း တန္သလဲ ?<br />စိတ္ကုိ ထိန္းေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ျငိမ္းခ်မ္းသလဲ ? ဆိုတာေတြ အေျဖရွာမရခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္<br />ခုေတာ့ နားလည္စျပဳလာပါျပီ။ ရုပ္ တရားလို႕ ေခၚတဲ့ အရာေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းမယ္<br />ဆိုရင္ စိမ္းစိမ္းလန္းလန္းနဲ႕ ဆိုေျပလာပါမယ္။ ခႏၶာကိုယ္ရုပ္ကိုပဲ ထိန္းထိန္း အျပင္ရုပ္တရားကို<br />ပဲထိန္းထိန္း ရုပ္ကို ထိန္းလိုက္မယ္ဆိုရင္ စိမ္းလန္းပါတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ႏႈတ္ကို ထိန္းလိုက္ေတာ့ သိန္းသန္းတန္ပါတယ္တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္ ႏႈတ္ေၾကာင့္ေသ လက္<br />ေၾကာင့္ေၾက ဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားပံု တစ္ခုလည္းရွိတာပဲ။ ႏႈတ္ကို မထိန္းသိမ္းလို႕ ေသတဲ့ အဆင့္<br />အထိျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ႏႈတ္ကို ထိန္းသည့္အတြက္ေၾကာင့္ တစ္သိန္းမက တစ္သန္းမက တန္ဖိုးရွိ<br />သြားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏႈတ္ကို ထိန္းေတာ့ သိန္းသန္းတန္ပါ၏။ လူအမ်ားစုဟာ ကိုယ္ကိုထိန္းႏိုင္<br />ရင္ထိန္းႏိုင္မယ္ ႏႈတ္ကိုေတာ့ မထိန္းႏိုင္ၾကဘူး။ တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ႏႈတ္နဲ႕ အကုသိုလ္ကမၼပထ<br />တရားေတြ အမ်ားၾကီးျပဳလုပ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ႏႈတ္နဲ႕ အကုသိုလ္လုပ္ဖို႕ လြယ္ကူၾကတယ္ေလ။ ဒါ<br />ေၾကာင့္ ႏႈတ္ကိုသာထိန္းရင္ သိန္း သန္း မကတန္ပါတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေနာက္တစ္ခုက စိတ္ကုိ ထိန္းေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းရာ၏တဲ့။ လူတိုင္းလူတိုင္း ျငိမ္းခ်မ္းခ်င္<br />ၾကပါတယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းရာေနရာကို ရွာေဖြေနၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေျပာတယ္ အရွင္ဘုရားတို႕<br />ေက်ာင္းလာရတာ အရမ္းျငိမ္းခ်မ္းတာပဲတဲ့။ ပတ္၀န္းက်င္ျငိမ္းခ်မ္းလို႕ ကိုယ္လည္းအျငိမ္းဓာတ္<br />ရတာရွိပါတယ္။ အဲ ကိုယ္က ျငိမ္းခ်မ္းေအာင္ေနလို႕ ျငိမ္းခ်မ္းတာလဲ ရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကသူ<br />မ်ားျငိမ္းရင္ လိုက္ျငိမ္း သူမ်ားပူ လိုက္ပူ ဆိုတာမ်ိဳးလည္းရွိပါေသးတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အနည္းနဲ႕<br />အမ်ားဆိုသလို ျငိမ္းခ်မ္းခ်င္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ျငိမ္းခ်မ္းခ်င္လွ်င္ စိတ္ကိုထိန္းပါတဲ့...............။<br />ကိုယ့္စိတ္ကေလး ျငိမ္းေနရင္ သူမ်ားဘယ္ေလာက္ပူပူ ကိုယ္လည္းျငိမ္းခ်မ္းေနမွာပါပဲေလ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; စိတ္ကေလးက ေလာဘေၾကာင့္ပူ၊ ေဒါသေၾကာင့္ ဆူ၊ ေမာဟေၾကာင့္ ေလေနရတာပါ။<br />ဒါကိုကိုယ္က ေလာဘဘက္လည္း မယိမ္းေအာင္၊ ေဒါသဘက္လည္း မတိမ္းေအာင္၊ ေမာဟနဲ႕<br />လည္းမေမွာက္ေအာင္ ထိန္းမယ္ဆိုရင္ ျငိမ္းခ်မ္းရာေပါ့။ တကယ္ေနၾကည့္ပါ ေအးခ်မ္းပါတယ္။<br />ေမြးမယ္ေတာ္ေက်းဇူး ဒီေန႕ထိ စိတ္ထဲသတိရမိေနတဲ့ စာေၾကာင္းေလး သံုးေၾကာင္းရယ္ပါ။<br />ကိုယ္ေကာ ကိုယ့္အိမ္ကလူေတြ၊ ကိုယ့္ရံုးကလူေတြ၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကို ျငိမ္းေအး<br />ေစခ်င္လွ်င္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ျငိမ္ခ်မ္းခ်င္လွ်င္ စိတ္ကို ထိန္းၾကပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒါနအမႈ၊ သီလအမႈ၊ ဘာ၀နာအမႈေတြနဲ႕ ထိန္းလို႕ ရပါတယ္။ ေလာဘကို ႏိုင္တာ<br />အေလာဘ၊ ေဒါသကုိ ႏိုင္တာ အေဒါသ၊ ေမာဟကို ႏိုင္တာ အေမာဟ။ ဒါေတြသိျပီး ကိုယ့္စိတ္<br />ေလးမပူေအာင္ထိန္းႏိုင္ ရပါမယ္။ ထိန္းႏိုင္ရင္ ထိန္းႏိုင္သေလာက္ ေအးခ်မ္းပါတယ္။ ျငိမ္းခ်မ္း<br />ပါတယ္။ ေအာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ျမင္ေနရတဲ့ စာေၾကာင္းေလးသံုးေၾကာင္း မယ္ေတာ္ၾကီးက<br />ဘာမွမေျပာဘဲ နံရံေပၚေရးထားခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အလြန္တရာေကာင္းမြန္တဲ့ အဆံုး<br />အမတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဆံုးအမ ဆိုသည္မွာကား ႏႈတ္ကထုတ္ေျပာျပမွ မဟုတ္<br />ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေနျပျပီးလည္း ဆံုးမရမယ္၊ သူအသိတရားျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ ေျပာျပျပီးလည္းဆံုးမရ<br />မယ္။ ေနာက္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ညႊန္ျပျပီးလည္း ဆံုးမတတ္ရပါမယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီး တရားေဟာၾကားခဲ့ေသာ နည္းမ်ားသည္ကား ထိုကဲ့သို႕<br />ေသာနည္းမ်ားပင္ျဖစ္၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္သူေတာ္စင္မ်ားသည္လည္း မိမိတို႕ရဲ႕ ေနာင္<br />လာေနာက္သားမ်ားကို အဆံုးအမေပးရာတြင္ ကိုယ့္စကားႏြားရ မဟုတ္ေစဘဲ ကေလးသူငယ္မ်ား<br />လက္ခံႏိုင္မည့္ အသံုးအႏႈန္းအေျပာအဆို အေတြးအေခၚမ်ားႏွင့္ ဆံုးမၾကပါလို႕ တိုက္တြန္းလိုက္<br />ရင္း မယ္ေတာ္ၾကီးအား ေမြးေန႕မွာတမ္း အျဖစ္................<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ရုပ္ကုိ ထိန္းေတာ့ စိမ္းလန္းရာ၏။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ႏႈတ္ကုိ ထိန္းေတာ့ သိန္းသန္းတန္၏။<br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; စိတ္ကုိ ထိန္းေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းရာ၏။ &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; ။<br /> <br />ျငိမ္းခ်မ္းေသာ စိတ္ထားပိုင္ရွင္မ်ား ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစ.....................။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) <br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-2877278917891520616?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-48394684608003575682011-12-16T22:56:00.000-08:002011-12-16T22:56:51.399-08:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေလာကလူအမ်ား အေျပာမ်ား အဆိုမ်ားတဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းရွိပါတယ္။ မသိမသာ ေလးပါတဲ့။ဘာေလးလုပ္လုပ္ မသိမသာ ေလးဆိုတာကို ေျပာဆိုေလ့ရွိၾကတယ္။ အနည္းနဲ႕အမ်ားဆိုသလိုသံုးစြဲၾကတယ္။ဘာကို ဆိုလိုသလဲ၊ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ေျပာသလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ သိသူလည္း နည္းၾကတယ္။ စကားအဓိပၸါယ္ကိုေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ကား<br />မသိ မသာ တဲ့....။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; တစ္ခ်ိဳ႕က မသိမသာေလးပါဟယ္ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ဆိုျပီး သံုးတတ္ၾကတယ္။ အင္း တရားထိုင္ရင္ေတာင္မွ ဟယ္ ထိုင္လို႕ေကာင္းလိုက္တာ ထိုင္လို႕ ထိုင္ေနမွန္းေတာင္ မသိသာ<br />ဘူးတဲ့.....။ ကုိယ္လုပ္သည့္အလုပ္သည္ လုပ္လို႕လုပ္မွန္းမသိသာမွေတာ့ ဘယ္ေကာင္းပါ့<br />မလဲေနာ္။ အလုပ္ဆိုတာ လုပ္ရင္ လုပ္သေလာက္ သိသာရပါမယ္။ တရားတစ္ပုဒ္ နာတယ္၊ ဖတ္တယ္ ျပီးတာနဲ႔ နာျခင္း၊ ဖတ္ျခင္းအလုပ္ကေန သိသာတဲ့ တရားအသိတစ္ခု ရရပါမယ္။<br />ဒါမွ နာရျခင္း၊ ဖတ္ရျခင္း အက်ိဳးရွိမည္ေပါ့။ သို႕မဟုတ္လွ်င္ကား ဖတ္ျပီးေတာ့လည္း မသိမသာ၊ မဖတ္ခင္ကလည္း မသိမသာ.......။ မသိလို႕ မသာ ရတာ။ သိလွ်င္ကားသာရမည္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဟုတ္ပါတယ္ ။ ဆရာေတာ္ၾကီး တစ္ပါးက မိန္႕ဖူးပါတယ္။ ဟ မသိမသာ မသိမသာနဲ႕<br />ကြာမသိလို႕တစ္သံသရာလံုး မသာဘ၀က မလြတ္ႏိုင္ၾကတာကြ သိရင္ သာကို သာရမယ္တဲ့။ ဟုတ္လိုက္တာ မသိခဲ့လို႕မသာဘ၀က မလြတ္ႏိုင္ၾကဘဲ ဆက္ကာဆက္ကာ မသာ ျဖစ္ေနရတာ။ သစၥာတရား အမွန္တရားကို သိလို႕သာသြားတဲ့သူေတြ မ်ားလွပါျပီ။ မသိ လို႕ မသာ ျဖစ္ရတဲ့ အေျခအေနကေန လြတ္ဖို႕က်ိဳးစားၾကရမွာပါ။ မသိလို႕ မသာရတဲ့ဘ၀ကေန သိလို႕ သာတဲ့ဘ၀ ေရာက္ေအာင္ သိတဲ့သူေတြျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားရမွာပါ။ဘယ္လိုက်ိဳးစား ရမလဲလို႕ ေမးၾကတယ္။ မသိမသာ ေနတဲ့ အက်င့္ၾကီးကို ေပ်ာက္ေအာင္ အရင္ၾကိဳးစားရမွာ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; တစ္ခုတစ္ခု လုပ္ျပီး မသိမသာေလးပါဟယ္ဆိုတဲ့ အက်င့္ကိုက မသိမသာေအာင္<br />လုပ္ေနတာ။ဟယ္ဒီတရားနာလိုက္တာ ကိုယ္မွားတာေတြ သိသာလိုက္တာ။ ဒီတစ္ပုဒ္ဖတ္ရတာ ကိုယ္မွားေနတာေတြသိသာလိုက္တာလို႕ျဖစ္ရမွာပါ။ အျမဲမသိမသာေလး ေနလာခဲ့တာ။ သိျပီး သာသင့္ပါျပီ။ သိလ်က္နဲ႕ မသာ ေသးလွ်င္ တစ္ခုတစ္ခု လုိအပ္ေနေသးလို႕ေပါ့။ လိုအပ္ေနတာကို သိေအာင္ လုပ္ျပီး သာေအာင္က်င့္ရမွာ။ ဒါဟာ က်င့္ကိုက်င့္ရမည့္တရားတစ္ခုပါ။ ဒါကို က်င့္ရင္ သိသာလာရမယ္။<br />အဲ မသိမသာပဲ က်င့္ရင္ မသိမသာပဲ ျဖစ္ေနမွာ။ သိသာေအာင္ က်င့္ၾကည့္ပါ။ သိသာပါလိမ့္မယ္။<br /><br /><br />မသိလို႕ မသာ သိလွ်င္ကား သာ....................။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-4839468460800357568?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-81685033289043577862011-12-06T02:28:00.001-08:002011-12-06T02:28:23.429-08:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; မီးဆိုတာ ေလာင္စာရွိမွ ေလာင္တာမ်ိဳးပါ။ သုိ႔ေသာ္ ေလာင္စာရွိေသာ္လည္း<br />ေလာင္စရာ မီးမရွိလွ်င္ မေလာင္ျပန္ဘူး။ တစ္ရပ္ကြက္လံုး တစ္ျမိဳ႕လံုးမီးေလာင္ၾက<br />တယ္ ကိုယ့္အိမ္မပါလို႔ ၀မ္းသာမလား? မီးမေလာင္တာ ၀မ္းသာစရာမဟုတ္ပါဘူး။<br />မီးရွိေနသေရြ႕ အခ်ိန္မေရြးေလာင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ကိုယ့္အိမ္မပါလို႔ ၀မ္းသာေနေပ<br />မယ့္ ကိုယ့္အိမ္ဟာ ေလာင္စာပါ။ မီးရွိသေရြ႕ေလာင္စာဟာ ထေလာင္ႏိုင္ပါတယ္။<br />အမွန္ကေတာ့ မီးမရွိတာကို ၾကိဳက္ရမွာ မီးေလာင္မွာကို ေၾကာက္ရမွာ? ခုေတာ့မီး<br />ေလာင္လို႔ ပ်က္စီးမွာကို ေၾကာက္ေနၾကတာ။ ပ်က္စီးစရာရွိသေရြ႕ပ်က္စီးမွာပါပဲ။<br />ပ်က္စီးတာ ေၾကာက္ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ပ်က္စီးတတ္တဲ့သေဘာတရာကို ကေၾကာက္<br />ရမွာပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; မီးေလာင္ျပင္ၾကီးတစ္ခု ရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပူလိုက္မလဲ ? မီးထဲ ပါသြား<br />တဲ့သူေတြကလည္းပူ မီးအနားရွိေနၾကတဲ့သူေတြကလည္းပူ မီးဆိုတဲ့ အပူရွိေနသေရြ႕<br />ဘယ္နားသြားသြား မီးေလာင္ျပင္ဆိုတာ ရွိႏိုင္တာပါပဲ။ မီးေလာင္ျပင္ထဲေရာက္ေနလို႔<br />ေရာက္ေနမွန္းမသိၾကသူေတြလည္းရွိၾကေလရဲ႕။ မီးေလာင္ျပင္ၾကီးထဲ ဘာမဟုတ္တာ<br />ေလးေတြကို မီးထဲမပါေအာင္ လိုက္ဆြဲေနၾကေလရဲ႕။ မီးကိုေတာ့ ျငိမ္းသတ္ဖို႔မၾကိဳးစား<br />ၾကတာ အံ့ၾသမိပါရဲ႕။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; မီးပူမွန္း လူတိုင္းသိပါတယ္။ မီးေလာင္ျပင္ဆိုတာကို မည္သူမွ ေရာက္ခ်င္<br />ျဖစ္ခ်င္ၾကမည္မဟုတ္ပါ။ သုိ႕ေသာ္ မီးရွိေနသေရြ႕ မီးေလာင္ႏိုင္တာပဲ။ ကိုယ့္မွာ<br />ေလာဘမီးရွိလွ်င္ အခ်ိန္မေရြး ထေလာင္ႏိုင္၏။ ေဒါသမီး အခ်ိန္မေရြး ထေလာင္မွာ<br />ေမာဟမီး ေသာကမီး အို မီး မီး မီး ရွိေနသေရြ႕ေလာင္မွာ ဘယ္အခ်ိန္ေလာင္မယ္<br />မွန္းေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ ဂတ္စ္မီးျခစ္ေလးရဲ႕ ဘီး ေလးကို ျခစ္လိုက္ရင္ မီး ထေတာက္<br />သလိုမ်ိဳး သူ႕မွာ မီးေလာင္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြရွိေနတယ္ေလ။ ဘီး ကေလး ျခစ္<br />လိုက္ေတာ့ ေဒါက္ကနဲ မီးေလးထေတာက္တယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; မီး အမ်ိဳးစံုကို သယ္ျပီးသြားလာေနၾကတယ္။ ကိုယ့္ခႏၶာၾကီးဟာ မီးေလာင္ျပင္<br />ၾကီးပါပဲ။ ဒီ မီးေလာင္ျပင္ၾကီးမွာ ေလာဘမီးေတြ ေလာင္လိုက္၊ ေဒါသမီးေတြ ေလာင္လိုက္<br />ေသာကမီးေတြ ေလာင္လိုက္နဲ႔ မီးေလာင္ျပင္ၾကီးရယ္ပါ။ မီးေလာင္ျပင္ကို မီးေလာင္ျပင္<br />မွန္းမသိၾကေတာ့ ပူလို႔ပူမွန္းေတာင္မသိၾကဘူး။ ေလာဘမီး တဟုန္းဟုန္းနဲ႔ ပူေနလိုက္<br />ေဒါသမီးရွိန္ တထိန္ထိန္နဲ႔ အနားမကပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ပူေလာင္ေနၾကတာပါ။<br />ဒါေပမယ့္လည္း မီးၾကားမွာ ကစား မီးေလာင္ျပင္ကိုပဲ တပ္မက္ေနၾကတာ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘုရားရွင္ နဲ႕ ရဟႏၱာ အရွင္ျမတ္ေတြမွာ ေလာင္စာဆိုတဲ့ ခႏၶာၾကီးေတာ့ က်န္<br />ခ်င္က်န္တယ္ ဒါေပမယ့္ မီး မရွိေတာ့ ဘာအပူမွ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့။ မီးေလာင္ျပင္ကေလ<br />ဓမၼပန္းေတြ ပြင့္ေအာင္ ၾကိဳးစားသြားၾကတယ္။ မီးေလာင္ျပင္အရင္းတည္လို႔ ဓမၼပန္းဆို<br />တဲ့ ေအးခ်မ္းေမြးၾကိဳင္တဲ့ အိုေအစစ္ ေနရာေလးဆီ အေရာက္သြားႏိုင္ၾကတယ္။<br />ဒါဟာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ ျမင့္ျမတ္တဲ့ က်င့္စဥ္ေတြကို ျမင့္ျမင့္ျမတ္ျမတ္ပဲ က်င့္ၾက့ံ<br />ၾကလို႔ေပါ့။ ေအာ္ မီး ဆိုတာ အသံၾကားတာနဲ႔ ကိုယ့္အိမ္အတြက္ စိတ္ပူေနရတဲ့ ဘ၀ေတြ<br />အိမ္ကို ၾကိဳက္လို႔ မီး ကိုေၾကာက္ေနၾကေလရဲ႕။ အမွန္ေတာ့ အိမ္ကို မခင္ မီးကိုစင္ေအာင္<br />ၾကိဳးစားၾကရမွာ။ ခႏၶာအိမ္ကို ခင္မင္တဲ့ တဏွာကို ျဖတ္၊ မီး ကို မီးမွန္းသိျပီး မေလာင္<br />ေအာင္ သတိန႔ဲထိန္းျပီးေနလွ်င္ကား မီးေလာင္ျပင္ ထဲကေန ပြင့္တဲ့ ဓမၼပန္းကို ဆင္ျမန္း<br />ကာ ဓမၼပန္းဆင္သူတို႕ရဲ႕ေနရာကို ေရာက္မည္မလြဲပါလားလို႕ .........................။<br /><br />မီးေလာင္ျပင္မွာ ေနသူတို႕ မီးကို ျငိမ္းသတ္ႏိုင္ၾကပါေစ......................။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-8168503328904357786?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-54315914468348006302011-11-29T06:14:00.001-08:002011-11-29T06:59:35.508-08:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၂၄ ရက္ေန႕ အစာအိမ္ ေရာဂါျပသခဲ့တယ္။<br />၂၅ ရက္ေန႕ နံနက္မွာ ဇီ၀ိတဒါနသံဃာ ေဆးရံုၾကီးမွာ သြားဖံုးခြဲကာ<br />အံသြားႏႈတ္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီေန႕ ညေနက စတင္ျပီး ေ၀ဒနာကို အျပင္း<br />အထန္ ခံစားရတယ္။ ညလည္း အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ၁၂ နာရီထိုးေနျပီ<br />အိပ္မရဘူး။ ကိုက္တယ္၊ နာတယ္၊ ဘာလို႕တရားေတြ မွတ္မရသလဲ?<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေ၀ဒနာဟာ ဒုကၡခ်ည္းပါပဲေလ။<br />သုခဆိုတာ ဘာကမွ် ရွာမရပါလားလို႔................။<br />“သေဗၺ သခၤါရာ ဒုကၡာ၊ ယဒါ ပညာယ ပႆတိ။<br />&nbsp;အထ နိဗၺိႏၵတိ ဒုေကၡ၊ ဧတ မေဂၢါ ၀ိသုဒၶိယာ။ ”<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သခၤါရ တရားဟူသည္ကား ျဖစ္ျပီးသည့္ေနာက္တည္ေထာင္<br />ႏိုင္စြမ္းမရွိဘဲလ်က္ မျမဲလံုးလံုး အသံုးမက် ဒုကၡခ်ည္းပါတကား..........။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ထင္ရွားတာ ေပၚတာကို ၾကည့္တာဟာ ၀ိပႆနာ။ ဒီေလာက္<br />ထင္ရွားေနတဲ့ ေ၀ဒနာ ဘာလုိ႕၀ိပႆနာ မဆိုက္သလဲ ?<br />၂၆ ရက္ေန႕<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေ၀ဒနာဟာ သက္သာသေယာင္ ရွိေပမယ့္ မသက္သာပါ။<br />ေ၀ဒနာဟာ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္တာလဲ ဆိုတာ ရွာၾကည့္ပါတဲ့။ ေ၀ဒနာ<br />ဟာ ပဋိစၥသမုပါဒ္ ေဒသနာအရ ဖႆေၾကာင့္ျဖစ္တာပါ။ ဖႆဆိုတဲ့<br />ေတြ႕ဆံုၾကံဳၾကိဳက္မႈေၾကာင့္ ေ၀ဒနာျဖစ္လာရတာ။ ဖႆကလည္း သူ႕<br />အလိုလိုျဖစ္တာမဟုတ္ သဠာယတန ေၾကာင့္ရယ္ပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အာရံုနဲ႔ ဒြါရ တုိက္ဆိုင္တဲ့အခါ ဖႆေလးေၾကာင့္ ၾကိဳက္တယ္<br />မၾကိဳက္ဘူး ဆိုတဲ့ ေ၀ဒနာျဖစ္ေပၚလာတာ။ ထိုေ၀ဒနာမွာ ျဖစ္ေပၚလာရတဲ့<br />အေၾကာင္း ခ်ဳပ္ရင္ အက်ိဳးေ၀ဒနာပါ ခ်ဳပ္မယ္။ ေ၀ဒနာကို ခ်ဳပ္ေအာင္လုပ္<br />ရမွာမဟုတ္။ ေ၀ဒနာျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းကို ခ်ဳပ္ေအာင္လုပ္ရမွာပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အရာအားလံုးဟာ သူ႕ခ်ည္းသက္သက္ျဖစ္လာၾကတာ မဟုတ္။<br />ျဖစ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းေလးေတြနဲ႔ အတူတကြ ျဖစ္လာၾကျခင္းပါ။ အေၾကာင္း<br />ခိုင္မာလွ်င္ ခိုင္မာသေလာက္ အက်ိဳးကလည္း ခိုင္မာၾကသည္ခ်ည္းပါပဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အဲ့လိုပါပဲ......... သတၱ၀ါအားလံုးဟာ ဘ၀ေလးေတြ ကိုယ္စီပိုင္ဆိုင္<br />ထားၾကပါတယ္။ အဲ ဘ၀ရရွိလာတယ္ဆိုကတည္းက ရရွိေစႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္း<br />ဘ၀သမုဒယ ျပဳခဲ့ၾကလို႔ပါပဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘ၀ရွိလွ်င္ ဘ၀ကင္းျပတ္တဲ့ ဘ၀နိေရာဓ ဆိုတာလည္း ရွိပါတယ္။<br />ဘ၀ေတြက ကင္းလြတ္တဲ့ ဘ၀နိေရာဓ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ဘ၀<br />နိေရာဓဂါမိနိပဋိပဒါ လမ္းစဥ္က်င့္ရပါမယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သတၱ၀ါေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ဘ၀ထဲမွာ ေပ်ာ္ျပီး မလြတ္ေျမာက္ခ်င္<br />ၾကသလဲ ဆိုတာ အေျဖရွာၾကည့္ေတာ့<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; “ဘ၀ဆိုတာဟာ ဒုကၡမွန္း မသိၾကလို႔ပါ ။ ”<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဟုတ္ပါတယ္။ ဒုကၡ ဆင္းရဲဆိုတာ မသိၾကလို႔ ေပ်ာ္ၾက ရႊင္ၾကနဲ႔<br />တစ္ခ်ိဳ႕ကထင္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕တင္မကပါဘူး စာေရးသူအပါအ၀င္<br />အႏၶပုထုဇဥ္ေတြဟာ ဘ၀ဟာေပ်ာ္စရာလို႔ ဘယ္မွာ ဒုကၡလဲလို႔ ထင္<br />ေနၾကတာ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘုရားျမတ္စြာက ဘ၀ဆိုတာ ဒုကၡပဲတဲ့။ ဘ၀မွာ ျပည့္စံုတယ္<br />ဆိုတာ မရွိဘူး ဟိုဟာလို ဒီဟာလိုနဲ႔ ျပီးျပည့္စံု ခ်မ္းသာပါတယ္ ဆိုတဲ့<br />ဘ၀ဟာ မရွိပါဘူး။ ထိုကဲ့သုိ႕ လိုတာျဖည့္ေနရတာကုိက ဒုကၡပါပဲတဲ့။<br />ဘ၀ဆိုတာ ဒုကၡလို႔သိမွ ဘ၀ကို မလိုခ်င္စိတ္ျဖစ္မွာပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘ၀ဟာ ခ်မ္းသာတယ္ထင္ေနလွ်င္ ဘ၀အေပၚ တပ္မက္မႈနဲ႔<br />ဘ၀ရေအာင္ ဘ၀မေပ်ာက္ေအာင္ပဲ အားထုတ္ေနမွာ.....။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘ၀ဆိုတာ တကယ့္ဆင္းရဲမွန္းသိေတာ့ “ဘ၀နိေရာဓ” လို႕<br />ေခၚတဲ့ ဘ၀ကင္းျပတ္တာကို လိုခ်င္လာပါတယ္။ ဘ၀ကင္းျပတ္ေစ<br />တဲ့နည္းက ဘယ္မွာလဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ရွိပါတယ္။ “ဘ၀နိေရာဓ ဂါမိနိပဋိပဒါ” ဆိုတဲ့ မဂၢင္ ရွစ္ပါး<br />အက်င့္ တရားပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘ၀ဆိုတာ ဒုကၡပါလားလုိ႕ မွန္မွန္ကန္ကန္ သိျမင္ျခင္းဟာ<br />“သမၼာဒိ႒ိ” Right Understanding ပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အဲ့ဒီလို မွန္ကန္တဲ့ အျမင္ေလးရွိလာျပီဆိုလွ်င္ မွန္မွန္ကန္ကန္<br />ေတြးျခင္းဆိုတဲ့ “သမၼာသကၤပ” ရွိလာမွာပါ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ထိုကဲ့သုိ႕ မွန္ကန္စြာ ျမင္ေတြး လာလွ်င္ အေျပာအဆိုေတြလည္း<br />မွန္ကန္လာမယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အျပဳအမူေတြလည္း မွန္ကန္လာမယ္။ အလုပ္အကိုင္ေတြလည္း<br />မွန္ကန္လာပါမယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒါေတြကို သမၼာ၀ါစာ၊ သမၼာကမၼ ႏၱ၊ သမၼာအာဇီ၀ဆိုျပီးေခၚတာပါ။<br />ေနာက္ေတာ့ ဒါေတြကို သိေလ သာမန္ထက္ပိုမို လြတ္ေျမာက္ခ်င္စိတ္နဲ႔<br />ၾကိဳးစားက်င့္တယ္။ “သမၼာ၀ါယာမ” ေပါ့။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; လြဲမွားေသာ အက်င့္မျဖစ္ေအာင္ “ သမၼာသတိ” ဆိုတဲ့ သတိပ႒ာန္<br />ေလးပါးနဲ႔လည္း ထိန္းလာပါတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေနာက္ေတာ့ စိတ္ကေလးဟာ တည္ျငိမ္ျပီး သဘာ၀တရားတို႔ရဲ႕<br />တနည္းအားျဖင့္ ဘ၀ရဲ႕ဒုကၡအမွန္ ဆိုတာသိ...ဘ၀ရေစတဲ့ ဘ၀သမုဒယ<br />ေတြ ျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္ ထိုသုိ႕ သိလည္းသိ ပယ္လည္းပယ္ႏိုင္တဲ့ သမာဓိ<br />မ်ိဳးဟာ သမၼာသမာဓိပါပဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; မဂၢင္ ရွစ္ေဖာ္ ယာဥ္ပ်ံေတာ္နဲ႔ ျပည့္စံုမွ ဘ၀ကေနကင္းလြတ္မွာပါ။<br />ေအာ္ ေနာက္ဆုံုး အားလံုးသိၾကတဲ့ “ သိ၊ ပယ္၊ ဆိုက္၊ ပြား” ဆိုတဲ့ ကိစၥေလး<br />မ်ိဳးဟာ ေတာ္ေတာ္ အေရးပါသြားပါကလားလို႕ေအာက္ေမ့သတိရရင္း...<br />ေ၀ဒနာမွတ္တမ္း အပိုင္းတစ္အျဖစ္ ေ၀ဒနာေတြ ခံစားရင္း စာမေရးလွ်င္<br />မေနႏိုင္သည့္ လက္က ကီးဘုတ္ေပၚ ေျပးလႊားခဲ့ရတာပါပဲ...................။<br /><br />တစ္စ တစ္စ စြန္႕၀ံ့မွလွ်င္ ဘ၀ေနာက္ေနာင္ ဆက္တိုင္းေကာင္း၏......။ <br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) <br /><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-5431591446834800630?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-63679414314939639132011-11-04T20:48:00.000-07:002011-11-04T20:49:14.787-07:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; လူေတြဟာ ကိုယ္ကိုတိုင္ ကေလးဘ၀ကေန လူၾကီးဘ၀ေရာက္လာခဲ့ၾကပီးမွ<br />ကေလးဘ၀ကို ေမ့သြားတတ္ၾကတယ္။ ကုိယ္ကိုတိုင္ သားသမီးဘ၀ကေန မိဘဘ၀<br />ေရာက္လာၾကပီး သားသမီးဘ၀ကိုေမ့သြားတတ္ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀ေမ့သြား<br />ၾကျခင္းရယ္ပါ။ ကိုယ္ဘ၀ကိုယ္ ေမ့ေလ်ာ့သြားသူဟာ သူမ်ားကိုလည္း ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္<br />ဆိုတာ ကင္းမဲ့တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါကို စာေရးဆရာ ဆရာေၾကးမႈံေရးသားျပီး အကယ္ဒမီ<br />သုေမာင္ဆုိထားတဲ့ ကမၻာၾကီးျငိမ္းခ်မ္းပါေစ...ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးၾကားပီး ေရးျဖစ္ခ့ဲတာ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကလည္းပဲ ဘ၀ေမ့တဲ့သူဟာ တရားမေတြ႕<br />ပါဘူးလို႕ သုတၱန္အထင္အရွားမိန္႕မွာခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါက ေတာင္းစားေနရတဲ့ ကေလး<br />ေလးတစ္ေယာက္ကုိ အရွင္အာနႏၵာက သနားကရုဏာျဖစ္လို႕ ေက်ာင္းေခၚလာပီး သကၤန္း<br />၀တ္ေပးခဲ့တယ္။ ထိုကေလးေလးဟာ ကုိရင္ကေလးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အရွင္အာနႏၵာရဲ႕တပည့္<br />ျဖစ္တာေၾကာင့္ စားရေသာက္ရ ဘုန္းကံျမင့္မားကာအသားအရည္ စုိျပည္၀င္း၀ါလို႔ ျဖစ္လာ<br />ခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႕ တစ္ေန႕က်ေတာ့ ကိုရင္ေလး လူထြက္ခ်င္လာတယ္။ ဒါနဲ႕ သူက သူရဲ႕ ေတာင္း<br />စားခဲ့တဲ့ ခြက္ေလးကိုျပန္ၾကည့္ျပီး ကုိယ့္ဘ၀ကို ျပန္သတိရသြားတယ္။ ဒါနဲ႕ မထြက္ျဖစ္<br />ေတာ့ဘူးေပါ့။ ေနာက္တစ္ခါလည္း အဲ့လုိထြက္ခ်င္လာတာနဲ႔ ဒါေလးေတြျပန္ၾကည့္ျပီး သံ၀ဂ<br />ရျပီး မထြက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုရင္ေလး တရားရသြားခဲ့တယ္။ ရဟႏၱာျဖစ္<br />သြားတယ္။ ဒါနဲ႕ သူဘ၀ကုိ ျပန္သတိရေစတဲ့ ထိုခြက္ကေလးကို သူက ဆရာအျဖစ္တင္ထား<br />လိုက္တယ္။ သူ႕ဆရာဟာ ဒီခြက္ကေလးေတြပဲလို႔ သူကေျပာခဲ့တယ္။ ဒါဟာသူ႕ဘ၀ကို<br />သူမေမ့လို႔ တရားရခဲ့တာ။ တရားအသိထူးရခဲ့တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ လူတုိင္းဟာကုိယ့္ဘ၀ကို<br />ကိုေမ့သင့္ဘူးေပါ့။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုကို ေမ့ေနတယ္ဆိုတာ ကိုယ္အိုတာ ကိုယ္သတိမထားဘဲ<br />ေမ့ေနတာ ကိုယ္နာတာကိုယ္ သတိမထားဘဲေမ့ေနတာ ကိုယ့္အေသကို ကိုုယ္ေမ့ေနတာ<br />ဒါဟာလည္း ကိုယ့္ဘ၀ကို ကုိယ္ေမ့ေနတာေတြဘဲေပါ့။ ဒါေတြဟာ မေမ့သင့္တဲ့ တရားေတြ<br />အျမဲ ဆင္ျခင္သင့္တဲ့ တရားသေဘာအသိမွန္ေတြပါ။ ဒါေတြကို အျမဲမျပတ္ဆင္ျခင္ေတြး<br />ေတာေနျခင္းျဖင့္ တရားအသိထူးေတြရရွိလာႏိုင္တယ္ဆုိတာ ကိုယ္စီ ကုိယ္စီသေဘာက်<br />ျပီး မိမိတို႔ဘ၀ေတြကို မေမ့ေအာင္ အျမဲမျပတ္ဆင္ျခင္ေသာအားျဖင့္ တရားအသိဥာဏ္<br />ရင့္သန္ႏိုင္ၾကပါေစ...............။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-6367941431493963913?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-15524922593702841052011-11-02T04:57:00.000-07:002011-11-02T04:57:25.206-07:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တိပိဋကဆရာေတာ္မ်ား ေပၚထြန္းထြက္ေပၚခဲ့သည္မွာ ၁၂ ပါးပင္ရွိခဲ့ပါပီ။<br />ယခု ၁၂ ပါးေျမာက္ တိပိဋကဓရ တိပိဋကေကာ၀ိဓ ဆရာေတာ္သည္ကား စစ္ကိုင္းျမိဳ႕သုေဗာဓာရံု<br />ေက်ာင္းတိုက္မွ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုဆရာေတာ္ဘုရားအား ဂုဏ္ျပဳပူေဇာ္ပြဲ အခမ္းအနားကို ေမွာ္ဘီျမိဳ႕<br />ေအာက္၀ါးနက္ေခ်ာင္းေက်းရြာမွာ တည္ရွိတဲ့ ဓမၼဒူတေဇတ၀န္ေတာရ ေက်ာင္းတုိက္ၾကီးအတြင္းမွာ<br />ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ထိုအခါမွ ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းရွိသံဃာေတာ္မ်ားကို ၾသ၀ါဒစကားေလးတစ္ပုဒ္<br />ခ်ီးျမင့္ခဲ့ပါတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အရွင္ဘုရားတို႕ သာသနာေတာ္မွာ အက်ိဳးရွိစြာေနမယ္ထိုင္ႏိုင္ဖို႕&nbsp; တပည့္ေတာ္ စကားေလးတစ္ခြန္းလက္ေဆာင္ပါးခဲ့ပါ့မယ္။ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ၾကပါဘုရား။ မိမိတို႕ ေလွ်ာက္<br />လွမ္းေနတဲ့ သာသနာေတာ္ၾကီးအထဲမွာ ထိုင္မေနဘဲ ဘယ္အထိေရာက္ေအာင္ေလွ်ာက္မယ္<br />ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ၾကပါ။ လမ္းေလွ်ာက္ေနသူဟာ သူေရာက္ခ်င္တဲ့ ပန္းတိုင္<br />ကို တစ္ေန႕ေန႕ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေရာက္မွာပါ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ေတာ့ ဘယ္တူပါ့မလဲ<br />တစ္ခ်ိဳ႕က ကံ၊ဥာဏ္၊၀ီရိယ အားလံုးသာတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ကံပဲသာတယ္။ တစ္ခ်ိဳက ဥာဏ္ပဲသာ<br />တယ္။ က်န္တာေတြ ၾကိဳးစားမွရတယ္။ အဲ တပည့္ေတာ္တို႕ဘာလုပ္ရမလဲဆိုရင္ ငါဒီေလာက္ဆို<br />ေတာ္ပါပီဆိုျပီး ရပ္မေနဘဲ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ၾကရမွာပါ။ ခု တပည့္ေတာ္ဆို ဥာဏ္သိပ္ေကာင္း<br />တာမဟုတ္ပါဘူး သာမာန္ေလာက္ပါပဲ။ တပည့္ေတာ္ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့လို႕ ခုလိုေအာင္ျမင္<br />ခဲ့တာ တပည့္ေတာ္ေရာက္ခ်င္တဲ့ေနရာေရာက္ရွိခဲ့တာပါ။ အာလံုးေသာ ညီေတာ္ ေနာင္ေတာ္<br />ေတြလည္းပဲ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ၾကပါ။ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသူဟာ ခရီးဆံုးကို ေရာက္ၾကရမွာပါပဲ<br />တပည့္ေတာ္လည္းပဲ ဆက္ေလွ်ာက္ေနရအံုးမွာပါပဲ။ သာသနာမွာ လုပ္စရာေတြက အမ်ားၾကီး<br />ရယ္ပါ။ ဘာမွ အားေလ်ာ့စရာမရွိပါဘူး။ ကိုယ္က တတ္ႏိုင္တဲ့ေနရာ ထမ္းႏိုင္တဲ့ေနရာကေန<br />ထမ္းေဆာင္ေနဖို႔ပါပဲ။ ကုိယ္လုပ္ႏိုင္ရဲ႕သားနဲ႔ အားေလွ်ာ့တာမ်ိဳး ဆက္မေလွ်ာက္ေတာ့တာမ်ိဳး<br />မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ္က အျမဲလမ္းဆက္ေလွ်ာက္ေနရင္ လုပ္စရာဆိုတာ ရွိျပီးသားပါလို႔<br />ေျပာျပရင္းတပည့္ေတာ္ရဲ႕ ၾသ၀ါဒ ကထာကို နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္ ဘုရား။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သာဓု .......... သာဓု................သာဓု။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ထိုေန႕က အဖ်ားေတြတက္ေနတဲ့ စာေရးသူဟာ တိပိဋက ဆရာေတာ္ရဲ႕ လမ္းဆက္<br />ေလွ်ာက္ပါကို နားေထာင္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ အားအင္ေတြျပည့္၀ခဲ့ပါတယ္။ လူတိုင္းမွာ ရည္<br />မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ဆုိတာ ရွိျပီးသားပါ။ ဒါေပမယ့္ ထိုရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ ေရာက္ျပီးရင္ ထိုင္<br />ေနတတ္ၾကတယ္။ ရည္မွန္းထားတာေတာ့ရွိတာေပါ့။ ကိုယ္ရည္မွန္းထားတာသည္ ဘ၀အတြက္<br />ျပီးျပည့္စံုေသာ ပန္းတိုင္မ်ိဳးေရာျဖစ္ရဲ႕လား။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ ဘုရားအျဖစ္ကို<br />ေရာက္ေတာ္မူျပီး ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူတဲ့အထိ ၄၅၀ါ ကာလပတ္လံုး သာသနာေတာ္ၾကီးကို စည္<br />ပင္တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ေၾကာင့္ၾကမဲ့ ေနေတာ္မမူခဲ့ပါဘူး။ ထိုင္ေနခဲ့<br />တာမ်ိဳးမရွိခဲ့ပါဘူး။ ပန္းတုိင္ဆိုတဲ့ နိဗၺာန္ၾကီးကို ရရွိျပီးျဖစ္ေပမယ့္။ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ေနခဲ့ပါ<br />တယ္။ အလုပ္လုပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လို႔ အမည္ခံထားတဲ့ သူေတြေရာ ရွင္၊<br />ရဟန္းေတြပါ အားက်စရာ အတုယူရမွာပါ။ ခုေတာ့ သာသနာ့၀န္ထမ္းရွင္၊ ရဟန္းေတြ ဘက္<br />ကလည္း ေတာ္ျပီ ဓမၼစရိယ ေအာင္၊ လူေတြဘက္ကလည္း ေတာ္ပီ ေသာတာပန္ေလာက္ဆို<br />ေအာ္ ေသာတာပန္ ျဖစ္ေတာ္ျပီ ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ အထက္အထက္ မဂ္၊ ဥာဏ္ ေတြနဲ႔<br />ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ေတာ့သလိုျဖစ္သြားတယ္။ တကယ့္ နိဗၺာန္ၾကီးနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္သလိုမ်ိဳးျဖစ္<br />သြားပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္ရမွာကို ၾကိဳးစားမႈမရွိေတာ့ဘဲ ဘာျဖစ္ရင္ေတာ့ ေတာ္ပါပီ ဆိုတဲ့<br />စိတ္ဓာတ္ဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ တပည့္လို႔ ေျပာရမွာေတာင္ မေျပာ၀ံ့ပါဘူး။ ဖ်ားေနေပမယ့္<br />ဒီစာေလးေရးမိခဲ့တယ္ အဲ့ဒီေန႕ကေပါ့...........။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေအာ္ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ တိုက္တြန္းရမွာ လက္ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ တဲြေခၚရမွာ<br />လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ ဆဲြေခၚရမွာပါလားလို႔ အေတြးေလးလည္း ၀င္မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္<br />ဒီစာေလးကို ဖတ္မိတဲ့ သူေတာ္ေကာင္း အေပါင္းတို႕ ရဟႏၱာျဖစ္ေလာက္တဲ့ ကံေတြပါ<br />လာပါသားနဲ႔ ေသာတာပန္ေလာက္ေတာ္ပါပီဆိုတဲ့စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးမထားရွိပဲ လမ္းဆက္<br />ေလွ်ာက္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးသား ထားရွိၾကပါလို႔တိုက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-1552492259370284105?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-22445427520660494472011-10-25T19:39:00.000-07:002011-10-25T19:40:02.175-07:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သည္းခံတဲ့သူကို ေပ်ာ့ညံ့သူလို႕ဆိုႏိုင္မလားတဲ့ ေမးလာတယ္။ ေအာ္ သည္ခံတယ္<br />ဆိုေသာ ကိစၥသည္ကား ေပ်ာ့ည့ံသူေတြလုပ္ႏိုင္တာမွမဟုတ္တာလို႔ ျပန္ေျဖေပးမိတယ္။<br />ဟုတ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္က ခႏၱီပရမံ တေပါ တိတိကၡာ တဲ့။ ခႏၱီ သည္းခံျခင္းအက်င့္သည္<br />ျမတ္ေသာအက်င့္ပါပဲ။ အက်င့္တကာ အက်င့္ေတြထဲမွာ သည္းခံသူရဲ႕ အက်င့္ဟာ အျမတ္<br />ဆံုးပါပဲတဲ့။ သည္းခံတာႏွစ္မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ အျပင္က ေဘးအႏၱရာယ္ေတြကို သည္းခံတာက<br />တစ္မ်ိဳး ကိုယ့္ရဲ႕အတြင္းကိေလသာကို သည္းခံတာက တစ္မ်ိဳးေပါ့။ တရားအားထုတ္တယ္<br />ဆိုတာကလည္း ဒီသည္းခံမႈစြမ္းအားျမင့္လာေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းပါပဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; လိုခ်င္စရာအာရံုေပၚမွာ လိုခ်င္စိတ္ကုိ သည္ခံလိုက္တယ္။ စိတ္တိုစရာအာရံု<br />ေပၚမွာ စိတ္မဆိုးေအာင္ သည္းခံလိုက္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကအာရံုကို သည္းခံႏိုင္တယ္။<br />ဒီအာရံုလာမတုန္လႈပ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တျခားအာရံုလာ တုန္လႈပ္သြားတယ္။ အာရံုကုိ<br />သည္းခံျခင္းကေတာ့ တဒဂၤပါပဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ ေလာဘ ကိေလသာကို သည္းခံ၊ ေဒါသကိေလသာ<br />ကုိသည္းခံ၊ ေမာဟ ကိေလသာကို သည္းခံ ႏိုင္သြားရင္ေတာ့ ဘယ္အာရံုလာလာ မတုန္<br />လႈပ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္ကစိတ္ထားေကာင္းေလးနဲ႔ ေစတနာအျပည့္နဲ႔<br />လုပ္ေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ့္ေစတနာကို သူမ်ားက တန္ဖိုးမထားရင္ မ်က္ရည္က်ရတယ္။<br />ေစတနာနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေပးရလို႔ မ်က္ႏွာက ျပံဳးေနေပမယ့္......ေစတနာကို နားမလည္<br />ေလျခင္းဆိုျပီး မ်က္ရည္က်ရတယ္။ ဒါမ်ိဳးအျဖစ္ေလးေတြ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အစကတည္းက ကိေလသာက ကိုယ့္ေစတနာကို တန္ဖိုးထားေစခ်င္ေနတာ<br />ေစတနာ တန္ဖိုးသိသည္ျဖစ္ေစ၊ မသိသည္ျဖစ္ေစ ကိုယ္လုပ္ေပးႏိုင္တာကို လုပ္ေပးေန<br />တာပဲ။ ဘာကမွ် တန္ဖိုးမထားလဲ ေနေပါ့။ ခုေတာ့ တန္ဖိုးထား အသိမွတ္ျပဳခံခ်င္တဲ့<br />ကိေလသာေၾကာင့္ မ်က္ရည္က်ရတာ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အေဖရိုက္လို႕ က်တ့ဲမ်က္<br />ရည္၊ အေမရိုက္လို႔ က်တဲ့မ်က္ရည္၊ ပိုးစပ္ေကာင္၀င္လို႔ က်တဲ့မ်က္ရည္ မ်က္ရည္မ်ိဳး<br />စံုက်ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေစတနာတန္ဖိုးမသိတဲ့ အတြက္က်ရတာကေတာ့<br />ပိုျပီးရင္နာရတယ္။ ဒါ ဟာ ရင္နာေအာင္ ကိေလသာကပဲ လုပ္ေနတာ။ ေသာက ဆုိတဲ့<br />အပူနဲ႔ တိုက္ေနတာ.....။ ကိုယ္ကမသိေလေတာ့ ဒါကိုပဲ ဂုဏ္ယူစရာလိုလို ဘာလိုလို<br />ထင္မိတတ္ေသးတယ္ေလ။ ကိေလသာ အေညွာ္မိျပီး က်ရတဲ့မ်က္ရည္ဟာ အျပံဳးမ်က္<br />ႏွာနဲ႕ ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဖက္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အာရံုကိုလည္း သည္ခံႏိုင္ ကိေလသာကို<br />လည္း သည္းခံႏိုင္တဲ့ သူေတြျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားျပီး အျပံဳးပန္းေတြ ေ၀ႏိုင္ၾကပါေစ...။<br /><br />အျပံဳးေၾကာင့္ အမုန္းေတြ ေ၀းလြင့္ပါေစ......................။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-2244542752066049447?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-29855091934221496782011-10-25T18:36:00.000-07:002011-10-25T18:36:52.245-07:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; စာသင္ရင္းအားရင္အားသလို ပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္ေတြ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္မသိေသးတဲ့<br />သုတၱန္ေတြေရာ ကိုယ္ သတိမထားမိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးေတြပါ သိလာရေတာ့ ျမန္မာျပန္<br />ေတြတင္မက ပါဠိေတာ္မူရင္ေတြေရာ အ႒ကထာ ေတြပါဖတ္ျဖစ္လာတယ္။ စာေတြဖတ္လာေတာ့<br />ျမတ္စြာဘုရားရွင္နဲ႔ တိုက္ရိုက္ေတြ႔ဆံုရသလို ခံစားမိတယ္။ အတၱ၀ါဒမဟုတ္တဲ့ အနတၱသေဘာကို<br />သာ ထင္ရွားေအာင္ ျမင္သာေအာင္ ဘုရားရွင္က ဆံုးမခဲ့တယ္။ စာထဲကသိတဲ့ အသိဆိုေပမယ့္<br />ဘ၀အတြက္က်င့္သံုးေနထိုင္နည္းေတြ စိတ္ျငိမ္းေအးေအာင္ မည္သုိ႔မည္ပံုလုပ္ရမလဲဆိုတာေတြ<br />သိလာရတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ကြန္ျပဴတာေလးထဲမွာ ပိဋကတ္သံုးပံုထည့္ထားျပီး ေရာက္တဲ့ေနရာတိုင္း<br />ဖြင့္ဖတ္တယ္။ အားရင္အားတဲ့အခ်ိန္ ဖတ္ျပီးစာေတြကို မွတ္စုလုပ္ျပီး သိမ္းထားတယ္။ ဒီလိုဘုရား<br />ရွင္ရဲ႕ အဆံုးအမနဲ႔ အသက္ရွင္ေနထိုင္ခြင့္ရခဲ့တာကုိ ေက်နပ္အားရမိတယ္။<br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; သာသနာ့ေဘာင္ေရာက္လို႔ သာသနာ့အလုပ္ေတြ လုပ္လာရတာ ျပန္လည္ေျပာဆို<br />ဆံုးမခြင့္ရလာတာေတြဟာ ဒီအဆံုးအမေတြရခဲ့လို႔ေပါ့။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးေတြ<br />ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္လာတာဟာ သတၱ၀ါတို႕ရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ပါပဲတဲ့။ အစကေတာ့<br />နားမလည္ခဲ့ဘူး...။ ခု တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သိလာရတာက ...ေအာ္ ဘုရားရွင္ေတြသာ မပြင့္<br />ေပၚရင္ ဒါကေတာ့ ကုသိုလ္ ဒါကေတာ့ အကုသိုလ္လို႔ လူေတြမသိၾကဘူးေလ။ မသိေတာ့<br />ျပဳလုပ္၊ ျပဳလုပ္ေတာ့ ရရွိတဲ့ ....။ ျပဳလုပ္တာက ေကာင္းတာေတြေရာ မေကာင္းတာေတြ<br />ေရာ ရရွိျပန္ေတာ့လည္း ကုိယ္ျပဳခဲ့တဲ့အတိုင္း ရရွိမွာေလ....။ ဒီေတာ့ ေကာင္းတာမေကာင္း<br />တာသိျပီး...ဘုရားရွင္ အဆံုးအမတိုင္း မေကာင္းမႈဆိုေရွာင္၊ ေကာင္းမႈကိုေဆာင္၊ ျဖဴေအာင္<br />စိတ္ကေလးထား...။ ဒါဟာ ဘုရားရွင္မ်ားပြင့္ေပၚမွသိခြင့္ရတာေလ..။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္<br />ျမတ္ၾကီး ပါရမီေတြျဖည့္က်င့္လို႔ ဒီလိုခက္ခဲနက္နဲ သေဘာတရားအရွိအမွန္ကုိ တရားသေဘာ<br />အသိဥာဏ္နဲ႔ ထိုးထြင္းသိခဲ့လို႔ တို႔တေတြသိရပါလားလုိ႔ ဘုရားပိုၾကည္ညိဳတတ္လာတယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေလာကၾကီးထဲမွာ တရားဆိုတာ ရွိျပီးသားပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ထိုးထြင္းသိတတ္တဲ့<br />အသိဥာဏ္က်ေတာ့ ကိုယ့္မွာမရွိၾကဘူးေလ။ ဘုရားရွင္က အဲ့ဒီ ထုိးထြင္းသိတဲ့ဥာဏ္ကုိ<br />ပိုင္ဆိုင္ျပီး ေလာကသားေတြကို ျပန္ေဟာေျပာေပးခဲ့လို႔ တို႔တေတြမွာ သုတမယဥာဏ္တို႕<br />ရရွိလာတာေပါ့။ ေလာကၾကီးမွာ တရားရွိမရွိ ...။ ရွိတာေပါ့ ေရွးကသူေတာ္ေကာင္းေတြဟာ<br />သစ္ရြက္ကေလး ေၾကြက်တာျမင္ျပီးေတာ့လည္း ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ အေၾကြကို ျပန္ျမင္ၾကတယ္။<br />ဒါဟာ ေလာကကေျပာျပတဲ့ တရားကို ၾကည့္ျမင္တတ္တာေပါ့။ ၾကည့္ရံုမကပဲ ျမင္ပါျမင္ၾက<br />တာ။ ၾကည့္ေနရံုးကေတာ့ တျခားေသာ တိရိစၦာန္ေတြလည္း ၾကည့္တတ္တာေပါ့။ ျမင္ၾကရ<br />မွာပါ။ တရားကုိ ၾကည့္လို႔ ျမင္၊ ျမင္လို႔ က်င့္တဲ့သူအတြက္ တရားဆိုတာ ခ်မ္းသာပါပဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘုရားရွင္ ပြင့္ေပၚလာတဲ့အခါမွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ သားေတာ္ရဟန္းေတာ္ေတြလည္း<br />ပြင့္ေပၚလာၾကတယ္။ အိမ္ယာတည္ေထာင္လူ႔ေဘာင္ကေန အိမ္ယာမေထာင္ ရဟန္း<br />ေဘာင္၀င္ျပီး တရားဓမၼေတြကို သင္အံ့ေလ့က်က္ အားထုတ္ၾကတယ္။ အားထုတ္တဲ့<br />အတိုင္း တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ပါရမီအဆင့္ဆင့္ ရင့္သထက္ရင့္ျပီး အာသေ၀ါကုန္ခန္း ရဟႏၱာ<br />ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီ သာသနာေတာ္ၾကီးမွာ မဇၥ်ိမပဋိပဒါ အက်င့္ျမတ္ကုိက်င့္<br />ေနတဲ့သူေတြ ရွိေနသေရြ႕ ငါဘုရားသာသနာ မကြယ္ဘူးလို႔ သံဃာကုိယံုလို႔ ျမတ္စြာ<br />ဘုရားရွင္က ရဲရဲေတာက္မိန္႔ခဲ့တာေပါ့........။ ဒီသံဃာေတာ္ေတြမွာ ဂုတ္ဆိုတာ ရွိပါ<br />တယ္။ အလွဴခံထိုက္တဲ့ဂုဏ္ေတြ ထို ဂုဏ္မ်ားအာရံုျပဳ လွဴတန္းေနသူေတြအတြက္<br />သံဃာေတာ္သည္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈဆိုတဲ့ မ်ိဳးေစ့စိုက္ပ်ိဳးရာ လယ္ယာေျမေကာင္း<br />ၾကီးပဲလို႔ ဘုရားျမတ္စြာက မိန္႔ခဲ့တာပါ။ <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒါေတြဟာ စာေပေတြဖတ္မွတ္လုိ႔သိခဲ့ရတာေတြရယ္ပါ။ စာေပေတြထဲမွာ<br />တိုက္ရိုက္ျပခဲ့တယ္။ တိုက္ရိုက္မျပထားတာေတြကို အ႒ကထာဆရာၾကီးက ထပ္<br />ရွင္းျပခဲ့တယ္။ ေအာ္ ဗုဒၶစာေပေတြကို ဖတ္ရႈရင္း ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရဲ႕<br />တန္ဖိုးအႏွစ္သိေလ အမွန္တိုးခ်စ္မိေလပါလားကြယ္.........................။<br /><br />တန္ဖိုးသိသူသာ တန္ဖိုးရွိတာကုိ တန္ဖိုးထားတတ္တာပါ..................။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) <br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-2985509193422149678?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-23015739336377080212011-10-25T18:02:00.000-07:002011-10-25T18:02:19.231-07:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေမြးရပ္ဌာေန ေတာင္ငူေျမသို႕ ဒီႏွစ္သီတင္းကၽြတ္ေရာက္ရသည္မွာ အလြန္ပင္ ၀မ္းေျမာက္<br />ၾကည္ႏူးမိသည္။ ယခင္ယခင္အၾကိမ္မ်ားကလည္း ျပန္ခဲ့ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကိုယ့္ရပ္ ကိုယ့္ေျမအတြက္<br />ဘာကမွ်မလုပ္ေပးခဲ့ႏိုင္။ ဒီတစ္ၾကိမ္တြင္ေတာ့ အၾကီးက်ယ္အခန္းနားဆံုး လုပ္ရပ္တစ္ခု လုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့<br />မိတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း အားရေက်နပ္မိတယ္။ သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေလး တစ္ခုကို<br />အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်ခြင့္ရခဲ့ၾကတဲ့ ကိုယ့္ျမိဳ႕က ကေလးငယ္ေတြလည္း ေတာ္ၾကပါတယ္။ ေအာ္ အရာ<br />အားလံုးကို လူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ အဘက္ဘက္ကပါ၀င္ခဲ့သူေတြေရာေပါ့။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အင္း တစ္ခ်ိဳ႕က ခ်ီးက်ဴးၾကတယ္။ ေတာ္တယ္ ...ေတာ္တယ္...နဲ႔။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ အလုပ္<br />ေတြအမ်ားၾကီးလုပ္ႏိုင္တယ္တဲ့။ အားထုတ္ခဲ့မႈ ၀ီရိယ ရွိသူေတြဟာ ဘယ္အသက္အရြယ္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္<br />ကုိယ္တာ၀န္ယူရတဲ့ အလုပ္ေတြကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုပဲၾကည့္<br />အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ တိုင္းျပည္တာ၀န္ေတြယူခဲ့တာ။ ေအာ္ ခုမွ ကေလးငယ္ေတြကို ယခုလို ယဥ္ေက်း<br />လိမၼာအဆံုးအမေတြေပးခဲ့သည္ကားမဟုတ္ပါ။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႕ကေပါ့ ......။<br />လမ္းေဘးမွာ ေတာင္းစားျပီးဘ၀ကို ျဖစ္သလို ရုန္းကန္ေနရတဲ့ ကေလးတစ္အုပ္စုဟာ<br />ေရႊဆံေတာ္ဘုရား ေစာင္းတန္းအတြင္း ဒိုးပစ္ ကစား၊ ေျပးတမ္းလိုက္တမ္းကစားကာ<br />ေန႕စဥ္ သူတို႕ရဲ႕ ေတာင္းစားျခင္းလုပ္ငန္းခြင္မ၀င္ေသးခင္ ေရာက္လာတတ္ၾကတယ္။<br />စာေရးသူဟာ ထိုအခ်ိန္က ရဟန္းျဖစ္စ တစ္၀ါမွ် အခ်ိန္ေပါ့..။ သူတို႕ ေလးေတြဟာ ဘယ္သူနဲ႕မွ်<br />မတည့္ၾကဘူး ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားကလည္း ေက်ာင္းထဲ၀င္လွ်င္ ဟုိဟာယူ ဒီဟာယူတတ္တယ္<br />ဆိုျပီး သူတို႕ ၀င္လာတာနဲ႔ ေအာ္ေငါက္လႊတ္တတ္ၾကတယ္။ ဘုရားေဂါပက လူၾကီးမ်ားကလည္း<br />ခဲနဲ႕ေပါက္တုတ္နဲ႔ပစ္ သူတို႕ ဘ၀ေလးေတြဟာ သနားစရာေကာင္းပါလားလို႕ ဘယ္သူမွ<br />မထင္ၾကဘူး ...။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အဲ့ လိုနဲ႔ တစ္ေန႕မွာ သူတို႕အနားကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ သူတို႕ကေတာ့ ကစားျမဲကစား<br />ေနၾကတာေပါ့။ ကစားလို႕ ေမာတဲ့အခ်ိန္ ထိုင္ေတာ့မွ သူတို႕ကို ပံုေျပာျပမယ္ နားေထာင္မလားလို႕<br />intro ၀င္ရတယ္။ အစပိုင္းေတာ့ ဘာေတြလာပြားေနလဲမသိဘူးလို႕ ထင္ေနမွာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့<br />ကေလးငယ္တို႕ သဘာ၀ ပံုျပင္ဆို စိတ္၀င္စားလာၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘုရားဇာတ္နိပါတ္ေတာ္မ်ားထဲမွ<br />ေတာင္းစားျပီး ဘ၀ကို ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္ေတာ္ေလးေတြ ထုတ္ႏႈတ္ျပီး စိတ္၀င္စားေအာင္ေျပာ<br />ျပရတယ္။ ေနာက္ သူတို႕နဲ႔ ရင္းႏွီးလာခဲ့တယ္။ သူတို႔ဘ၀အေၾကာင္းေလးေတြ သူတို႕စိတ္ကူးစိတ္<br />သန္းေလးေတြကို ေျပာျပလာတယ္။ တစ္ေန႕ကို အိမ္ေငြ တစ္ေထာင္ အပ္ရတဲ့ အရြယ္မေရာက္ေသး<br />တဲ့ကေလးငယ္ေလးေတြဟာ ေငြတစ္ေထာင္ရတာနဲ႔ ဆက္မေတာင္းေတာ့ပဲ ကစားေနၾကတယ္။<br />မနက္စာ breakfast ဆိုတာ မရွိတဲ့ဘ၀မွာ ၾကီးျပင္းလာၾကရတယ္။ သူတို႕ကို ဘုရားရွိခိုးပံုေလးေတြ<br />ေနာက္ စကားေျပာဆိုပံုေလးေတြ သင္ေပးခဲ့တယ္။ သူတို႕ေလးေတြ နားလည္ေအာင္ ေျပာဆို<br />သင္ၾကားေပးရတာသည္ ဘယ္လြယ္လိမ့္မလဲေနာ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ အေတာ္ခြက်တဲ့ ေမးခြန္း<br />ေတြလည္းေမးတတ္ေသးတယ္။ ေျမြက ဖားကိုစားေနရင္ ကယ္သင့္မကယ္သင့္တဲ့....။<br />ဖားကို ကယ္လိုက္ရင္ ေျမြက ငတ္သြားမယ္။ မကယ္ျပန္ရင္ ဖားေသသြားမယ္ေပါ့.............။<br />ဒါမ်ိဳးေတြေလ..။ ေအာ္သူတို႕ေလးေတြနဲ႕ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ေစခဲ့တယ္။<br />ခုေတာ့ တစ္ျမိဳ႕လံုးကကေလးေတြကုိ လိမၼာယဥ္ေက်းစြာေနတတ္ေအာင္ သင္ေပးႏိုင္ခဲ့ျပီ။<br />ဘ၀ထဲမွာ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ အခက္အခဲဆိုတာကို အတားအဆီး လို႕မျမင္<br />ဘဲ အခြင့္အလမ္းလို႕ ျမင္ျပီး ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ ၀ီရိယရွိေနရင္ ဘယ္အရာမဆို ေအာင္ျမင္<br />မွာပါ။ ဒီေန႕ ေအာင္ျမင္စြာ လုပ္ခဲ့ႏုိင္ျခင္းသည္ တစ္ခ်ိန္က ဘယ္လို နားလည္ေအာင္ ေျပာ<br />ေပးရမလဲဆိုျပီး နားလည္မႈ စြမ္းအားနဲပါးတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကုိ ေျပာျပေပးခဲ့လို႔ဆိုလည္း<br />မမွားႏိုင္ပါ။ ထုိအခ်ိန္က ေမြးရပ္ေျမမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေလးေတြကို ယေန႕ထိ လြမ္းဆြတ္<br />ေနမိေသးတယ္.................။<br /><br />တစ္စ တစ္စ စြန္႔၀ံ့မွလွ်င္ ဘ၀ေနာက္ ေနာင္ ဆက္တိုင္းေကာင္း၏။<br /><br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-2301573933637708021?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-31647830990271890462011-09-25T19:24:00.000-07:002011-09-25T19:24:30.350-07:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဗုဒၶဘာသာ၀င္သူေတာ္စင္တိုင္းဟာ ဒါနဆိုတဲ့ တရားျပဳဖူးၾကမွာပါ။ ဒါန ဆိုတာဟာ<br />လုပ္ရပ္အေနနဲ႔ကေတာ့ မိမိပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုကို တစ္ပါးသူအား ေပးကမ္း၊ စြန္႔လႊတ္<br />လိုက္ရျခင္းပါပဲ။ အဲ စိတ္ဓာတ္အေနနဲ႔ကေတာ့ ပစၥည္းအေပၚမွာ တပ္မက္တဲ့ ေလာဘ၊<br />တဏွာကို ပယ္သတ္ေနတာပါ။ တစ္ဖန္ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္အေပၚမွာ ထားတဲ့ စိတ္ကလည္း<br />အေဒါသ ေမတၱာစိတ္ဓာတ္နဲ႔ေပ့ါ။ ေမတၱာရွိလို႔သာ လွဴျဖစ္တာပါ။ လွဴျပီးတဲ့ေနာက္မွာ<br />လွဴလိုက္ျခင္းအေပၚ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာနဲ႔ ေတြးေတာေနမယ္ဆိုလွ်င္လည္း ဒါဟာ ဘာ၀<br />နာပညာ ျဖစ္တာပါပဲ။ ဒီေတာ့ လွဴတဲ့သူေတြက စိတ္ထားျဖဴစင္ရပါမယ္။ ဘယ္ကဲ့သို႕႔ စိတ္<br />ထားျဖဴစင္ရမလဲဆိုေတာ့။ ေပးလွဴျခင္းသည္ သံသရာရွည္ရန္မဟုတ္၊ သံသရာ၀ဋ္က ျပတ္<br />ဖို႔စိတ္ထားနဲ႔ တဏွာဆိုတဲ့ အညစ္အေၾကးဦးမေဆာင္ဘဲ ပညာအသိတရား ဦးေဆာင္လွဴ<br />တတ္ရပါမယ္။ ဒါဟာေပးသူဘက္ကျဖဴစင္ျခင္းပါ။ ေပးသူကျဖဴစင္သလို ယူသူကလည္းပဲ<br />ျဖဴစင္ရပါမယ္။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; အာမိသ ပစၥည္းမ်ားသံုးေဆာင္ျခင္းသည္ ခႏၶာကိုယ္မပ်က္စီးဖို႔ အရွည္တည္တံ့ႏိုင္<br />ဖို႔ဆိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔သာ သံုးေဆာင္သင့္တာပါ။ သို႔မဟုတ္ဘဲ အာမိသအေပၚ တဏွာ<br />မာန ဒိ႒ိ ဆိုတဲ့ တရားသံုးပါးနဲ႔စြဲကပ္ျပီး သံုးေဆာင္မိလွ်င္ေတာ့ ယူတဲ့သူဟာ အယူမတတ္<br />ျဖစ္မွာပါ။ ျဖဴစင္မႈနဲ႔ယူတဲ့အခါ ယူျခင္းဟာ ျမတ္ပါတယ္။ မျဖဴစင္တဲ့အခါမွာေတာ့ ယူသမွ်<br />ပူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ယူတဲ့သူဟာလည္း သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဆိုတဲ့ သိကၡာသံုးရပ္ အက်င့္<br />ျမတ္ေတြကို က်င့္ေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတ့ဲ ျဖဴစင္မႈနဲ႔သာ ယူသင့္ပါတယ္။ ယူေတာ့လည္းပဲ မလို<br />အပ္ေသာအရာမ်ားကို ေပးသမွ်ယူတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ၊ လုိအပ္သည္ကိုသာ ယူျခင္းျဖင့္ မိမိရဲ႔<br />တဏွာ ေလာဘကို ပယ္သတ္ရမွာပါ။ လိုခ်င္ပိုင္ဆိုင္လိုတဲ့စိတ္ဟာ ပူပန္ေသာက ျဖစ္ရပါ<br />တယ္။ မရခင္မွာ ပူပန္ေနရသလို ရျပီးတဲ့အခါမွာလည္းပဲ မပ်က္စီးေအာင္ ပူပန္ရျပန္ပါတယ္။<br />ဒါေၾကာင့္ ပူပန္မႈေတြက ကင္းခ်င္တယ္ လြတ္ခ်င္တယ္ ေအးျငိမ္းခ်င္ပါတယ္ဆိုလွ်င္ေတာ့<br />ပိုင္ဆိုင္ရယူလိုစိတ္ကို ပယ္သတ္ရပါမယ္။ ဒါဟာ ေပးသူေရာ ယူသူပါ က်င့္သံုးသင့္တဲ့ တရား<br />ပါပဲ။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဓမၼကို ေပးလွဴျခင္းသည္ကား မြန္ျမတ္လွပါ၏။ သံသရာ၀ဋ္ကို ျပတ္ေစႏိုင္၏။ ဓမၼကို<br />ေပးသူသည္လည္း ဓမၼကို က်င့္သံုးသူ၊ ဦးထိပ္ပန္ဆင္သူ၊ ေသခ်ာနားလည္သူ ျဖစ္ရပါမယ္။<br />ဒါမွသာ ယူသူဘက္မွ မွန္ကန္ေသာ ဓမၼကို ရရွိမွာပါ။ သုိ႔မဟုတ္ပါက အဓမၼကိုေပးသူ ယူသူ<br />ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ယူသူကလည္း ဓမၼကို ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားမွ လက္ခံႏိုင္မွာပါ။ ဘယ္ေလာက္<br />ေပးခ်င္သည္ျဖစ္ေစ လက္ခံႏိုင္စြမ္းမရွိသူကို ေပးလို႔မရပါဘူး။ ေပးလွဴျခင္းတကာတို႕တြင္ ဓမၼကုိ<br />ေပးလွဴျခင္းသည္ကား မြန္ျမတ္လွပါေပ၏။ ျဖဴစင္ရပါေပ၏။ ျဖဴစင္ေသာ ဓမၼကို ျဖဴစင္သူတို႔သာ<br />လက္ခံႏိုင္ၾကေပ၏။ ဒါေၾကာင့္ ေပးသူ ယူသူ စိတ္ထားျဖဴ လို႔ေျပာလိုက္ရတာပါ။<br /><br />တစ္စ တစ္စ စြန္႔၀ံ့မွလွ်င္ ဘ၀ေနာက္ ေနာင္ ဆက္တိုင္းေကာင္း၏။<br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-3164783099027189046?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-13268003590256853492011-09-19T20:19:00.000-07:002011-09-19T20:19:37.526-07:00&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဗုဒၶျမတ္စြာက မဂ္ဥာဏ္၊ ဖိုလ္ဥာဏ္ နိဗၺာန္ကို လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ မ်က္ေမွာက္ျပဳခ်င္သူေတြဟာ<br />ပဓာနိယဂၤတရား ငါးပါးႏွင့္ ျပည့္စံုရမယ္လို႕ ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဒီတရားေတြထဲက ပထမဆံုး အေျခခံ<br />တရားကေတာ့ သဒၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္းရယ္ပါ။ သဒၶါဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ျခင္းဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္သူေတာ္စင္<br />တို႕အတြက္ အေျခခံျပည့္စံုရမယ့္တရားတစ္ခုပါ။ အားလံုးမွာ သဒၶါယံုၾကည္ျခင္းရွိၾကေသာ္လည္းပဲ သဒၶါ<br />တရားႏွင့္ ျပည့္စံုသူကေတာ့ ရွားပါးပါတယ္။ သဒၶၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စံုုသူမွာ ဘယ္လို အရည္အခ်င္းေတြ ရွိ<br />ျပီလဲဆိုတာ တိုင္းတာဖို႕ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္က ေပတံ ေပးထားခဲ့ပါတယ္။<br />&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ပထမဆံုး သဒၶါျပည့္စံုျပီလားဆိုတာကို ' ဒႆနကာေမာ သီလ၀ေတာ ' တဲ့ ကိုယ္က်င့္သီလႏွင့္<br />ျပည့္စံုသူေတြကို ေတြ႕ခ်င္ ျမင္ခ်င္ ဖူးခ်င္လိုတဲ့ စိတ္ရွိျခင္းပါ။ ဘယ္အရပ္မွာေနတဲ့ ဘယ္သူကေတာ့<br />အက်င့္သီလနဲ႕ ျပည့္စံုတယ္ဆိုလို႕ရွိရင္ သြားေရာက္ ေတြ႕ခ်င္ ဖူးျမင္ခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးျဖစ္လာတယ္။ အဲ<br />ေနာက္ ဒုတိယ တစ္ခ်က္က ' သဒၶမၼံ ေသာတု မိစၦတိ ' ပါတဲ့။ ကိုယ့္ထက္ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ျမင့္ျမတ္<br />တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားထံကေန သူေတာ္ေကာင္းတရား နာၾကားမွတ္သားခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵရွိသူပါ။ သူ<br />ေတာ္ေကာင္းတရား၊ စိတ္ျငိမ္းေအးေၾကာင္း စကားေတြ ၾကားရလွ်င္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ေနတယ္။<br />ဒါဟာလည္း သဒၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စံုသူမွာသာ ျဖစ္တာပါ။ တတိယ တစ္ခ်က္ကေတာ့ ' ၀ိနေယ မေစၦရ<br />မလံ ' ပါ။ မစၦရိယ ဆိုတဲ့ အညစ္အေၾကးကင္းသူ ျဖစ္သတဲ့။ မစၦရိယ ဆိုသည္ကား ' မာ ဣဒံ အစၦရိယံ<br />အေညသံ ေဟာတု ' ပါ။ ကိုယ္ရရွိ ပိုင္ဆိုင္ၾကီးပြားေနသလို သူတပါးေတြ ရရွိပိုင္ဆိုင္ ၾကီးပြားမွာကို<br />ေၾကာက္ျခင္းဟာ မစၦရိယရဲ႕ သေဘာပါ။ သဒၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စံုသူမွာေတာ့ ကိုယ္ခ်မ္းသာလွ်င္ သူ<br />တပါးလည္း ခ်မ္းသာေစခ်င္ ၾကီးပြားေစခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵေတြရွိေနသတဲ့။<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒီလို အရည္အခ်င္း္ သံုးခုနဲ႕ ျပည့္စံုသူကို သဒၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စံုသူလို႕ ေခၚပါတယ္။ သတ္<br />မွတ္ပါတယ္။ အရည္အခ်င္းဆိုတာ ေမြးဖြားလာကတည္းက ပါလာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေမြးက<br />တည္းက ပါလာတာ အရည္အေသြးေတြပါ။ ေကာင္းတဲ့ အရည္အေသြးေရာ၊ မေကာင္းတဲ့ အရည္အ<br />ေသြးေတြပါ ပါလာတာပါ။ ကိုယ္ကေကာင္းတဲ့ အရည္အေသြးေတြကို ေသြးေပးပါမွ အရည္အခ်င္းဆို<br />တာ ျပည့္စံုလာမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလို သဒၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စံုသူေတြ ျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ကာေနၾက<br />ရပါမယ္။<br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-1326800359025685349?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-29052128854994653762011-09-19T19:51:00.000-07:002011-09-19T19:51:34.957-07:00<blockquote><blockquote><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သူေတာ္ေကာင္းဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ျမန္မာလိုရိုးရိုးေလး အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၾကည့္လွ်င္ သူေတာ္ လာေအာင္ ကာင္းတ့ဲအလုပ္ေတြ လုပ္ျပသူ လို႕ေျပာလို႕ရပါတယ္။ ပါဠိေ၀ါဟာရ အေနအားျဖင့္ သပၸဳရိသ၊ သဗၻိ စသည္ျဖင့္ ဖြင့္ျပထားပါတယ္။ သေႏၱာ ပုရိေသာ သပၸဳရိေသာ လို႕ ဆိုပါ တယ္။ ေကာင္းျမတ္ေသာ အက်င့္ေတြရွိသူလို႕ဆိုပါတယ္။ ဘယ္လိုအက်င့္ သည္ ေကာင္းျမတ္ သလဲ ဆို တာကုိ ဗုဒၶျမတ္စြာက အဂၤုတၱရနိကယ္ထဲရွိ ထိုထိုသုတၱန္မ်ားစြာတြင္ ေဟာၾကားထားခဲ့ပါတယ္။</div></blockquote></blockquote><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; သူတထူးရဲ႕ ေက်းဇူးကို သိတတ္ျခင္းဟာ သူေတာ္ေကာင္းတို႕ရဲ႕ အရည္အခ်င္းတစ္ခုပါပဲ။ ဒါကုိ ပါဠိ စာေပမွာေတာ့ ကတညဳတ လို႕ဆိုပါတယ္။ ေက်းဇူးကုိသိျပီး ေက်းဇူးတရားကို ဆပ္တတ္ ရပါ မယ္တဲ့။ ေနာက္ အရည္အခ်င္းတစ္ခုကေတာ့ ငါးပါးသီလလံုျခံဳျခင္းရယ္ပါ။ ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ ပုဆိုးပမာ ျမဲျမဲျမံျမံ ေစာင့္ထိန္းသူဟာဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္&nbsp; ေကာင္းတဲ့အမႈေတြကိုသာ ျပဳမွာပါ။ ေနာက္ထပ္အဆင့္ျမင့္တဲ့ အရည္ အခ်င္းတစ္ခုကေတာ့ မိမိငါးပါးသီလလံုသလို သူတပါးကိုလည္း လံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္ထိန္းေစျခင္း ပါပဲ။ ဒါက ပို၍အဆင့္ျမင့္လာျပီေပ့ါ။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက သဒၶါတရားႏွင့္ ျပည့္စံုျခင္းပါ။ သဒၶါ ျပည့္စံုလာလွ်င္ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ဓာတ္ ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ၀ီရိယသည္ကား သူေတာ္ေကာင္းဓာတ္ အရည္အခ်င္းကို တိုးျမွင့္ျခင္းပါပဲ။ ေလာကမွာ လူေတာ္လူေကာင္းဆိုတာ ဒီအတိုင္းျဖစ္လာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ ၀ီရိယ ရွိမွသာ ျဖစ္လာမွာပါ ။ ေနာက္သူေတာ္ေကာင္း စြမ္းအားတစ္ရပ္ကေတာ့ သတိပါ။ သတိမရွိလွ်င္ ကိေလ သာ ဆြဲေခၚရာ မေကာင္းမႈမ်ားကုိလုပ္မိေနမွာပါ။ သတိရွိေသာအခါမွာေတာ့ ကုသလဓမၼေတြ&nbsp;&nbsp; ဆာင္ရြက္ျပီး ေကာင္းတဲ့ ဓာတ္ေတြ တိုးပြားလာမွာပါ။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိပါ။ သမာဓိရွိလာလွ်င္ စိတ္ဟာ မပံ်႕လြင့္ေတာ့ဘူး။ တည္ျငိမ္လာပါတယ္။ ဒါဟာလည္း မေကာင္းမႈမွာ စိတ္ကိုမေမြ႕ေလ်ာ္ေအာင္ ထိန္းတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းရဲ႕ စြမ္းအားတစ္ရပ္ပါပဲ။ ေနာက္အရည္အခ်င္္းက&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">ေတာ့ ပညာပါ။ ပညာဥာဏ္ရွိသူဟာ ေကာင္း၏ ဆိုး၏ ခြဲျခားသိသြားပါျပီ။ ဒီထက္အဆင့္ျမင့္တဲ့ ပညာက</div><div style="text-align: justify;">ေတာ့ ရုပ္တရား၊ နာမ္တရားတုိ႕ အေပၚမွာ မွန္ကန္တဲ့ အျမင္ရွိျခင္းပါ။ ဒီလိုတရားေတြနဲ႕ ျပည့္စံုလာသူကို</div><div style="text-align: justify;">သပၸဳရိသ၊ သႏၱိ၊ သဗၻိ လို႕ ေခၚတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအရည္အခ်င္းေတြနဲ႕ ျပည့္စံုေအာင္ၾကိဳးစားရင္း သူေတာ္</div><div style="text-align: justify;">ေကာင္းတို႕ လမ္းေလွ်ာက္လမ္းၾကရမွာပါ။ </div><div style="text-align: justify;">ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) </div><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-2905212885499465376?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-28266765625565219062011-06-04T00:32:00.000-07:002011-06-04T01:41:09.748-07:00ေလာကမွာ လူအမ်ားေျပာဆိုေနတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းရွိပါတယ္။<br />ကိုယ့္ထက္သာ မနာလို တဲ့။ မနာလိုျဖစ္တယ္ဆိုတာကလည္း ကိုယ္က<br />သူမ်ားကို မနာလိုျဖစ္တာရယ္၊ ကိုယ့္ကို သူမ်ားက မနာလိုျဖစ္တာရယ္<br />ဆိုျပီး ႏွစ္ပိုင္းရွိပါတယ္။ ကိုယ့္ထက္သာ မနာလို ျဖစ္တယ္ဆုိတာ သူက<br />ကိုယ့္ထက္သာေနလို႔ပါ။ အမွန္တကယ္ေတာ့ မနာလိုျဖစ္တာကို အမွားလို႕<br />မဆိုခ်င္ပါဘူးေလ။ ကိုယ့္ထက္သာတာကို မနာလိုျဖစ္ရမွာလား၊ ကိုယ့္ထက္<br />သာေအာင္ ၾကိဳးစားထားတာကို အားက်၀မ္းေျမာက္ရမွာလား ဆိုတာကို <br />မသိသည္ကသာ........။<br />အမွန္ေတာ့ ပုထုဇဥ္မွန္သမွ်ဟာ မနာလိုျဖစ္မႈနဲ႔ မကင္းၾကပါ။ အနည္းနဲ႕<br />အမ်ားဆိုသလို မနာလိုျဖစ္ဘူးၾကမည္သာ။ အနာဂါမ္ျဖစ္သြားေသာသူသည္သာ<br />မနာလိုျဖစ္မႈကို အျပီးတိုင္ပယ္တာပါ။ သို႔ဆိုလွ်င္ ပုထုဇဥ္ဘ၀မွာေကာ မနာလို<br />မျဖစ္ေအာင္ ေနလို႔မရေပဘူးလားလို႔ ေမးစရာျဖစ္လာပါတယ္။ ေနလို႔ရေသာနည္း<br />လမ္း ႏွစ္နည္းရွိပါတယ္။ ပထမတစ္နည္းက သူ႔ကံနဲ႔သူ ကိုယ့္ကံနဲ႔ကိုယ္ ဆိုတဲ့<br />ကံနဲ႔ ကမၼဖလ၊ ကံ၏ အက်ိဳးကို ယံုၾကည္သြားျပီဆိုလွ်င္သူကံေကာင္းလို႔ ကိုယ့္<br />ထက္သာေနသည္ကို မနာလို မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။<br />ေနာက္တစ္နည္းက ကိုယ္က သူမ်ားထက္အစစ အရာရာ သာေနျပီဆိုလွ်င္လည္း<br />မနာလိုမျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ မနာလိုျဖစ္တဲ့ေနရာမွာ ကိုယ့္ထက္သူက<br />ပိုလွလို႔ မနာလိုတာ၊ ကိုယ့္ထက္ပိုခ်မ္းသာလို႔၊ ကိုယ့္ထက္ပိုရာထူးၾကီးလို႔ ၊ တစ္ခ်ိဳ႕<br />ဆို ကိုယ့္ထက္ပိုျပီး ကုသိုလ္လုပ္ႏိုင္လုိ႔ကို မနာလိုျဖစ္ၾကတယ္။ ထို႕ေၾကာင့္ကိုယ္သည္<br />သူမ်ားေတြထက္ အစစ အရာရာ သာလြန္ေနမည္ဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ေအာက္နိမ့္က် သူမ်ား<br />အေပၚ ဘယ္မနာလို ျဖစ္ေတာ့မလဲ။ ကုသုိလ္အေနနဲ႔ မနာလို ျဖစ္တာ ေျပာရရင္ ကိုယ္<br />ကသူမ်ားထက္ လွဴႏိုင္တန္းႏိုင္ သူမ်ားထက္ သီလေတြ ေစာင့္ထိန္းႏိုင္၊ သူမ်ားထက္<br />ေ၀ယ်ာေ၀စၥေတြ ပိုလုပ္ႏိုင္ ဒါဆို သူမ်ားေတြကေတာင္မွ ကိုယ့္ကို မနာလို ျဖစ္ေနေပ<br />အံုးမည္။ ကိုယ္ကေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ မနာလိုမျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ထိုနည္းႏွစ္နည္းထဲက <br />ကံ၊ ကံ၏ အက်ိဳးကို ယံုလို႕ပဲျဖစ္ေစ၊ သူမ်ားထက္သာေနလို႔ပဲ ျဖစ္ေစ မနာလို မျဖစ္<br />ေအာင္ေနရပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကေလးျငိမ္းေအးေနဖို႔ မနာလို မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး...။<br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) ျပည့္ျပည့္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-2826676562556521906?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-16559701473317084352011-05-31T08:16:00.000-07:002011-05-31T08:35:27.173-07:00ျပႆနာတစ္ခုခုနဲ႔ၾကံဳရင္ ဒီျပႆနာသည္ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္တာလဲဟု အေၾကာင္းကို ရွာေသာသူ<br />ေလာကမွာနည္းပါတယ္။ ဒီျပႆနာ ဘယ္အခ်ိန္ကျဖစ္တာလဲ ? ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ျဖစ္တာလဲဟု<br />အေၾကာင္းမဟုတ္သည္ကုိသာ ရွာၾကသည္။ ယၡဳ သူေဌးကေတာ္ ဓမၼဒိႏၷာသည္ကား သူေဌးၾကီး<br />ဘာေၾကာင့္ အရင္ကနဲ႔ မတူရသလဲ ဟု အေၾကာင္းတရားကိုသာ ရွာပါတယ္။<br />ဒါနဲ႔ သူေဌးၾကီးက စဥ္းစားတယ္၊ အင္း ဒီျပႆနာကေတာ့ မေျပာမၿပီး မတီးမမည္ ဆိုသလို<br />ေျပာျပမွ သေဘာက်ေခ်ေတာ့မယ္လို႔ စဥ္းစားျပီး၊ ခ်စ္ႏွမေမာင္ၾကီးကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏<br />တရားေတာ္ကို နာၾကားရျပီး တရားထူးရလာျပီ၊ ဒီေတာ့ ႏွမေတာ္ အိမ္မွာေနလိုက ေမာင္ၾကီးကို<br />အစ္ကိုၾကီး တစ္ေယာက္ပမာထားျပီးေန၊ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္ျပဳလိုကလည္း ေမာင္ၾကီးခြင့္ျပဳ<br />တယ္ လို႔ ရွင္းျပလိုက္တယ္။<br />ဒီစကားၾကားလိုက္ရေတာ့ ဓမၼဒိႏၷာရင္ထဲမွာ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔မာနေလးျဖစ္သြားတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္<br />ေပါ့ေလ ကာမဂုဏ္ေတြခံစားဖို႔ကလည္း အရြယ္ေကာင္းပဲရွိေသး၊ အလွဂုဏ္နဲ႔ ဓနမာန္ကလည္း<br />ေျပာစရာမရွိေလာက္ေအာင္ ျပည့္စံုေနတဲ့ မိန္းမသားတစ္ဦးဟာ အမ်ိဳးသားရဲ႔ စြန္႔ပယ္ျခင္း ခံရ<br />ေလေတာ့..........။ သို႔ေသာ္ ဓမၼဒိႏၷာရဲ႔မာနတို႔သည္ ေကာင္းေသာ ရဲရင့္ျခင္းဘက္သုိ႔ <br />ဦးတည္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို တရားထူးဆိုတာကို ေမာင္ၾကီးတို႔ အမ်ိဳးသားေတြကပဲ ရႏိုင္တာ<br />လားလို႔ ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။ သူေဌးၾကီး ၀ိသာခကလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ တရားေတာ္ဆိုတာ<br />က်င့္ရင္က်င့္တဲ့သူ အက်ိဳးရပါတယ္။ မိန္းမ၊ ေယာက္်ား၊ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ ခြဲျခားမႈ မရွိပါဘူး လို႔<br />ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ဓမၼဒိႏၷာက သူေဌးၾကီးထံ ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ ကၽြႏု္ပ္ကို ဘိကၡဳနီ<br />ျပဳခြင့္ေပးပါ လို႔ ခြင့္ေတာင္းလိုက္တယ္။<br />သူေတာ္ေကာင္းဓာတ္ရွိတဲ့သူေတြမ်ားကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေရာ၊ လုပ္ရပ္ေရာ ျပတ္သားပါတယ္။ <br />အရင္ကနဲ႔ ဘာေၾကာင့္မတူေတာ့တာလဲ ဆိုတာကို အေျဖရွာရသြားခ်ိန္ကစျပီး သီလ၊ သမာဓိ၊<br />ပညာ တရားေတြကို အရင္ကနဲ႔ မတူေအာင္ ျဖည့္က်င့္လိုက္တာ မၾကာခင္ ရဟႏၱာ ျဖစ္သြားပါ<br />ေတာ့တယ္............။ သူေတာ္ေကာင္းမွန္ရင္ အရင္ကနဲ႔မတူေအာင္ကို တစ္ေန႔တျခား<br />သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ တိုးပြားေအာင္ ၾကိဳးစားသင့္ပါတယ္လို႔ တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။<br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) ျပည့္ျပည့္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-1655970147331708435?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-80087014769830188882011-05-31T04:19:00.000-07:002011-05-31T08:14:04.509-07:00ေအာ္ ထူးျခားပါလားလို႕ စိတ္ထဲျဖစ္မိတာပါ။ သာသနာႏွစ္ ၂၅၅၅-ခု စစခ်င္း ႏွစ္ကူးေန႔မွာပါ<br />တနည္းေျပာရရင္ ဘုရားရွင္သာသနာေတာ္ၾကီးတည္ေထာင္ေတာ္မူခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း၂၆၀၀<br />ျပည့္ေသာႏွစ္ပင္တည္း။ ယေန႕သာသနာေတာ္ႏွစ္ေရတြက္ေနၾကသည္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ <br />ပရိနိဗၺာန္ျပဳျပီးႏွစ္ကုိ ေရတြက္ေနၾကျခင္းပါ။ အကယ္၍ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူေသာေန႔မွစၿပီး<br />၀ါ ၄၅-၀ါပါ ထည့္တြက္လိုက္လွ်င္ ဤလူ႕ေလာကတြင္ သာသနာေတာ္ၾကီးတည္တံ့ေနသည္<br />မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၆၀၀ ပင္ရွိခဲ့ပါျပီ။ ထိုသို႔ထူးျခားသည့္ႏွစ္သစ္အစတြင္ တရားေလးတစ္ပုဒ္<br />ေဟာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ေလးက အရင္ကနဲ႔ မတူတဲ့သူ ပါတဲ့။ <br />အရင္ကနဲ႔မတူေတာ့ဘဲ ထူးျခားသြားတဲ့သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္းရယ္ပါ။ သဂၤါယနာတင္<br />ထားတဲ့နိကယ္ငါးရပ္ထဲက မဇၥ်ိမနိကယန္၊ မူလပဏၰာသ မွာလာတဲ့စူဠေ၀ဒလႅသုတ္မွ သူေဌး<br />ၾကီး၀ိသာခ ႏွင့္ သူေဌးကေတာ္ ဓမၼဒိႏၷာတို႔ အရင္ကနဲ႔ ဘာေၾကာင့္မတူေတာ့တာလဲ ဆိုတာ<br />ေလးကို ေဟာေျပာရင္း သေဘာက်မိတယ္။ ေလာကသဘာ၀ကိုပါ။ ေလာကမွာ အမ်ိဳးသမီး<br />ေတြသည္ အမ်ိဳးသားမ်ားကို မယံုၾကဘူး။ တစ္ခုခု ျဖစ္တာနဲ႔ သံသယမ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္တတ္<br />ၾကတယ္။ ေအာ္ ယံုၾကည္မႈနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားခဲ့တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ဘာအေၾကာင္းနဲ႔မွ အပ်က္စီး<br />မခံဘူး ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး နည္းၾကတာ ေတြ႔ရလို႔ပါ။<br />သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဆိုတဲ့ သိကၡာသံုးရပ္ အက်င့္ျမတ္ေတြ ျဖည့္က်င့္ေနေသာ သူေဌးၾကီး<br />၀ိသာခဟာ တစ္ေန႔မွာ သူ႔ရဲ႔အမူအယာေတြ အရင္ကနဲ႔မတူဘဲ ျဖစ္လာတယ္။ သူရဲ႕ ဇနီးနဲ႕လည္း<br />အရင္လို အတူမေနေတာ့ဘဲ ေရွာင္ဖယ္ ေရွာင္ဖယ္လုပ္လာတဲ့အခါမွာ သူေဌးကေတာ္ ဓမၼဒိႏၷာ<br />မည္သုိ႔မည္ပံုမွ် မခံစားႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူေဌးၾကီးထံသြားၿပီး အကယ္၍ မိမိမွာ အျပစ္<br />တစ္စံုတရာရွိခဲ့ပါလွ်င္ ျပဳျပင္ဖို႕ မည္သည့္အျပစ္ေၾကာင့္ ခုလိုဆက္ဆံရပါသလဲလို႔ ေမးျမန္းလိုက္<br />တယ္။ ဒီေနရာမွာ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ဓာတ္ရွိသူက သူအခုလိုေျပာင္းလဲျပီးအရင္နဲ႔မတူတာသည္<br />အျပင္မွာမ်ားေနာက္ထပ္အသစ္ေတြ႕ေနလို႔လားလို႔ မေတြးပါဘူးေနာ္။ မိမိ၏ အျပစ္ရွိေနလို႔မ်ားလား<br />လို႔ မိမိအျပစ္ကိုသာ ေမးပါတယ္။ ကဲ ကိုယ္ေဘးကလူမ်ား အရင္ကနဲ႔ မတူဘဲ ျဖစ္လာရင္ မိမိေကာ<br />ဘယ္လိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးနဲ႔ ေမးမလဲ ?<br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) ျပည့္ျပည့္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-8008701476983018888?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-83196935262009905912011-05-10T05:45:00.000-07:002011-05-10T06:12:44.328-07:00တိုက္ဆိုင္မႈဆိုတာ လိုက္ကိုင္ၾကည့္လို႕မရမွန္း အခုမွပဲသိေတာ့တယ္။<br />တိုက္ဆိုင္တဲ့အေၾကာင္း ေတြးေနတဲ့ ကၽြႏု္ပ္ဆီသုိ႕ တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ခုက ထပ္ေရာက္<br />လာပါတယ္။ တိုက္ဆိုင္လိုက္တာမ်ားကြာ...........ဆိုသလိုေပါ့။ <br /> ကားေပၚက ဆင္းဆင္းခ်င္း ဘယ္ၾကြမလို႔ပါလဲ အရွင္ဘုရားဆိုျပီး အနား<br />ေရာက္လာတဲ့ တကၠစီ သမားေၾကာင့္ ေတြးလက္စ အေတြးေလးေတြေပ်ာက္သြားတယ္။<br />ဒါနဲ႕ သူ႕ကို ေရေက်ာ္ကို လို႕ေျပာရင္း ၾကည့္မိေတာ့ ဟိုတစ္ေခါက္ ေတာင္ငူကျပန္လာ<br />တုန္းက ငွားဖူးတဲ့ ကားသမားမွန္း ခ်က္ခ်င္းမွတ္မိလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ ကားေပၚတက္ေတာ့<br />သူက ျမိဳ႕ထဲလမ္းၾကံဳဆိုျပီး ေနာက္ထပ္ ပါစင္ဂ်ာ တစ္ေယာက္ကိုထပ္တင္တယ္။ ေအာ္<br />ဒါလည္း ဟိုတစ္ေခါက္က အတိုင္းပါလားလို႕ ေတြးမိျပီး ျပံဳးမိတယ္။ ေအာ္ .. ေတာင္ဥကၠလာ<br />ကို ကားစီးတာ ႏွစ္ေခါက္ရွိျပီ ႏွစ္ေခါက္စလံုးမွာ ဒီကားသမားနဲ႕ခ်ညး္တိုးတာ ဒါလည္း<br />ေရစက္လား၊ မီးစက္လားေတာ့မသိပါဘူး။ ကားေပၚေရာက္တာနဲ႕ ကားသမားဟာ သူ႕ရဲ႕<br />ဟိုတစ္ခါ လာတုန္းက အက်င့္အတိုင္း ေပါက္ေပါက္ေဖာက္ပါေတာ့တယ္။ ကိုယ္ကလည္း<br />သြားေျပာမိတာကိုး....။ ဒကာၾကီး ဆြမ္းခ်ိန္နီးလို႕ ခပ္သုတ္သုတ္ေလးေမာင္းေပးပါလို႕။<br />အင္း ျပႆနာကစျပီ။ အရွင္ဘုရားေရ အျမန္လိုမွ အေႏွးေတြ႕ျပီဆိုပဲ။ ေရွ႕ကကားကလည္း <br />မီးပြိဳင့္စိမ္းေနတာကို သုပ္သုပ္မထြက္ဘူး ေႏွးေကြးလုပ္ေနတာကိုး...။ ဒါနဲ႕ စကားေျပာရင္း<br />ဒကာၾကီးနဲ႕ ဟိုတစ္ခါ ဦးဇင္းေတာင္ငူက ျပန္လာတုန္းကလည္း ကားငွားဖူးတယ္ေနာ္လို႕<br />ေျပာေတာ့ ဟာ ဟုတ္တယ္ အရွင္ဘုရားပဲမဟုတ္လားတဲ့ တပည့္ေတာ္လည္း မွတ္မိသလိုလို<br />ေတာ့ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ေလာက္တိုက္ဆိုင္လိမ့္မယ္လို႕ မထင္မိလုိ႕ဘုရား။ အင္း <br />ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သား တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ကားငွားျပီးစီးသူေတြ နည္းမွာမဟုတ္ေပ။ <br />ထိုအထဲတြင္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား မည္မွ်ပါမည္ကိုလည္း မသိပါေလ။ သုိ႕ေသာ္ သူက ဒီ<br />ေရစက္ကုိလက္ခံပံုရတယ္။ အရွင္ဘုရား နဲ႕ တပည့္ေတာ္ ေရစက္ပါလို႕ ျပန္ဆံုတာေပါ့<br />ဘုရားတဲ့ ....။ ဒါေၾကာင့္ ငါးရာေလ်ာ့လိုက္ပါတယ္ဘုရားတဲ့။ ဟားးးးးးးးးးးးးးးးးး။ <br />တိုက္ဆိုင္ပံုကေတာ့မ်ား.........။ ေရစက္ကိုပဲ ေက်နပ္ရေတာ့မလားမသိပါဘူးေနာ္။<br />ေအာ္ ဘ၀ ဘ၀ စာမ်က္ႏွာေလးတစ္ရြက္ေပၚမွာတင္ တိုက္ဆိုင္မႈေတြမ်ားလိုက္ပါဘိေနာ္။<br />သံသရာစာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ကား တိုက္ဆိုင္မႈေပါင္း အင္း သူတို႕အေျပာနဲ႕ဆိုရင္ေတာ့<br />ေရစက္ေပါင္း၊ မီးစက္ေပါင္း မည္မွ်ရွိလုိက္မည္နည္း။<br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) ျပည့္ျပည့္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-8319693526200990591?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-18039224295928742752011-05-08T23:01:00.000-07:002011-05-08T23:15:58.532-07:00တိုက္ဆိုင္မႈရွိတယ္ဆိုတာ တိုက္ဆိုင္လို႕ပါ။ အားလံုးတိုက္ဆိုင္<br />ဖူးၾကမွာပါ။ တိုက္ဆိုင္သျဖင့္ ဘယ္လိုမ်ားခံစားရပါသလဲလို႕ေမးရင္ေတာ့။<br />တိုက္ဆိုင္ဖူးၾကသူတိုင္းသိၾကမွာပါ။ တစ္ခါတစ္ေလ ၀မ္းသာစရာေလးမ်ား<br />တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ေၾကာက္လန္႕ဖြယ္ရာမ်ား၊ ေအာ္ တစ္ခါတစ္ေလ<br />ေတာင္ငူစာဆိုနတ္သွ်င္ေနာင္ ေျပာသလိုေလး လြမ္းဖြယ္ရယ္မကုန္ တဲ့<br />လြမ္းေမာဖြယ္တိုက္ဆိုင္မႈေလးေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ေလ။ ဒီတစ္ခါ တိုက္ဆိုင္<br />တာကေတာ့ အေ၀းေျပကားေပၚမွာပါ။ ေတာင္ငူ-ရန္ကုန္ အေ၀းေျပးကား<br />ေတြကို ေနာက္ပိုင္းပိုမိုစီးျဖစ္လာတယ္။ ရထား စီးရတာသက္သာေပမယ့္<br />အခ်ိန္သက္သာဖို႕ ကားကိုပဲေရြးခ်ယ္ျဖစ္လာတယ္။<br /> တစ္ခါက ေတာင္ငူကေနအျပန္ ကားေပၚမွာအိပ္ျပီးပါလာခဲ့တာ။<br />ကားအေပၚေရာက္တာနဲ႕ ဇာတ္ကားတစ္ကားျပေနတာ။ ကိုယ္လည္းအိပ္ခ်င္<br />တာနဲ႕ အိပ္လာခဲ့တာ ဘာျပလို႕ျပမွန္းလည္းမသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ အိတ္ထဲက<br />ဖုန္းျမည္မွ ကမန္းကတန္းထျပီး ဖုန္းကိုင္တာ .....။ ဖုန္းကျမည္ေနတယ္ !<br />ဒါေပမယ့္ ဖုန္းကမ၀င္ပဲျမည္ေနတာ။ အံ့ၾသစရာပါပဲလားလို႕ ေတြးမိတယ္။<br />ေသခ်ာနားေထာင္ေတာ့ ဖုန္းသံျမည္ေနပါတယ္။ ေအာ္ အဲ့ေတာ့မွ သေဘာ<br />ေပါက္မိတယ္။ ကိုယ့္ဖုန္းထဲက ဖုန္းသံသည္ ကားေပၚျပေနေသာ ဇာတ္ကား<br />ထဲမွ ဇာတ္၀င္သီခ်င္းရဲ႕ intro ေတးသံ ျဖစ္ေနတယ္။ ရယ္ခ်င္မိသြားတယ္။<br />အိပ္ခ်င္သလိုလုိျဖစ္ေနေသာ မ်က္လံုးတစ္စံုသည္လည္း ေသာမနႆစိတ္<br />အစဥ္ေၾကာင့္ ၾကည္လင္သြားပါျပီ။ ေအာ္ ဖုန္းထဲက ring သံကို ဘယ္ကေန<br />ဘယ္သူက ထည့္ေပးလိုက္သည္မမွတ္မိေတာ့။ သို႕ေသာ္ တီးလံုးသံ ယဥ္ယဥ္<br />ေလးမို႕ ထည့္ထားခဲ့တာ။ ခု မထင္မွတ္ပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဒီသီခ်င္းပါေသာ<br />ဇာတ္ကားနဲ႕ လာတိုးေနရေသးေနာ္.....။ <br /> ေအာ္ တိုက္ဆိုင္မႈေတြရွိလာေတာ့လည္း.............................။<br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) ျပည့္ျပည့္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-1803922429592874275?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-33202512229285886852011-05-08T18:20:00.000-07:002011-05-08T18:50:56.170-07:00လူသားတိုင္းမွာ တိုက္ဆိုင္မႈဆိုတာ အထိုက္အေလ်ာက္ရွိတတ္စျမဲပါ။ <br />အင္း ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာရရင္ေတာ့ လူသားတစ္ေယာက္ဘ၀ ရရွိလာတာ<br />ကိုက တိုက္ဆိုင္မႈပါပဲေလ။ ကံ ဆိုေသာ သခၤါရေတြတိုက္ဆိုင္လုိ႕မဟုတ္ပါေလာ။<br />ေအာ္ ထိုကဲ့သုိ႕ တိုက္ဆိုင္မႈေတြၾကားကေန ဘ၀မွာအထူးဆန္းဆံုးနဲ႕ အမွတ္မိဆံုး<br />တိုက္ဆိုင္မႈေလးေတြကို သတိရတိုင္းျပံဳးမိရာကေန ထိုအျပံဳကေနတဆင့္ ကီးဘုတ္<br />ေပၚလက္ေတြေရာက္ခဲ့ရတာပါ။ <br /> ေအာ္ ဘ၀တစ္ေကြ႕မွာ သူနဲ႕စေတြ႕တာက ေက်ာင္းတက္ဖို႕သြားေသာ <br />ဖယ္ရီကားေပၚမွာပါ။ စေတြ႕ကတည္းက သတိထားမိေလာက္ေအာင္ သူ႕အရပ္<br />ကရွည္တာပါ။ မ်က္ႏွာသြယ္သြယ္ အရပ္ရွည္ရွည္ သူ႕ပုံစံ သူ႕ဟန္က ကားေပၚ<br />မွာ အထင္ရွားဆံုးေပါ့။ ဒါနဲ႕ ေက်ာင္းေရာက္လို႕ အားလံုးကိုယ္စီဆင္းသြားၾက<br />ျပီး အတန္းေတြတက္ကာ ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ၾကာျပီး<br />သံုးႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေန ဥပေဒတက္ေနေသာ<br />သူ႕သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ျမင္ျမင္ခ်င္းသူ႕ကို မွတ္မိလိုက္ပါတယ္။<br />မင္းငါ့ကို မွတ္မိလားလို႕ ေမးေတာ့။ အရွင္ဘုရားကို ျမင္ဖူးသလိုလုိေတာ့ ရွိသား။<br />အံမယ္ ေအးေပါ့ တကၠသိုလ္မွာက သကၤန္း၀တ္နဲ႕ ေက်ာင္းတက္တာဆိုလို႕ တစ္<br />ပါးစ ႏွစ္ပါးစ ပဲ ရွိတာဆိုေတာ့ ျမင္ဖူးသလိုလို ရွိမွာေပါ့။ မင္းကိုေတာ့ တို႕ ေကာင္း<br />ေကာင္းၾကီးမွတ္မိတယ္ကြာလို႕။ ေက်ာင္းကို စသြားတဲ့ေန႕က ေက်ာင္းကားေခါင္မိုး<br />ေပၚမွာထိုင္စီးၾကတာ ဒကာေလးက ဦးဇင္းေဘးကမဟုတ္လားလို႕။ ကားေပၚက <br />ဆင္းေတာ့ ဘယ္သူနဲ႕ စကားေျပာေနတာက အစေျပာလိုက္ေတာ့။ အာ ဦးဇငး္က<br />အကုန္မွတ္မိတာပဲေနာ္တဲ့။ ေအး အဲ့ဒီတုန္းက မင္းက ခုထက္ပိုျပီးအသားလတ္ေသး<br />ခုေတာ့ မည္းျပီး ပိန္သြားလိုက္တာကြာလို႕ ဆိုေတာ့ သူလည္း အရင္ကတည္းက <br />ရင္းႏွီးျပီးသားလိုျဖစ္သြားျပီး သူ႕သူငယ္ခ်င္းကို လွည့္ျပီးေျပာတယ္ တို႕အရွင္က <br />ဥာဏ္ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာပဲေနာ္တဲ့။ ေအာ္ သညာသတိနဲ႕ ပညာအသိတို႕<br />ဟာကြာပါတယ္။ သညာဆိုတာ မွတ္သားတဲ့အလုပ္ကိုပဲလုပ္တာပါ။ မွတ္ရံုမွတ္<br />တယ္။ ပညာကေတာ့ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားတတ္တဲ့ အသိဥာဏ္ပါ ပါတယ္လို႕ ေျပာ<br />ျပရင္း တိုက္ဆိုင္မႈေလးကို မွ်ေ၀လိုက္ရပါတယ္။<br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) ျပည့္ျပည့္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-3320251222928588685?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-72554990643864088312011-05-08T17:45:00.000-07:002011-05-08T18:19:24.588-07:00မွားေနတာကို မွားေနပါတယ္လို႕ ၀န္ခံရဲဖို႕ဆိုတာ တကယ္မလြယ္ပါဘူး။<br />ဒါေၾကာင့္ လူေတြကိုယ္မွန္တယ္ထင္တာကို သူမ်ားက မွားတယ္ေျပာဘယ္လိုမွ <br />လက္မခံၾကဘူး။ ေလာကၾကီးမွာ လူတိုင္းအရိုးထဲထိ စြဲျပီး ထင္ေနၾကတဲ့ အမွား<br />ၾကီးတစ္ခု ရွိပါတယ္။ လူတိုင္းလိုလို လက္ခံၾကတယ္။ လူတိုင္းလိုလုိေျပာဆို<br />ၾကတယ္။ လူတိုင္းလိုလို ယံုၾကည္ေနၾကတာ။ လူတိုင္းလိုလုိ က်င့္သံုးေနၾက<br />တာအဆိုးဆံုးေပါ့။ ထိုကဲ့သို႕ လိုလိုေပါင္းမ်ားစြာကို ဘယ္လိုမ်ား ျပဳျပင္ေပးရ<br />ပါ့မလဲလို႕ ေတြးမိရင္း မိမိရဲ႕ ဘေလာ့ကေန ဖတ္မိသူမ်ား နားလည္ၾကပါေစ<br />ဆိုတဲ့ ေစတနာနဲ႕ဒီေန႕ ဒီစာေရးလိုက္ရတာပါ။ <br /> လူ႕ဘ၀ကို အပိုင္းသံုးပိုင္းပိုင္းၾကပါတယ္။ ပထမအရြယ္မွာ ပညာရွာရ<br />မယ္တဲ့။ ဒုတိယ အရြယ္က်ေတာ့ စီးပြားရွာရမယ္တဲ့။ ေနာက္ရွာခ်င္တာမ်ားရွိ<br />ရင္လည္း ရွာၾကေသးတယ္။ အဲ တတိယအရြယ္ေရာက္ေတာ့ တရားရွာမယ္။<br />ထိုကဲ့သုိ႕ပိုင္းျခားျပီး လူအမ်ားစုဟာ ရွာေဖြေနၾကေပါ့။ အသက္ရွင္ေနၾကေပါ့။<br />ေအာ္ ဘယ္သူကမ်ား ပိုင္းျခားေပးခဲ့ပါလိမ့္ေနာ္။ ဒါကို မွားတယ္ေျပာရင္ ဘယ္<br />သူကမွ လက္မခံၾကဘူး။ မွားတယ္လို႕ ဆိုခ်င္တာထက္မမွန္ဘူးလုိ႕ ေျပာလိုက္<br />ခ်င္တာ။ အားလံုးစဥ္းစားၾကည့္ေပါ့ေလ။ ပထမ အရြယ္ဆိုတာ ေမြးေသာအခ်ိန္မွ<br />၂၅ ႏွစ္ ထိတဲ့ ဒုတိယ အရြယ္က်ေတာ့ ၂၅ မွ ၅၀ ထိတဲ့ တတိယအရြယ္ဆိုသည္<br />ကား ၅၀ မွ ၇၅ ပါတဲ့ ။ ဆိုေတာ့ အရြယ္နဲ႕ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္<br />ၾကပါသလဲဆိုရင္ ပထမအရြယ္ ပညာရွာတယ္ တရားလာမေျပာနဲ႕။ ဒုတိယအရြယ္<br />စီးပြားရွာတယ္ တရားဆိုတာ အဘိုးၾကီး အဘြားၾကီးျဖစ္မွလုပ္ရတာ ဒီေတာ့ ငယ္<br />တုန္းရြယ္တုန္း မတရားတာေလးေတြ လုပ္ထားအံုးမယ္ဆိုျပီး။ ေအာ္ တရားဆိုတာ<br />ဘယ္သူေတြအတြက္လဲ ? ျမတ္စြာဘုရားရွင္ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္လာတယ္ဆိုတာ<br />လူသားအားလံုးခ်မ္းသာအက်ိဳးအတြက္ပါ။ တရားဓမၼေတြ ဆိုတာ အရြယ္အားလံုး<br />အတြက္ပါ။ က်င့္ရင္က်င့္ေသာသူကို ေန႕ညမဆိုင္း အက်ိဳးေပးပါတယ္။ ပထမအ<br />ရြယ္ပညာရွာတယ္ တရားနဲ႕ရွာလို႕ေကာ တရားသျဖင့္ပညာရွာလို႕ေကာ မရဘူး<br />လား။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးလက္ထက္ေတာ္ကတည္းက ခုနစ္ႏွစ္သား<br />နဲ႕ ရဟႏၱာျဖစ္ၾကတာေတြ အမ်ားၾကီးရယ္ပါ။ ကဲဒုတိယအရြယ္ စီးပြားရွာရင္ေကာ<br />တရားသျဖင့္ရွာလိုက္ပါ။ ဒါဟာ တရားကိုေလးစားေသာအားျဖင့္ တရားႏွင့္အညီ<br />ေနထိုင္ျခင္းပါပဲ။ တရားကို က်င့္သံုးတာပါပဲ။ ခုေတာ့ တရားရွာရမယ္အရြယ္ မ<br />ဟုတ္ေသးပါဘူး တို႕ ရွာႏိုင္တုန္း အျမတ္ထုတ္ ပါးပါလွီး တပတ္ရိုက္ျပီး ရွာထား<br />လိုက္အံုးမယ္ ဟုတ္တာေတြေကာ မဟုတ္တာေတြေကာ ရွာၾက ေဖြၾက။ ေအာ္ <br />တရားရွာမည့္အရြယ္မ်ားကို ၾကည့္ပါအံုး ဆံျဖဴ သြားက်ိဳး ကံမြဲ ဥာဏ္မြဲ အခ်ိန္<br />၀ီရိယ တရားေတြလည္း ငယ္တုန္းကေလာက္မေကာင္း၊ ကံတရားေတြကလည္း<br />ငယ္တုန္းကေလာက္မေကာင္း၊ ဥာဏ္ေတြကလည္း ငယ္ငယ္ကေလာက္ မထက္<br />ျမတ္ေတာ့ပါ။ ေအာက္ တစ္သံသရာလံုးကအမွားကို အမွန္ထင္ခဲ့ေသာ အရာကို <br />ဒီဘ၀မွာမ်ား အျမင္မွန္ေအာင္ ၾကည့္ျပီး အမွန္ျပင္ႏိုင္လိုက္မယ္ဆိုရင္ တရားႏွင့္<br />ပညာရွာမယ္၊ တရားသျဖင့္စီးပြားရွာမယ္၊ တရားေသာေနထိုင္နည္းနဲ႕မ်ားေနထိုင္<br />မယ္ဆိုရင္ ျမတ္ဗုဒၶအလိုက် ၾကီးပြားခ်မ္းသာမည့္ ေနနည္းပါပဲလို႕ ...........။<br /><br />တစ္စ တစ္စ စြန္႕၀ံ့မွလွ်င္ ဘ၀ေနာက္ေနာင္ ဆက္တိုင္းေကာင္း၏။<br />ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) ျပည့္ျပည့္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-7255499064386408831?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-54820098986948612972011-04-27T05:03:00.000-07:002011-04-27T05:45:41.314-07:00သံေယာဇဥ္ သံေယာဇဥ္နဲ႕ လူသားတို႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ အသံုးမ်ားတဲ့<div>ပါဠိစကားလံုးတစ္ခုပါ။ တစ္ေန႕က လၻက္ရည္ဆိုင္က ဖြင့္ေနတာေလး ၾကားမိတယ္။ </div><div>သံေယာဇဥ္ သံေယာဇဥ္ လူကို အရူးတစ္ပိုင္းျဖစ္ေစတယ္ .....တဲ့။ လူသားမ်ားကို </div><div>သံသရာစက္၀န္းၾကီးထဲက ထြက္မသြားႏိုင္ေအာင္ ဆြဲထားတဲ့ၾကိဳးေတြရွိပါတယ္။</div><div>ထုိၾကိဳးေတြသည္ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးမ်ားပါင္။ သံေယာဇဥ္ဘယ္ေလာက္မ်ားအား</div><div>ၾကီးလိုက္သလဲဆိုရင္ အရိယာထဲမွာ တတိယေျမာက္ အဆင့္ျဖစ္တဲ့ အနာဂါမ္</div><div>အထိရွိေနပါတယ္။ ထိုသုိ႕ အနာဂါမ္အရိယာထိ ရစ္ပတ္ႏိုင္ေသာ သံေယာဇဥ္</div><div>သည္ကား ပုထုဇဥ္မ်ားကို အရူးတစ္ပိုင္းမက အရူးလံုးလံုးကို ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။</div><div> သံေယာဇဥ္ ၾကိဳး ၁၀ ေခ်ာင္းရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတယ္။</div><div>သံေယာဇဥ္ ျဖတ္ၾကရေအာင္ဆိုျပီး အဆက္အသြယ္မလုပ္ေနမယ္တဲ့။ ေအာ္ </div><div>အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘဲ ေနရံုနဲ႕ သံေယာဇဥ္ျပတ္ပလားဆိုေတာ့ အဆက္</div><div>အသြယ္ျပတ္တာပဲရွိမယ္။ သံေယာဇဥ္ေတာ့ မျပတ္ပါ။ ျမင္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး</div><div>ကရွိေန၊ ၾကားခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးက ရွိေနေသးတယ္ကိုး။ သံေယာဇဥ္ဘာ</div><div>ေၾကာင့္ျဖစ္သလဲ လို႕ေမးၾကည့္ေတာ့ ျမင္ရလို႕ သံေယာဇဥ္ျဖစ္တာလား ? </div><div>ျမင္ခ်င္လို႕ သံေယာဇဥ္ျဖစ္တာလား ? ျမင္ရလို႕သံေယာဇဥ္ျဖစ္သည္ </div><div>ဆိုလွ်င္ကား တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ျမင္ေနရတာ အမ်ားၾကီးရယ္ပါ။ ျမင္ခ်င္လို႕</div><div>သံေယာဇဥ္ျဖစ္ရတာပါ။ </div><div> အာရံု ငါးပါးသည္ကား ကိုယ္ႏွင့္ၾကံဳသည္ျဖစ္ေစ၊ မၾကံဳသည္</div><div>ျဖစ္ေစသူ႕အလိုလိုရွိေနမွာပါ။ ထိုအာရံုေပၚတြင္ ကပ္ျငိ၊ တြယ္တာျခင္းသာ</div><div>မိမိ၏ သံေယာဇဥ္ျဖစ္၏။ ထိုကပ္ျငိတြယ္တာတတ္ေသာ သေဘာကိုသာ </div><div>ျဖတ္ရမွာပါ။ အာရံုကို ျဖတ္ရန္မလိုပါ။ တစ္သံသရာလံုး ခ်ည္ေႏွာင္လာတဲ့</div><div>သံေယာဇဥ္ၾကိဳးမ်ားကို ဓားတံုးတံုးနဲ႕ေတာ့ ျဖတ္ရန္မလြယ္။ အာရံုအေပၚ</div><div>ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ျခင္းသည္သာ သံေယာဇဥ္လားဆိုေတာ့ သူ႕ရုပ္ကို မျမင္ခ်င္</div><div>သူ႕အသံကို မၾကားခ်င္တာသည္လည္း သံေယာဇဥ္ပါပဲ။ ဘယ္သူ႕အေပၚမွ</div><div>သံေယာဇဥ္မရွိပါဘူး ခ်စ္လည္းမခ်စ္၊ မုန္းလည္းမမုန္း ကိုယ့္လုပ္စာ ကုိယ္စား</div><div>ဘယ္သူ႕မွ ဂရုမစိုက္တာလည္း မာန သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ပါပဲ။ ေအာ္သံေယာ</div><div>ဇဥ္ သံေယာဇဥ္ လူကို အရူးတပိုင္းျဖစ္ေစတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အရူးၾကီးလံုးလံုး</div><div>ျဖစ္ေစတာပါလို႕သာ ေျပာလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္ ကြယ္တို႕ရယ္..............။။</div><div>ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) ျပည့္ျပည့္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-5482009898694861297?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-17446333579736901822011-04-27T04:47:00.000-07:002011-04-27T05:00:43.750-07:00တစ္ခုခုေလး ၀ယ္လိုက္တာ သူမ်ားက တန္လိုက္တာ ဟယ္လို႕ ေျပာရင္<div>စိတ္ထဲငါ၀ယ္မိတာတန္သြားျပီ ဆိုျပီး ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ႏႈက္က</div><div>ထုတ္ေျပာတဲ့အထိ တန္သြားျပီ တန္သြားျပီ ဆိုျပီး ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါက</div><div>ပစၥည္း၀ယ္တာနဲ႕ စပ္သြားလို႕ဒီလိုေျပာတာပါ။ တစ္ခါတေလ အလုပ္လုပ္ရင္း</div><div>ခရီးသြားရင္း တန္သြားတာမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေလးလုပ္မိတာ </div><div>တန္သြားျပီ ၊ ဒီ ခရီးသြားရတာ တန္လိုက္တာဆိုတာမ်ိဳးရယ္ပါ။ ကိုယ္က</div><div>တစ္ခါတေလ လွလွပပေလး၀တ္ျပီး အျပင္ထြက္ရင္ လူေတြ၀ိုင္းၾကည့္</div><div>တာမ်ိဳး ေတြ႕ရင္ စိတ္ထဲမွာ ၀တ္ရတာ တန္သြားျပိ ဆိုတာမ်ိဳးလည္း </div><div>ျဖစ္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အဲ့လိုမဟုတ္ မိမိျမင္ေစခ်င္တဲ့</div><div>သူျမင္မွသာ ဒီတစ္ခါ ၀တ္ရတာ တန္သြားျပီလို႕ျဖစ္တာ၊ သူမျမင္လိုက္ဖူး</div><div>ဆိုရင္ သူကသာ ကိုယ္လွေအာင္၀တ္ထားတာ အသိအမွတ္မျပဳရင္ မတန္</div><div>ပါဘူးကြာ လို႕ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။</div><div> တစ္ခါတေလက်ရင္ တန္ေအာင္လုပ္ရတဲ့အလုပ္ကေလးေတြ ရွိ</div><div>ပါတယ္။ ကိုယ္ကသူ႕ကိုေကာင္းေစခ်င္လို႕ ဟန္ေဆာင္ရတာမ်ိဳးေလးေတြပါ။</div><div>စိတ္မဆိုးပဲ ဆိုးဟန္ေဆာင္ ၊ စိတ္မေကာက္ပဲ ေကာက္ဟန္ေဆာင္ ရတာ</div><div>မ်ိဳးပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ လိမ္ညာတယ္လို႕ဆိုရင္လည္း မွားတယ္မဆိုႏိုင္သလို</div><div>မွန္တယ္လည္း မေျပာႏိုင္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း ? လိမ္သည္ဆိုသည္ကား</div><div>သူတပါးအက်ိဳးဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီး ေစမွုသာ၊ ခုဟာက သူ႕ကို ေကာင္းေစခ်င္</div><div>လို႔ရယ္ပါ။ ကိုယ္စိတ္ဆိုးျပမွ ကိုယ္ကေဒါသထြက္ျပမွ သူေကာင္းလာမယ္ဆို</div><div>တာသိလို႕ ေဒါသထြက္ စိတ္ဆိုးရတာပါ။ တခါတေလ ေဒါသထြက္ ဆူ ပူ ျပီးမွ</div><div>ဟိုဘက္လွည့္ ျပံဳးမိတာမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ </div><div> ကိုယ္စိတ္ဆိုး ေအာ္ဟစ္ေငါက္မွာ ေၾကာက္လို႕ ေကာင္းေအာင္ေန</div><div>ေကာင္းေအာင္ေျပာ၊ ေကာင္းေအာင္လုပ္ ေနတဲ့ တပည့္ေတြ ျမင္ေတာ့ ေအာ္</div><div>ငါစိတ္ဆိုးရတာ တန္လိုက္တာ တန္သြားျပီလို႕ ျဖစ္မိေသး။ ေကာင္းေစခ်င္လို႕</div><div>ေျပာတဲ့စကားေတြ အထဲမွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးျမတ္စြာဘုရားသံုးတဲ့ "ေမာဃပုရိသ'</div><div>ဆိုတာေလး အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ မဂ္ဖိုလ္မနီး အခ်ည္းႏွီးေသာ ေယာက္်ား လို႕</div><div>ေျပာတာပါ။ ဒီစကားေလးနဲ႕ ဆူေျပာေျပာလိုက္ရင္ ေအာ္ ငါဟာ မဂ္၊ ဖိုလ္ နဲ႕</div><div>မနီး ေ၀းေနပါေသးကလားလို႕ သတိ၀င္ျပီး တရားလုပ္ရင္း တရားရသြားသူေတြ</div><div>ျမင္ေတာ့ ေအာ္ ဒီၾကမ္းတမ္းတဲ့ စကားေလးကို ဘုန္းေတာ္ၾကီး ျမတ္စြာက </div><div>တန္သြားေအာင္ သံုးႏႈန္းသြားပါလားလို႕ေတြးမိရင္းေလ................။</div><div>ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-1744633357973690182?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-26499913679235196502011-04-26T17:38:00.000-07:002011-04-26T18:34:36.732-07:00တစ္ေန႕က အိမ္တစ္အိမ္က ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ တပည့္ေတာ္<div>တို႕အား ပရိတ္တရားနာ နဲ႕ ကေလးေတြကို ဆံုးမ စကားေလးခ်ီးျမွင့္ပါဆိုလို႕</div><div>ၾကြေရာက္ ရြတ္ဖတ္ေပးခဲ့တယ္။ ဒါနဲ႕ အိမ္မွာ ဘာေလး ေျပာျပျဖစ္သလဲဆို</div><div>ေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ခုတစ္ေလာ ျဖစ္ေနတဲ့အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုကိုပဲ </div><div>ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မိဘက သားသမီးကို ဆံုးမတဲ့အခါကိုယ့္စကားနားမ</div><div>ေထာင္ရင္ ကိုယ္ဆံုးမသလို လက္မခံတဲ့အခါ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္။</div><div>ဒီလိုပါပဲ တရားေဟာတယ္ တရားစကားေျပာျပေပးတယ္ ေအးခ်မ္းေစ</div><div>ခ်င္လို႕ အပူေတာမွာ ေနေနတဲ့လူေတြ အပ့ူေလာင္ေနရတာကေန</div><div>ေအးခ်မ္းေစခ်င္လို႕ တရားေပးတယ္။ သို႕ေသာ္ တရားမက်င့္ဘူး ေအးခ်မ္း</div><div>ေအာင္မေနဘူးဆိုရင္ ငယ္ငယ္က ေမေမဆူတဲ့အခါ ေျပာေနက်စကား</div><div>ေလးကို သြားသတိရမိတယ္ ငါ နင့္ကို အာေပါက္မတတ္ေျပာတာ ေတာင္</div><div>နင္ နားၾကားမညွပ္ဘူးလား ဆိုတာေလးပါ။ ေအာ္ လုပ္သလိုျဖစ္မလာတဲ့</div><div>အခါ ျဖစ္သလိုလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ၾကီးသာ ကေလးငယ္ေတြ စိတ္ထဲ<br /></div><div>ေရာက္သြားရင္ ေအာ္ စိတ္ပူမိပါသည္။ မိဘမ်ားက သားသမီးေတြကို ျဖစ္</div><div>ေစခ်င္သလိုျဖစ္မလာမွာ စိုးတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါသည္။ ကိုယ္ကတရား</div><div>က်င့္သံုးေစခ်င္လို႕ ေဟာေပးေျပာေပးေသာ္လည္း တရားမရွိ ေျပာဆိုေန</div><div>ၾကတာေတြ ၾကံဳလာတာႏွင့္အမွ် တရားေျပာေပးခ်င္စိတ္သည္ ေလ်ာ့နည္း</div><div>လာခဲ့တာရယ္ပါ။ ဒါနဲ႕ပဲ လက္ေတြက ကီးဘုတ္ေပၚေျပးလႊားခဲ့တာလည္း </div><div>အခါေပါင္းမနည္းေတာ့ပါဘူး။ လူေတြက ေမးၾကတယ္ ဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲတဲ့</div><div>ဒါျဖစ္ခ်င္တယ္ ဟိုဟာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အဲ့လို ျဖစ္မလာတဲ့အခါ စိတ္ပူပန္</div><div>ရတယ္။ အားလံုးထင္ေနၾကတာက ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္လို႕ ၀မ္းသာရရင္</div><div>မပင္ပန္းဘူး။ ျဖစ္ခ်င္တာမျဖစ္လို႕ ၀မ္းနည္းရတာ ပိုပင္ပန္းတယ္ ဒါမ်ိဳးေလ။</div><div>ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္လို႔ ပင္ပန္းရတာေတြ တစ္ပံုၾကီးရယ္ပါ။ ဒါေလးေတြ</div><div>နားလည္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေလးေတြသိေစခ်င္တယ္။ ေအာ္ ခုလည္းၾကည ့္</div><div>ကိုယ့္ေျပာသလို နားေထာင္ရင္ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ ကိုယ္ေျပာသလို နား</div><div>မေထာင္တဲ့အခါ စိတ္ပင္ပန္းတယ္။ ေလာကၾကီးကိုက ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္သလို</div><div>မျဖစ္ပါလားလို႕ သိေအာင္သာ နားလည္ေအာင္သာ ၾကိဳးစားရမွာပါ။ </div><div>ခုေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တာကိုသာေရွ႕တန္းတင္လုိ႕ ျဖစ္သင့္တာေတြ ဆံုုးရႈံးခဲ့</div><div>ရျပီးျပီ။ ခုေတာ့ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာထက္ သူျဖစ္သင့္တာ ျဖစ္တာကို လက္ခံ</div><div>ႏိုင္ဖို႕ၾကိဳးစားၾကရမွာပါ။ </div><div> ေအာ္ ခုလိုဆိုေတာ့လည္း စိတ္မပင္ပန္းရေတာ့ဘူးေနာ္။ ေလာက</div><div>ၾကီးက သူျဖစ္ခ်င္သလိုျဖစ္ေနပါလား ျဖစ္သင့္သလို ျဖစ္ခ်င္လိုက္တဲ့အခါ </div><div>စိတ္မပူရေတာ့ဘူး။ စိတ္မပင္ပန္းရေတာ့ဘူး။ စိတ္ ထဲ လုပ္သလိုမျဖစ္တဲ့</div><div>အခါ .....ဆိုတာေလးကို ကီးဘုတ္ေပၚက လက္မ်ားမွ တစ္ဆင့္ အင္တာနက္</div><div>ေပၚသို႕................။</div><div>ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-2649991367923519650?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-26564541661703037522011-04-17T05:40:00.000-07:002011-04-17T05:41:05.898-07:00<span class="Apple-style-span" style="font-family: arial; font-size: small; "><div><span style="text-transform: none; text-indent: 0px; border-collapse: separate; font: normal normal normal medium/normal Zawgyi-One; white-space: normal; letter-spacing: normal; color: rgb(0, 0, 0); word-spacing: 0px; "><span style="text-align: justify; line-height: 22px; font-family: Zawgyi-One, Georgia, Times, serif; color: rgb(128, 0, 128); font-size: 15px; "><div><div style="text-align: center; ">ကံရွိကံမြဲ ဆင္းရဲကံုတံ ဆက္ဆံေပါင္းသင္း လူခပင္းကို<br />ကိုယ္ခ်င္းစာနာ ကရုဏာႏွင့္ ေမတၱာျပန္႕ပြား သကာျပားသို႕<br />စကားႏႈတ္ခ်ိဳ ရန္မလိုပဲ ကိုယ္႕ကိုႏွိမ္ထား သူေျမွာက္စား၍<br />ေထာင္လႊားကင္းဘိ အဆံျပည့္သည့္ ေကာက္၏ခိုင္ညွာ<br />ညႊတ္ကိုင္းလာသို႕ ပညာဓန ယသဘုန္းဂုုဏ္ အဖံုဖံုတို႕<br />ျပည့္စံုေလေလ ညြတ္ေလေလႏွင့္ စိတ္ေနေပ်ာ႕ေပ်ာင္း ယွဥ္မွေကာင္း၏။<br /><br />အေပါင္းအစည္း ေမတၱာနည္း၍ လူလည္းမခ်စ္ နတ္မခ်စ္ႏွင့္<br />အျပစ္မ်ားကာ အရာရာ၀ယ္ ငါသာငါႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္သင့္ဟု<span> </span><br />မိုးျမင့္ဘံုဖ်ား မွန္ကင္းလားသို႕ တက္ၾကြားျမင့္ေမာက္ ေျခဖ်ားေထာက္လ်က္<span> </span><br />ဘုေဘာက္ေျပာကာ က်ယ္စြာစြာႏွင့္ ယုတ္မာညစ္ဆိုး ႏြားက်စ္သိုးသို႕<span> </span><br />ကိုးယိုးကားယား လူမုန္းမ်ားေအာင္ စကားေဖာင္ေဖာင္ ခ်ိဳမေထာင္ႏွင့္<span> </span><br />အေမာင္အမိ ရိုးေျမထိေအာင္ သတိတရား အၿမဲထားေလာ့ ရိုးသားေျဖာင့္စင္း<span> </span><br />လိမၼာျခင္းႏွင့္ မိုက္ျခင္းတျဖာ သာယာခ်ိဳေအး ယဥ္ေက်းၾကမ္းၾကဳတ္<span> </span><br />အယုတ္အျမတ္ ႏူးဆက္ေပ်ာ့မာ စိတ္ေၾကာင့္သာလွ်င္ ေသခ်ာေ၀ခြဲ<br />အရိုးစြဲေအာင္ အၿမဲမွန္စြာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ေမတၱာစိတ္ထား အခ်စ္ပြား၍<span> </span><br />တရားမကြာ အရာရာ၌ လိမၼာယဥ္ေက်း စိတ္ေကာင္းေမြးလ်က္ လူေရးလူရာ<br />သူ႕ထက္သာေအာင္ ပညာရွိနည္း ေရြ႕ေရြ႕ဆည္းေလာ႕ ရွင္လည္းကားယား<span> </span><br />ေသကားယားႏွင့္ ထင္ရွားလူ႕ေဘာင္ ပင့္ကူေကာင္လို<span> </span><br />အေမာင္မျဖစ္ေစႏွင့္ေနာ အမိမျဖစ္ေစႏွင့္ေနာ။<br /></div><div><br /></div></div></span></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-2656454166170303752?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-51326795215788864002011-04-13T17:32:00.000-07:002011-04-13T18:16:15.968-07:00စာတစ္ေစာင္ပို႕မယ္ဆိုရင္ ပို႕ခ်င္သူ၏နာမည္ကို (By Name ) ေသေသခ်ာခ်ာတပ္<br />ျပီးမွသာ ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ နာမည္လြဲလို႕ ကိုယ့္ဆီျပန္လာတဲ့ စာေတြၾကံဳဖူးပါတယ္။ ရံုးစာပို႕တယ္<br />ဆိုရင္လည္းပဲ ထုိနည္းအတူပါပဲ။ လူၾကီးနာမည္ကို By Name တပ္ျပီးပို႕မွသာလွ်င္ ပို႕သူဆီေရာက္<br />မွာပါ။ တစ္ခုခု ပို႕တဲ့ေနရာမွာ By Name က အေရးၾကီးဆံုးပါပဲ။<br /> ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ သတၱ၀ါေတြအေပၚ မဟာေမတၱာေတာ္ကို ျဖန္႕က်က္ထား<br />ရွိေတာ္မူပါတယ္။ သုိ႕ေသာ္ အေျခအေနအားေလ်ာ္စြာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ေပၚ By Name နဲ႕ပို႕ဖိို႕<br />လိုလာျပီဆိုရင္ေတာ့ ထုိသတၱ၀ါမ်ားအေပၚထားေသာ မဟာေမတၱာေတာ္ကို ေခတၱရုတ္သိမ္းကာ<br />By name ႏွင့္သာပို႕ပါတယ္။ ထိုသုိ႕ ဘုန္းေတာ္ၾကီးျမတ္စြာဘုရား၏ ေမတၱာေတာ္ကို By name ႏွင့္<br />အပို႕ခံရေသာ သူတြင္လည္းပဲ စိတ္ထားႏူးညံေပ်ာ့ေပ်ာင္းျခင္းအက်ိဳးရွိလာပါတယ္။ ထုိအရာသည္ကား<br />ကိေလသာကင္းစင္သည့္ ေမတၱာ၏ စြမ္းပကားပင္တည္း။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ေမတၱာမွာ ကိေလသာ<br />၀င္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း ေမတၱာေယာင္ေဆာင္ ကိေလသာေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ေမတၱာ၏<br />ရနံ႕သည္ ေမွးမွိန္သြားတတ္ပါတယ္။ By Name ႏွင့္ရည္စူးပို႕သေသာ ေမတၱာကု ' ၾသဒိႆေမတၱာ'ဟု<br />ေခၚပါသည္။ အားလံုးအေပၚထားေသာေမတၱာကိုကား 'အေနာဒိႆေမတၱာ'ဟုေခၚ၏။<br /> ကၽြႏု္ပ္တို႕ကဲ့သုိ႕ ပုထုဇဥ္တို႕၏ ေမတၱာသည္ကား ကိေလသာကင္းသူတို႕၏ ေမတၱာပမာ<br />မ်ိဳး မစြမ္းျငားေသာ္လည္း ေမတၱာပို႕ေနခ်ိန္တြင္ ကိေလသာကင္းေနရကား ထိုက္သင့္သေလာက္ေတာ့<br />စြမ္းေပလိမ့္မည္။ အားလံုးေသာသတၱ၀ါမ်ားအေပၚေမတၱာထားသလို By Name ႏွင့္လည္းပို႕ဖူးပါသည္။<br />ထိုသုိ႕ပို႕ေသာအခါတြင္ ပို႕ေသာသူတြင္ စိတ္ၾကည္ရင္ၾကည္သေလာက္ အပို႕ခံရေသာသူတြင္ ေအးခ်မ္း<br />ပါတယ္။ အဆင္ေျပမႈေတြရလာပါတယ္။ သို႕ေသာ္ ကိုယ္ကေတာ့ ပို႕ပါတယ္ သူ႕ဘက္က တံခါးပိတ္<br />ေသာ့ခတ္ထားျပန္လွ်င္ အဆင္မေျပ။ မိမိပို႕သည္ကို လက္ခံႏိုင္စြမ္းလည္း ရွိရပါမယ္။<br /> ယမန္ေန႕ညက စကၤာပူေရာက္ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အလုပ္အကိုင္ အဆင္မ<br />ေျပတဲ့ အေၾကာင္း အသိတစ္ေယာက္ကတဆင့္ သိလိုက္ရေတာ့ ေအာ္ ေမတၱာပို႕မိတယ္။ တကယ္ေတာ့<br />သူတို႕ကလည္း ေမတၱာကို ခံယူလိုပါတယ္။ ေမတၱာကုိတန္ဖိုးထားပါတယ္။ ပို႕သေသာသူကလည္း<br />စိတ္ၾကည္လင္လင္ပုိ႕ပါလ်က္ အဆင္မေျပတဲ့ အခါမ်ားတြင္ ပို႕ေသာသူပဲလိုအပ္သည္လား<br />လို႕ စဥ္းစားစရာေတြျဖစ္လာပါတယ္။ ေအာ္ ဒီေနရာမွာ တစ္ခု စဥ္းစားမိတယ္။ အႏၱရာယ္ကင္းဆိုျပိး<br />တစ္ခ်ိဳ႕က ပရိတ္ရြတ္ဖတ္ၾကတယ္။ ထို႕သုိ႕ အႏၱရာယ္ကင္း ပရိတ္ရြတ္ျပီးကာမွ အႏၱရာယ္ၾကံဳေသာ<br />အခါ ရြတ္ေသာသူေသာ္လည္းေကာင္း ၊ ပရိတ္ေသာ္လည္းေကာင္း အစြမ္းမထက္ဟုထင္စရာရွိပါ<br />တယ္။ အမွန္ေတာ့ ကိုယ္နားလည္လိုက္တာက ေအာ္ တို႕ အကုသိုလ္ကံ ကုိက ၾကီးလြန္းလြန္း<br />အႏၱရာယ္ၾကံဳရပါလားလို႕။ ဒီလိုနားလည္သူ ကေတာ့ ရွားပါလိမ့္မယ္။<br /> ေလာကရဲ႕ ျပႆနာအားလံုးသည္ နားလည္မႈလြဲမွား ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။<br />တစ္ခ်ိဳ႕က ကိုယ္ခ်င္းစားတရားထားရမယ္တဲ့။ ကိုယ္က အရက္ေသာက္ခ်င္သလို သူလည္း အရက္<br />ေသာက္ခ်င္မွာပဲ လို႕ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမ်ိဳးေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့။ ေအာ္ နား<br />လည္ရမွာပါ အမွန္တရားကို အမွန္တရားကို နားလည္ေသာသူသည္ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုး<br />တတ္လာမွာပါ။ ေမတၱာရဲ႕မွန္ကန္မႈ ကိုလည္း အပို႕ခံရေသာသူေတြ နားလည္မွသာ အစြမ္း<br />ထက္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ေမတၱာဆိုတာ ေအးခ်မ္းမႈပါပဲ။<br /> မည္သုိ႕ပင္ဆိုေစကာမႈ သူ႕ဘက္ကနားလည္သည္ပဲ ျဖစ္ေစ၊ ဖြင့္ထားသည္ပဲျဖစ္ေစ<br />ပိတ္ထားသည္ပဲျဖစ္ေစ ပို႕သေသာသူတြင္ကား ေအးခ်မ္းပါတယ္။ ေမတၱာပို႕ခိုက္ ကိေလသာကင္း<br />ေနသည္။ ေဒါသမျဖစ္၊ အေဒါသျဖစ္ေနသည္။ တစ္ခုရွိသည္မွာ သူ႕ဘက္က မသိလို႕ တံခါးပိတ္<br />လက္မခံလို႕ ေမတၱာအလကားျဖစ္တယ္ဆိုျပီး စိတ္မပ်က္ဖို႕ပါ။ သူ႕ဆီေရာက္ေရာက္၊ မေရာက္<br />ေရာက္ By Name ႏွင့္ပုိ႕ေသာအခါ 'ၾသဒိႆေမတၱာ' ျဖစ္ပါတယ္။ ထို႕ေၾကာင့္ ပို႕လိုက္ခ်င္ပါ<br />သည္ သတၱ၀ါခပ္သိမ္း တရားကိန္း ေအးျငိမ္းခ်မ္းသာရွိပါေစ...............................။<br /> ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) ျပည့္ျပည့္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-5132679521578886400?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-42398139909649436592011-04-12T05:28:00.000-07:002011-04-12T05:55:49.908-07:00အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတြင္ ေ၀ယ်ာေ၀စၥအျဖစ္ အုတ္ခဲသယ္ရင္း လက္ဖ၀ါးမွာ<br />အရည္ၾကည္ဖုေလးေတြျဖစ္လာတာ ၾကည့္ျပီး ေနာင္ေတာ္တစ္ပါးက ေဆးလူးေပးရင္း<br />စကားေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ညီ့လက္ကကေလးေတြက ႏူးညံလိုက္တာ အိမ္မွာဘာမွ မလုပ္<br />ခဲ့ရဖူးဘူနဲ႕တူတယ္ တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ လက္ကေလးေတြ ႏူးညံတဲ့အေၾကာင္း<br />လက္နဲ႕ ထိဖူးသူတိုင္းေျပာၾကတယ္။ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေပါက္တူးေပါက္၊ ထင္းခြဲ<br />မလုပ္ခဲ့လို႕ ထင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ စာေရးသူက ျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ခုလည္း ႏူးႏူးညံညံ<br />ေနေနရတာပါပဲေနာ္ လို႕ဆိုေတာ့ လုပ္ပါအံုးဟ ဘယ္လိုႏူးညံရတာလဲ ဒီေလာက္ အုတ္<br />ခဲသယ္ ထင္းခဲြနဲ႕ေလ တဲ့။ သူ႕ကိုဆက္ရွင္းျပမိတယ္။<br /> တပည့္ေတာ္တို႕တေတြဟာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ႏူးညံတ့ဲ အမိန္႕ေတာ္အတိုင္း ေန<br />ၾကတာ မဟုတ္လား။ အလြန္တရာ ႏူးညံတဲ့ ၀ိနည္းပညတ္ခ်က္ေတြ အၾကားမွာ ႏူးညံစြာ<br />ေနထိုင္ေနၾကတာပဲေလ။ ဟုတ္ပါတယ္။ သာသနာေတာ္ဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလို<br />လုပ္ရင္ ဒီလိုအျပစ္ျဖစ္မယ္၊ ဟိုလိုလုပ္ရင္ ဟိုအျပစ္ျဖစ္မယ္လို႕ ႏူးညံစြာ ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့<br />ပညတ္ခ်ကက္မ်ားစြာရွိတဲ့ ေနရာရယ္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ႏူးည့ံစြာ ေနထိုင္တတ္သူေတြသာ<br />ေနႏိုင္ ေရာက္ႏိုင္တဲ့ ေနရာျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဘယ္လိုမ်ားႏူးညံစြာ ေနထိုင္တတ္ရမလဲဆိုရင္၊ ၾကမ္းတမ္းစြာ ျဖစ္ေပၚျပိးသြား<br />တဲ့ ကိေလသာေတြကိုလည္း ပယ္ရပါမယ္၊ မျဖစ္ေသးေသာ ကိေလသာေတြကိုလည္း<br />မျဖစ္ေအာင္ ႏူးညံရပါမယ္။ ေနာက္တစ္ဖန္ မျဖစ္ေသးေသာ ႏူူးညံတဲ့ ကုသိုလ္ဓာတ္<br />ေကာင္းတဲ့ ဓာတ္ေတြ ျဖစ္လာေအာင္ မိမိမွာ ရွိလာေအာင္လည္း ႏူးည့ံရပါမယ္။<br />ေကာင္းတဲ့ ဓာတ္ေတြ မိမိမွာ ရွိလာျပီဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ထားေတြႏူးည့ံလာပါမယ္။<br />ႏူးညံတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ မိမိမွာ ရွိလာျပီ ဆိုရင္ေတာ့ အေျပာအဆိုေတြကပါ ႏူးညံ<br />လာျပီေပါ့။ အျပဳအမူေတြလည္း ႏူးႏူးညံညံနဲ႕ အျပစ္မျဖစ္ဘဲျပဳမူေနထိုင္တတ္လာျပီ။<br />ေအာ္ ေကာင္းတဲ့ ဓာတ္ေတြနဲ႕ ေကာင္းတာလုပ္၊ ေကာင္းတာေျပာ၊ ကာင္းတာၾကံဖို႕<br />အတြက္ ႏူးညံစြာ ေနတတ္ရပါမယ္။ တစ္ေန႕တာ ေျပာဆို လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အျပဳ<br />အမူေတြ ႏူးညံဖို႕ထက္ (ကိုယ္ကာယ ႏူးညံဖို႕ထက္ ) ႏွလံုးသားထဲက မေနာဓာတ္<br />ကေလး ႏူးညံစြာ ေနတတ္ဖို႕ အေရးၾကီးပါတယ္။<br /> ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) ျပည့္ျပည့္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-4239813990964943659?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-65927415892187192152011-04-11T18:34:00.000-07:002011-04-11T19:01:42.456-07:00<div style="text-align: justify;font-family:webdings;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:100%;"> ၀ါကၽြတ္ သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ရက္ျပည့္လို႕ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေသာညမွာပဲ ဆရာသမားက ၾသ၀ါဒ<br /><br />တစ္ပုဒ္ဆံုးမပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ေလးက မင္းငါ့ကိုညာေနတာလား မင္းကိုယ္မင္းညာေနတာလား တဲ့။<br /><br />သီခ်င္းစာသား ေလးတစ္ခုုပါ။ ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ လက္ကနဲ အေတြးေလးတစ္ခု စဥ္းစားမိခဲ့တယ္။ ေလာကမွာ<br /><br />လူပုဂၢဳိလ္ေတြဟာ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး တစ္ေယက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ လွည့္စားေနၾကတယ္။ ညာေနၾကတယ္။<br /><br />လိမ္ေနၾကတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး ညာေနပါေစ သသူ႕ကိုယ္သူေတာ့ ညာလို႕မရပါဘူး။<br /><br />သူလုပ္ တာကို သူသိေနတယ္ေလ။ သူ႕ရဲ႕ ကာယကံ၊ ၀စီကံ အို မေနကံ ေတြအားလံုးကို သိေနပါတယ္။<br /><br />သူတပါးကို ညာဖို႕ အတြက္ မိမိကုိယ္ကို မိမိ အရင္ျပန္ညာေနရတယ္ေလ။ ဒါကိုပဲ သူက သူတပါးကို<br /><br />ညာလိုက္ႏိုင္လို႕ ၀မ္းသာေနေသး။ ငါ့ရဲ႕လွည့္ကြက္ထဲ ဒီေကာင္၀င္သြားတယ္၊ ငါလည္လို႕ အားလံုမသိေအာင္<br /><br />ညာလိုက္ႏိုင္တယ္ ဆိုျပီး ဂုဏ္ယူေနေသးတယ္။ က်န္းမာေရးေကာင္းတဲ့သူက မေကာင္းပါဘူးဆိုျပီး ညာတယ္။<br /><br />စီးပြားေရးေတြ ေကာငး္ေနပါလ်က္ႏွင့္ သူတပါးကို ေပးရကမ္းရမွာစိုးလို႕ မေကာင္းပါဘူး ဆိုျပီး ညာတယ္။<br /><br />တစ္ခ်ိဳ႕မ်ားႏိုင္ငံျခားထြက္ခ်င္တာနဲ႕ ပညာတတ္ဘြဲ႕ရတာကို ပညာမတတ္ဘြဲ႕မရပါဆိုျပီး စာခ်ဳပ္စာတမ္းနဲ႕ညာ<br /><br />ၾကေသးတယ္။<br /> <br /> တစ္ေလာကလံုးကုိ ညာႏိုင္ပါေေစ မိမိညာတာ မိမိသိေနပါတယ္။ ညာဖို႕အတြက္ၾကိဳးစားေနတဲ့ ကာယကံ၊<br /><br />၀စိကံ၊ မေနာကံေတြ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းလိုက္မလဲေနာ္။ ဟန္ေဆာင္တာလူသိရင္ အပူမိမတဲ့။ ဘယ္သူမွ<br /><br />မသိပါဘူးထင္ေပမယ့္ မိမိဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ သိေနတာကိုက အပူမိေနတာပါပဲ။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ဘုန္းေတာ္ၾကီး ျမတ္စြာဘုရားက " အေလာက္ေအာင္ ရိုးသားစမ္းပါ " လို႕မိန္႕မွာခဲ့တာပါ။ တစ္ေလာက<br /><br />လံုးက လူ အေလးလို႕ ထင္ရေလာက္ေအာင္ ရိုးသားျပလိုက္ပါ။ ဂုဏ္အေပါင္းတို႕တြင္ ရိုးသားမႈဂုဏ္ဟာ အသာ<br /><br />ဆံုး အျမတ္ဆံုးပါပဲ။ ရိုးသားလို႕၊ မညာဘဲေနရလို႕ စိတ္ေအးခ်မ္းေလတိုင္း ဘယ္သူ႕ကိုမ်ားညာရႏိုင္မလဲ ညာလို႕<br /><br />ရႏိုင္မယ့္ေနရာဆိုတာရွိပါ့မလားလို႕ ေမးမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အပါးလည္လို႕ အပါယ္လားရမည့္<br /><br />အျဖစ္ကေန ေရွာင္ျပီး ရိုးသားလို႕တိုးပြားႏိုင္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ျဖစ္ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။<br /><br /> ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) ျပည့္ျပည့္</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-6592741589218719215?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-51888186746279587422011-04-10T18:48:00.001-07:002011-04-10T18:49:41.037-07:00၁။ ေလာကမွာ နာမည္ႀကီး ဥစၥာေပါတယ္ ေအာင္ၿမင္ ေက်ာ္ႀကားတယ္ ဆိုတာ အလကား၊<br />ေသေတာ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ သီလ သမာဓိ ကိုယ္က်င္႔သိကၡာေတြကိုပဲ အားကိုးစရာ ရွိတယ္၊<br /><br />၂။ သာသနာဆိုတာ ဘုရားအဆုံးအမ ကိုေခၚတယ္၊ ဘုရား အဆုံးအမ ဆိုတာကလဲ<br />အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ သီလ သမာဓိ ပညာ သုံးပါးပဲ ရွိတယ္၊<br /><br />၃။ ကိုယ္သိမ္ေမြ႔ပါ၊ ႏွုတ္ေၿပာ ခ်ိဳသာပါ၊ စိတ္က ေၿဖာင္႔မတ္ပါ၊<br /><br />၄။ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို အေမြေပးတယ္ ဆိုတာ ကိုယ္က ဘုရင္ၿဖစ္လ်င္<br />ဘုရင္႔စီးစိမ္၊ သူေ႒းၿဖစ္လ်င္ သူေ႒းစီးစိမ္၊ အေနနဲ႔ တစ္ဘ၀ စာပဲ<br />ေပးနိုင္ႀကတယ္၊ ဗုဒၶအေမြကေတာ႔ တသံသရာလုံး ေကာင္းဖို႔ ညႊန္ေပးနိုင္ခဲ႔တယ္။<br /><br />၅။ သံသရာ ဆိုတာ ေသၿပီးမွ တဘ၀ ကူးတာ မဟုတ္ဘူး၊ နာမ္ရုပ္ေတြ အဆက္မၿပတ္<br /> ၿဖစ္ပ်က္ေနတာကို ေခၚတာပါ။<br /><br />၆။ တစ္ဘ၀ ၏ ကိုယ္႔အၿဖစ္ကုိ မႀကည္႔ပါနွင္႔၊ တစ္သံသရာ လုံးရဲ႕<br />ကိုယ္႔အၿဖစ္ကို ၿမင္ေအာင္ ႀကည္႔ပါ။<br /><br />၇။ သတၱ၀ါေတြဟာ ဒုကၡေရာက္တာကို ေၿပာေနႀကတယ္၊ သြားေနတာက ဒုကၡလမ္းပဲ၊ ဒီေတာ႔<br />ဒုကၡႀကားက ဒုကၡေလာင္းဟာ ဒုကၡကုိပဲ ေတြ႔ရတာေပါ႔။<br /><br />၈။ သံေ၀ဂ မပါလ်င္ တရားမရွာေလနဲ႔၊ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />၉။ သတၱ၀ါေတြဟာ ဒုကၡ မေရာက္ေသးသမွ် မေႀကာက္ႀကဘူး။<br /><br />၁၀။ေလာကႀကီးမွာ ဘယ္ေလာက္ ႀကီးက်ယ္ ေအာင္ၿမင္ ေက်ာ္ႀကားေနပါေစ၊ ေသခါနီးမွ<br />မ်က္ရည္ လည္ရရင္ လူၿဖစ္ရွုံးတာပါပဲ။<br /><br />၁၁။ အမွတ္မဲ႔ ေနသူရဲ႕ စိတ္ဟာ အကုသိုလ္ဖက္ သြားေနသလို အကုသိုလ္ေတြ<br />အက်ိဳးေပးဖို႔အတြက္လဲ ထိုသူ႔မွာ အဆင္သင္႔ ရွိေနတတ္တယ္။<br /><br />၁၂။ဘုန္းကံ ဆိုတာ ေရွးက ပါခဲ႔ေပမယ္႔ ယခု ဘ၀ ႀကိဳးစားမွဳ႕ကလဲ ရွိရတယ္၊<br />စင္စစ္ေတာ႔ ကံ ဆိုတာ ေရလာ ေၿမာင္းေပး လုပ္မွလည္း ေကာင္းက်ိဳး ရွိရာ<br /> ေကာင္းက်ိဳးလာၿပီး မေကာင္းမွဳ႕ရွိရာ မေကာင္းက်ိဳး လာမွာပဲ၊<br /><br />၁၃။ စိတ္ေန စိတ္ထား ဆိုတာ ေသးသိမ္တဲ႔ ေနရာမွာ ေနၿပီး ေသးသိမ္တဲ႔<br />အလုပ္ေတြကို ၿမင္ေန ႀကားေနရရင္ ကိုယ္႔စိတ္ကလဲ ေသးသိမ္လာၿပီး ႀကီးက်ယ္တဲ႔<br />အလုပ္ကုိ ၿမင္ရ ႀကားေနရမွ ဓာတ္ကူး ၿပီး ႀကီးက်ယ္လာတတ္တယ္၊<br /><br />၁၄။ လူေတြဟာ ကုိယ္႔ဥာဏ္က မမွီလ်င္ သူတပါး သိတာေတြကိုလဲ မယုံႀကည္ႀက အမွန္<br />မထင္တတ္ႀကဘူး၊<br /><br />၁၅။ သူမ်ား အၿပစ္ကုိ မႀကည္႔ပါနဲ႔၊ ကိုယ္႔အၿပစ္ ကို ၿမင္ေအာင္ ႀကည္႔ပါ၊<br /><br />၁၆။ အရာရာမွာ ပထမ ဗဟုႆုတ ရွိဖို႔၊ ဒုတိယ သတိထားဖို႔၊ တတိယ မွန္သလား<br /> မမွန္သလား စုံစမ္းဖို႔ နဲ႔ စတုတၳက ၀ီရိယ နဲ႔ အလုပ္ လုပ္ေနဖို႔ပဲ၊<br /><br />၁၇။ သန္႔ရွင္းတဲ႔ နား အႀကားမ်ားတယ္၊ ႀကည္လင္တဲ႔ မ်က္စိ အၿမင္ မ်ားတယ္၊<br />စင္ႀကယ္တဲ႔ စိတ္က အသိမ်ားတယ္၊<br /><br />၁၈။ေလာကႀကီးမွ ဂုဏ္ ရွိဖို႔ထက္ ရွိၿပီး ဂုဏ္ကို ထိမ္းသိန္း နုိင္ဖို႔က ပိုခက္တယ္၊<br /><br />၁၉။ ကိုယ္႔ကို ပတ္၀န္းက်င္က မခ်စ္ရင္ေတာင္ မမုန္း ႀကဖို႔က ပိုအေရးႀကီးတယ္၊<br /><br />၂၀။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အထင္ႀကီး စိတ္ႀကီး ၀င္ေနလ်င္ သူတပါးကို အထင္ေသးတာ<br />သဘာ၀ ပဲ၊ ဒါကုိ သတိထားေစခ်င္တယ္။<br /><br />မဟာဂႏၶာရုံဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-5188818674627958742?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-79734984581281966512010-06-22T00:06:00.000-07:002010-06-22T00:26:14.654-07:00အလြန္ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းေသာဘုရားရွင္ရဲ့ တရားေတာ္အားနာၾကားျပီး<br />ေရွ႔ေတာ္မွာတင္ကြ်တ္တမ္း၀င္ နိဗၺန္စံရမယ္ဆိုရင္ အေကာင္းဆုံးေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />အဲ ဒီအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘုရားရွင္ ေဟားၾကားခဲ့သည့္အတိုင္း<br />လိုက္လုပ္ဖို႔လုိပါတယ္ …သုံးခ်က္ထဲပါ<br /><br />၁။ မေကာင္းမွု ကိုေရွာင္ရမယ္ ။<br /><br />၂။ ေကာင္းမွု ကိုေဆာင္ျပီးအစဥ္ျပဳလုပ္ေနရမယ္ ။<br /><br />၃။ စိတ္ကို ျဖဴစင္ေအာင္ထားရပါမယ္ ။<br /><br />ေအာက္တိုဘာလထုတ္ ဂႏၶာရီမဂၢဇင္းမွ-<br /><br />ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ကပိၸလဝတ္ျပည္ နိေျဂာဓာရံုေက်ာင္းမွာ<br />သီတင္းသံုးေနတဲ႔အခ်ိန္ အရွင္သာရိပုတၱရာ၏ ေလွ်ာက္ထားခ်က္အရ<br />အရဟတၱဖိုလ္စ်ာန္သမာပတ္ ဝင္စားျပီး အဇိတရဟန္းဟာ ေနာင္အနာဂတ္ကာလမွာ<br />အရိေမေတၱယ်ဘုရား ျဖစ္ေတာ္မူမည္႔အေႀကာင္းကို ေဟာႀကားေတာ္မူပါတယ္။<br />အရိေမေတၱယ်ဘုရားေလာင္းက တစ္သေခ်ၤႏွင္႔ ကမၻာတစ္သိန္း<br />ပါရမီေတြျဖည္႔က်င္႔ျပီး တုသိတာနတ္ျပည္မွာရိွေနမယ္။<br /><br />ေနာင္ပြင္႔ေတာ္မူမည္႔အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္အေႀကာင္း<br /><br />အေလာင္းေတာ္နတ္သားက လူ႕ျပည္ကိုဆင္းျပီး ပဋိသေႏၶေနဖို႔ရာအတြက္<br />ဘုရားေလာင္းတို႔ရဲ႔ ထံုးတမ္းအစဥ္အလာ ဓမၼတာအရ ပဋိသေႏၶယူေတာ႔မယ္ဆိုရင္<br />ႀကည္႔ျခင္းငါးပါး အရင္ႀကည္႔ျပီးမွ ပဋိသေႏၶယူေလ႔ရိွႀကတယ္။<br />ႀကည္႔ျခင္းငါးပါးျဖင္႔ႀကည္႔ေတာ္မူျခင္းက-<br /><br />(၁)ဘုရားျဖစ္မည္႔ေခတ္အခါကာလကား အႏွစ္တစ္သိန္းမွစျပီး ေအာက္ျဖစ္ေသာကာလ<br />အႏွစ္တစ္ရာတန္းမွစျပီးအထက္ျဖစ္ေသာကာလ (တစ္သိန္းႏွင္႔ တစ္သိန္းေအာက္- ၁၀၀<br />အထက္)<br /><br />(၂)ဘုရားျဖစ္ရာက်ြန္းကား ဇမၺဴဒိပ္က်ြန္း<br /><br />(၃)ဘုရားပြင္႔ရာေဒသကား မဇၥ်ိမေဒသ<br /><br />(၄)ဘုရားေလာင္းျဖစ္ရာ အမ်ိဳးကား မင္းမ်ိဳး ပုဏၰားမ်ိဳး<br /><br />(၅)မယ္ေတာ္၏အသက္အပိုင္းအျခားကား ဘုရားေလာင္းေမြးျပီးခုနစ္ရက္သာေနရျခင္း<br /><br />ပဋိသေႏၶယူုျခင္း<br /><br />ေကတုမတီျပည္ သခၤစႀကဝေတးမင္းႏွင္႔တိုင္ပင္ႀကံစည္ဘက္ကိုးကြယ္ရာျဖစ္ေသာအတိတ္အနာဂတ္ကိုသိျမင္ႏိုင္ျပီး<br />ပစၥဳပန္သံသရာအစီးအပြားကို ဆံုးမတတ္ေသာ<br />သုျဗဟၼပုဏၰားႀကီး၏ျဗဟၼဏဝတီပုေဏၰးမဝမ္းမွာ ပဋိသေႏၶေနလိမ္႔မည္။<br /><br />ျဗဟၼဏဝတီပုေဏၰးမဝမ္းမွာဆယ္လျပည္႔တဲ႔အခါမွာ ဣသိပေတနသမင္ေတာမွာ မယ္ေတာ္<br />ျဗဟၼဏဝတီသည္ထိုင္လ်က္လည္းမဟုတ္ အိပ္လ်က္လည္းမဟုတ္ဘဲ ရပ္လ်က္သာလွ်င္<br />သစ္ပင္၏အကိုင္းအခက္ကိုကိုင္လ်က္ေမေတၱယ်ကိုဖြားေတာ္မူလိမ္႔မည္။ဘုရားေလာင္းနဲ႔အတူတစ္ခ်ိန္တည္းဖြားေတာ္မူတဲ႔ဖြားဘက္ေတာ္<br />၁၈ ကုေဋအားလံုးအမတ္ေတြခ်ည္းျဖစ္မယ္။<br /><br />အဇိတဟူေသာအမည္ကိုသာေပးလိမ္႔မယ္။<br />ဘုရားေလာင္းအဇိတမင္းသားဟာဖြားလွ်င္ဖြားခ်င္း ခုနစ္ဖဝါးလွမ္းျပီး<br />ေျခေတာ္ခ်တိုင္းခ်တိုင္း ႀကာပြင္႔ေတြေပၚေပါက္လိမ္႔မယ္။<br />ဖြားလွ်င္ဖြားခ်င္း ခုနစ္လွမ္းလွမ္းျပီး “ယခုဘဝကား<br />ငါ႔အဖို႔ေနာက္ဆံုးဘဝတည္း ေနာက္ထပ္ဘဝမရိွေတာ႔ျပီ<br />အာသေဝါကင္းသည္ျဖစ္ေသာေႀကာင္႔ျငိမ္းေအးလတံၱ႔”<br />ဟူေသာစကားကိုအရပ္ေလးမ်က္ႏွာကိုႀကည္႔ျပီးေျပာဆိုလိမ္႔မယ္။<br /><br />ျပာသာဒ္ေလးေဆာင္ေပၚလာျခင္း<br /><br />အဇိတမင္းသားေလာကစည္းစိမ္ခံစားဖို႔ရာေနမင္း၏ေရာင္ျခည္ကဲ႔သို႔လူသားေတြမ်က္စိျဖင္႔စိန္းစိန္းမႀကည္႔ဝံ႕တဲ႔<br />အေရာင္တလက္လက္ျဖင္႔ ရတနာအေရာင္ထြန္းလင္းေျပာင္တဲ႔<br />တင္႔တယ္ခံ႕ညားေသာျပာသာဒ္ေလးေဆာင္ေပၚေပါက္လာလိ္မ္႔မည္။<br /><br />ျပာသာဒ္ေလးေဆာင္ကို တစ္ေဆာင္မွာ ပရိေဘာဂအသံုးအေဆာင္ အျပည္႔အစံုပါတဲ႔<br />တိုက္ခန္းက ခုနစ္ေထာင္စီ တစ္ဖက္တစ္ဖက္မွာ ပတၱျမားေက်ာက္မ်က္ရြဲစီေသာ<br />နဝရတ္ကိုးပါးနဲ႔ ျပည္႔စံုေသာ ပလႅင္ခုနစ္ေထာင္စီ<br />ရတနာခုနစ္ပါးႏွင္႔ျပည္႔စံုေသာ ထီးျဖဴခုနစ္ေထာင္စီ<br />ခုတင္ေညာင္ေစာင္းခုနစ္ေထာင္စီ ျပာသာဒ္တစ္ေဆာင္ကို တိုက္ခန္းက<br />ခုနစ္ေထာင္စီဆိုေတာ႔ ျပာသာဒ္ေလးေဆာင္ဆိုရင္ တုိက္ခန္းေပါင္း ၂၈၀၀၀<br />ရိွမယ္။<br /><br />ျပာသာဒ္တစ္ေဆာင္တစ္ေဆာင္ကို ေရႊအိုးႀကီးကတစ္လံုးစီ။<br />ေရႊအိုးတစ္လံုးစီရဲ႔အဝကား တစ္ယူဇနာက်ယ္မယ္။ ေရႊအိုး၏အေမာက္ကား<br />ေျမႀကီးနဲ႔အမွ်ေအာက္ေျမႀကီးအဆံုးထိ သံုးလို႔မကုန္ဘူး။ ဒါတင္မကေသးဘူး<br />ေရႊအိုးတစ္လံုးစီမွာ ပေဒသာပင္ႀကီးေျခာက္ပင္စီ ေပါက္လိမ္႔မယ္။<br />ျပာသာဒ္တစ္ေဆာင္ တစ္ေဆာင္မွာ ဆဒၵန္ဆင္မင္းခုနစ္ေထာင္ ေလာဟကသိေႏၶာျမင္း<br />တစ္ေထာင္ျဖင္႔ ေမာင္းႏွင္ရေသာရထားခုနစ္ရာ<br />ေမာင္းမေပါင္းတစ္ေသာင္းေျခာက္ေထာင္က ဆိုတီးမွဳတ္ေျဖေဖ်ာ္ဖို႔ရာ<br />ကေခ်သည္အမ်ိဳးသမီးခုနစ္ေထာင္တို႔ျဖင္႔ေဖ်ာ္ေျဖႀကလိမ္႔မည္။<br /><br />အဇိတမင္းသားအိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း<br /><br />အခ်ိန္တန္လို႔အရြယ္ေရာက္တဲ႔အခါ<br />စႏၵမုကၡီအမ်ိဳးသမီးနဲ႔အိမ္ေထာင္ျပဳလိမ္႔မည္။ စႏၵမုကၡီအမ်ိဳးသမီးကလည္း<br />သူမတူ နတ္သမီးတမွ်အလြန္လွပျပီး သူ႕ရဲ႔ခႏၶာကိုယ္အနံ႔ကား<br />စႏၵကူးသရကၡန္အနံ႕လိုေမႊးႀကိဳင္ေနမယ္။ ခႏၶာကိုယ္အသားကလည္း ဝါဂြမ္းကဲ႔သို႔<br />ႏူးညံ႕မယ္။ ခႏၶာကိုယ္အေရာင္က ဆယ္႔ႏွစ္ေတာင္အတြင္း မီးမထြန္းဘဲ<br />အေရာင္တဝင္းဝင္းထိန္ေနမယ္။<br /><br />အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္ဟာဘယ္ေလာက္ဘုန္းႀကီးလိုက္မလဲဆိုတာ<br />ရွင္ဘုရင္မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အဇိတမင္းသားဘဝေလာက္ရိွတာေတာင္မွ<br />သခၤစႀကဝေတးမင္းႏွင္႔တကြ ျမိဳ႔ေပါင္းရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္က<br />ရွင္ဘုရင္ေတြနတ္သားေတြက<br />ေဝယ်ဝစၥလုပ္ေပးခ်င္လို႔ျပဳလုပ္ခြင္႔ေပးဖို႔လာျပီးေတာင္းပန္ႀကတယ္တဲ႔။<br /><br />အဇိတမင္းသားက အက်ြႏု္ပ္မွာ ဖြားဘက္ေတာ္ ၁၈ ကုေဋအမတ္ႀကီးႏွင္႔တကြ<br />ဆင္ျမင္းရဲမက္ဗိုလ္ပါေတြရိွပါတယ္။ အလိုမရိွေတာ႔ပါဟု ေျပာလႊတ္လိမ္႔မယ္။<br /><br />သားေတာ္ဖြားျမင္ျခင္း<br /><br />အဇိတမင္းသားဟာ ျပသာဒ္ေလးေဆာင္မွာ ေလာကီစည္းစိမ္ခံစားေနစဥ္မွာ<br />အႏွစ္တစ္ေသာင္းျပည္႔တဲ႔အခါက်ရင္ ျဗဟၼာဝံသ ဆိုတဲ႔<br />သားေယာက်ာ္းေလးေမြးဖြားလိမ္႔မယ္။<br /><br />နိမိတ္ေလးပါးျမင္ျခင္း<br /><br />ျဗဟၼာဝံသ သားေယာက်ာ္းေလးေမြးဖြားျပီးတဲ႔အခါ ဘုရားရွင္တို႔ရဲ႔<br />ထံုးတမ္းစဥ္လာ ဓမၼတာအရ ဥယ်ာဥ္ကထြက္စဥ္မွာ သူအို သူနာ သူေသ ရဟန္း<br />နိမိတ္ႀကီးေလးပါးေတြ႕ျမင္ရရင္ သံေဝဂတရားေတြရလာျပီးေတာ႔<br />ေတာထြက္မည္႔အႀကံျဖစ္ေပၚလာလိမ္႔မည္။<br /><br />ဒိဗ်ာဝဒါန ေမေတၱယ်ဗ်ာကရဏဝဒါန (၃၆-၃၇) မွာျပဆိုထားတာကေတာ႔ သခၤမင္း၏<br />ယဇ္တိုင္အပိုင္းပိုင္းျပတ္သည္ကို ျမင္ရျပီး<br />သံေဝဂျဖစ္ျပီးေတာထြက္လိမ္႔မည္လို႔ျပဆိုထားတာရိွေသးတယ္။<br />ဘယ္လိုပံုနည္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ေတာကေတာ႔ထြက္မွာပါပဲ။<br /><br />အဇိတမင္းသား ေတာထြက္မယ္႔အႀကံစိတ္ကို သခၤစႀကဝေတးမင္းက သိတဲ႔အခါ<br />အဇိတမင္းသားေပ်ာ္ေအာင္ဆိုျပီးေတာ႔ ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ေသာ<br />ကေခ်သည္ေတြျမိဳ႔သူ ျမိဳ႔သား နိဂံုးဇနပုဒ္သူ မင္းသားမင္းေျမး သူေဌး<br />သူႀကြယ္စေသာ လူအေပါင္းတို႔က ပန္းနံ႔သာစြဲလ်က္ အဇိတမင္းသားကို ျခံရံျပီး<br />ေနႀကလိမ္႔မယ္။<br /><br />နတ္ျဗဟၼာေတြကလည္း နတ္တို႔ရဲ႔ ထီး တံခြန္ ပန္းနံ႔သာ ေရႊေပါက္ေပါက္<br />ေငြေပါက္ေပါက္ စသည္တို႔ျဖင္႔ ဘုရားေလာင္းျပာသာဒ္ မိုးႀကီးရြာသကဲ႔သို႔<br />အျပည္႔အလွ်ံျခံရံခစားေနႀကလိမ္႔မယ္။ လူ႔ဘဝ<br />ကာမဂုဏ္ထဲမွာေပ်ာ္ေအာင္ေျဖေဖ်ာ္ေနႀကတာ။<br /><br />အဇိတမင္းသားေတာထြက္ေတာ္မူျခင္း<br /><br />အဇိတမင္းသား ေတာထြက္မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္အႀကံကို သခၤစႀကဝေတးမင္းႏွင္႔တကြ<br />တိုင္းသူျပည္သား လုူေတြအားလံုးသိသြားႀကတဲ႔အခါမွာ ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္<br />ဘယ္အခ်ိန္မွာ အဇိတမင္း ေတာထြက္မယ္ဆိုတဲ႔ သတင္းအသံကို အားလံုးသိသြားႀကေတာ႔<br />နန္းတြင္းသူ နန္းတြင္းသား ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြ ေတာရြာဇနပုဒ္က လူေတြ<br />မင္းသား မင္းေျမး သူေဌး သူႀကြယ္အစရိွတဲ႔ လူေပါင္းမ်ားစြာႏွင္႔တကြ<br />စႏၵမုကၡီ သားေတာ္ ျဗဟၼာဝံသ အလုပ္အေက်ြးကေခ်သည္ေတြေရာ အဇိမင္းရဲ႔<br />ျပာသာဒ္ထဲမွာ ေတာထြက္ရင္လိုက္ဖို႔ရာအတြက္ျပည္႔လွ်ံျပီးေတာ႔ေနမယ္။<br /><br />ေတာထြက္မည္႔ အခ်ိန္လည္းေရာက္ေရာ လူေပါင္းမ်ားစြာျပည္႔ေနတဲ႔ ျပာသာဒ္ႀကီးဟာ<br />ဘုရားေလာင္းတန္ခိုးေတာ္ႀကာင္႔လည္းေကာင္း<br />စႀကဝေတးမင္းအာဏာေႀကာင္႔လည္းေကာင္း နတ္ျဗဟၼာတို႔<br />တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔လည္းေကာင္း ဟသာၤမင္းပ်ံသကဲ႔သို႔<br />ေကာင္းကင္ယံသို႔ပ်ံတက္ျပီး ကံ႕ေကာ္ပင္ရိွရာအရပ္သို႔ ေကာင္းကင္ယံခရီးျဖင္႔<br />ေတာထြက္သြားႀကလိမ္႔မယ္။<br /><br />နတ္ျဗဟာၼမ်ား ပို႔ေဆာင္ျခင္း<br /><br />ေကာင္းကင္ယံ ဟသာၤပ်ံ ျပာသာဒ္ႀကီးကို ျဗဟာၼမင္းက သံုးယူဇနာ<br />ရိွေသာထီးကိုကိုင္ျပီး လိုက္မယ္။ သိႀကားမင္းက အေတာင္ေျခာက္ဆယ္ရိွေသာ<br />လက္ယာရစ္ ခရုသင္းကိုကိုင္လ်က္ သာဓု သံုးႀကိမ္ေခၚျပီးလိုက္မယ္။<br /><br />သုတဝံနတ္သားက သားျမီးယပ္ကိုကိုင္ျပီးလိုက္မယ္။ တုသိတာနတ္သားက<br />ပတၱျမားယပ္ကိုကိုင္ျပီးလိုက္မယ္။ ပဥၥသၤိခနတ္သားက ေစာင္းကိုကိုင္္မယ္။<br />ေလာကပါလနတ္သားေလးေယာက္က သန္လ်က္ကိုကိုင္မယ္။ ႏွစ္သိန္းရွစ္ေသာင္းရိွတဲ႔<br />ဘီလူးစစ္သည္ေတြက လက္နက္ကိုယ္စီကိုင္မယ္။ နတ္သမီးေတြက<br />ရတနာပုေဋာင္းကိုကိုင္မယ္။ အသူရာနတ္တို႔က သီခ်င္းဆိုျပီးေတာ႔ နတ္တို႔၏<br />တံခြန္ကိုကိုင္မယ္။ နတ္မင္းတို႔က ပတၱျမားရိွေသာ ဆီမီးကိုကိုင္မယ္။<br />ဂဠဳန္တို႔က ေစာင္းတီးလိုက္မယ္။ ဂႏၶဗၺနတ္တို႔က ေစာင္းတီးျပီးလိုက္မယ္။<br /><br />ဟသာၤပ်ံေကာင္းကင္ျပာသာဒ္ထဲမွာ ေတာထြက္လို႔ လိုက္ႀကမည္႔ ပရိသတ္ေတြက<br />ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္တဲ႔။ ေကာင္းကင္ယံျပာသာဒ္ပ်ံနဲ႔ ေဆြစံုမ်ိဳးစံု သားနဲ႔<br />မယားနဲ႔ ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ပရိသတ္နဲ႔ အျခံအရံနဲ႔ ေကာင္းကင္ခရီးျဖင္႔<br />ကံ႕ေကာ္ပင္ရိွရာသို႔ ေတာထြက္မွာ။<br /><br />အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္ဟာ ကံ႕ေကာ္ပင္ေအာက္မွာပြင္႔မွာပါ။<br />ကံ႔ေကာ္ပင္ဆီေရာက္တဲ႔အခါမွာ အဇိတမင္းသားက ကံ႕ေကာ္ပင္ေအာက္မွာ<br />ဒုကၠခရစရိယာကို က်င္႔ေတာ္မူပါမယ္။ အဇိတမင္းသားဟာ ဒုကၠခရစရိယာကို<br />ေျခာက္ရက္က်င္႔ေတာ္မူရံုမွ်နဲ႔ ဘုရားစင္စစ္ျဖစ္လိမ္႔မည္။<br /><br />စႏၵမုကၡီမိဖုရားက အဲဒီေနရာမွာပဲ နတ္ႀသဇာနဲ႔ျပည္႔စံုတဲ႔ ႏြားႏို႔ဆြမ္းလွဳလိမ္႔မယ္။<br /><br />သဗၺညဳတဥာဏ္ရသည္႔အခ်ိန္<br /><br />ညေနခ်မ္းအခ်ိန္ေရာက္သည္႔အခါ ကံ႕ေကာ္ပင္နဲ႔ မနီးမေဝး<br />ရတနာခုနစ္ပါးနဲ႔ျပည္႔စံုတဲ႔ အျမင္႔ ၆၄ေတာင္ရိွတဲ႔<br />ေရႊပလႅင္ေပၚေပါက္လာလိမ္႔မယ္။ ထိုေရႊပလႅင္အထက္ဝယ္<br />ထက္ဝက္ဖြဲ႔ေခြထိုင္ေနေတာ္မူလ်က္ အေရွ႔ေလာကဓာတ္ကိုႀကည္႔ျပီး နတ္ပရိသတ္နဲ႔<br />လူပရိသတ္ေတြျခံရံလ်က္ မာရ္နတ္ရဲ႔႔ရန္ကိုေအာင္ျမင္လိမ္႔မယ္။ ညဥ္႔ဦးယံမွာ<br />ပုေဗၺနိဝါသႏုႆတိဥာဏ္ကိုရမယ္။ သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္မွာ ဒိဗၺစကၡဳဥာဏ္ကိုရမယ္။<br />မိုးေသာက္ယံအခ်ိန္ အာသဝကၡယဥာဏ္ေတြရျပီးေတာ႔<br />ေနဝန္းႀကီးေပၚေပါက္လာတဲ႔အခ်ိန္က်ေတာ႔ သစၥာေလးပါးကိုသိျပီး<br />သဗၺညဳတဥာဏ္ကိုရမယ္။<br /><br />ဘုရားပြင္႔တဲ႔ကံ႕ေကာ္ပင္ရဲ႔ လံုးပတ္က အဲဒီေခတ္အခါမွာ လူေတြရဲ႔ အေတာင္နဲ႔<br />အေတာင္ခုနစ္ဆယ္ရိွမယ္။ အကိုင္းအခက္ ကိုးကိုင္း ခက္မကိုးျဖာလို႔ေခၚတယ္။<br />ကံ႕ေကာ္ပင္ရဲ႔ အနံ႕ေတြက ေလေအာက္ကိုဆယ္ယူဇနာ ေလအထက္ကို ဆယ္ယူဇနာေမႊးမယ္။<br /><br />ကံ႕ေကာ္ပြင္႔ေတြက ႏြားလွည္းဘီးေလာက္ႀကီးမယ္။ ဘုရားျဖစ္တဲ႔ေန႔ကစျပီး<br />ပြင္႔ႀကတဲ႔ ကံ႕ေကာ္ပြင္႔ေတြဟာ ဘုရားပရိနိဗၺာန္စံတဲ႔ေန႔က်မွ<br />ေႀကြႀကေတာ႔မွာ။ အဲဒီကံ႕ေကာ္ပင္ကို ဘယ္ငွက္မွ မနားဝံ႕ႀကဘူး။<br />ျဖတ္ေက်ာ္မပ်ံ႕ဝံ႕ႀကဘူး။ ကံ႕ေကာ္ပင္းနားေရာက္တဲ႔ငွက္တိုင္း သတၱဝါတိုင္း<br />ကံ႕ေကာ္ပင္ကို လက္ယာရစ္သံုးပတ္ပတ္ျပီးမွ သြားႀကလိမ္႔မယ္။<br /><br />ျဗဟၼာမင္းက တရားေဟာရန္ ေတာင္းပန္ျခင္း<br /><br />အဲဒီကံ႕ေကာ္ပင္ရဲ႔ အနီးအနားမွာပဲ သီတင္းသံုးေနတဲ႔အခ်ိန္<br />ေလးဆယ္႔ကိုးရက္ေက်ာ္လြန္တဲ႔အခါ ပြင္႔ေတာ္မူသြားႀကတဲ႔ ဘုရားရွင္တိုင္းရဲ႔<br />ထံုးတမ္းအစဥ္အလာအရ ျဗဟၼာမင္းႀကီးရဲ႔ေလာကဂရုကို ခံယူမယ္။<br /><br />ျဗဟၼာမင္းကေတာင္းပန္မွ တရားေဟာရတာက ပြင္႔ေတာ္မူသြားႀကတဲ႔<br />ဘုရားရွင္တိုင္းရဲ႔ ဓမၼတာျဖစ္လို႔ ေဟာရတာ။ ဘုရားမပြင္႔မီ ဗာဟိရကာလမွ<br />လူဝတ္ေႀကာင္မ်ား ရေသ႔ ပရိဗိုဇ္ ရဟန္း ပုဏၰားတို႔ေတြဟာ ျဗဟၼာေတြကိုသာ<br />အေလးဂရုျပဳ ကိုးကြယ္ေနႀကတာ။<br /><br />တေလာကလံုးက အေလးအျမတ္ျပဳေသာ ျဗဟၼာႀကီးက ျမတ္စြာဘုရားအား အေလးျပဳ<br />ညႊတ္တြားကိုင္းရွိဳင္းလာလွ်င္ တစ္ေလာကလံုးပင္ ျမတ္စြာဘုရားကို<br />အေလးျပဳညႊတ္တြားကိုင္းရိွဳင္းလာလိမ္႔မယ္။ အဲဒါကို ေလာကဂရု<br />ယူလိုက္တာလို႔ေခၚတယ္။<br /><br />ဓမၼစႀကာတရားေဟာႀကြျခင္း<br /><br />ျဗဟၼာမင္းထံမွ တရားေဟာရန္ဝန္ခံျပီးျပီဆိုလွ်င္ပဲ ဣသိပတနဥယ်ာဥ္ေတာသို႔<br />ဓမၼစႀကာတရားေဟာဖို႔ရန္ႀကြလိမ္႔မယ္။ ဘုရားရွင္ေျခေတာ္အစံုကို ခံအံ႕ေသာငွာ<br />ေျမႀကီးကိုခြင္းျပီး အေတာင္သံုးဆယ္ရိွတဲ႔ ႀကာပြင္႔ႀကီး ၂၄ ေတာင္ရိွတဲ႔<br />ႀကာပြင္႔ငယ္ေတြက ဘုရားရွင္ေျခခ်တိုင္း ေျခခ်တိုင္း ပြင္႔ေပးလိမ္႔မယ္။<br />လူပရိသတ္ ရွစ္ယူဇနာ နတ္ပရိသတ္ စႀကာဝဠာတိုက္အျပည္႔ ျဗဟၼာျပည္အထက္ဆံုး<br />အကနိ႒ဘံုတိုင္ေအာင္ ပရိသတ္ေတြကို ထန္းသီးလံုးေလာက္ႀကီးေသာ ေရာင္ျခည္ေတာ္<br />ေျခာက္ပါးလႊတ္ျပီး ဓမၼစႀကာတရားေဟာတဲ႔အခါမွာ လူပုဂၢိဳလ္ ကုေဋတစ္သိန္း<br />နတ္ျဗဟၼာေတြက ကုေဋတစ္သိန္း က်ြတ္တမ္းဝင္ႀကလိမ္႔မယ္။<br /><br />ဘုရားရွင္၏တန္ခိုးေတာ္<br /><br />ဘုရားရွင္၏တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔ ေရႊပန္းဆိုင္း ေငြပန္းဆိုင္း<br />ပုလဲပန္းဆိုင္း သႏၱာပန္းဆိုင္းတို႔ျဖင္႔ တန္ဆာဆင္လ်က္ ရတနာခုနစ္ပါးႏွင္႔<br />ျပည္႔စံုျပီး ဆယ္႔ႏွစ္ယူဇနာက်ယ္ဝန္းတဲ႔ ဗိမာန္မ်က္ႏွာက်က္သည္<br />ဓမၼစႀကာတရားဦးေဟာသည္႔ေန႔မွစျပီး ပရိနိဗၺာန္ဝင္စံသည္႔တိုင္ေအာင္<br />ေန႔ညအျမဲပင္လိုက္ပါျပီး မ်က္ႏွာက်က္အျဖစ္ မိုးကာျပီးေနမယ္။<br />အရိေမေတၱယ်ဘုရား ေနသန္႔စင္ေသာအခါ ေနဖို႔ရာအတြက္ ေျမႀကီးတို႔ကိုခြဲျပီး<br />ရတနာသံုးပါးႏွင္႔ျပည္႔စံုေသာ ၁၂ ယူဇနာက်ယ္ဝန္းတဲ႔<br />ေရႊမ႑ပ္ႀကီးေပၚေပါက္လိမ္႔မယ္။<br /><br />ဘုရားရွင္တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔ မိတာန္ပန္းဆိုင္း တုရင္တိုင္ ထီး တံခြန္<br />ဆီမီး တန္ေဆာင္း ရတနာမ႑ပ္ႀကီးဟာ ဘုရားရွင္တရားေဟာရာ ဌာနတိုင္းမွာ<br />အိမ္မွာေဟာမယ္ဆိုရင္ အိမ္ေပါက္ဝ ေက်ာင္းမွာေဟာမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းေပါက္ဝ<br />ျမိဳ႔မွာေဟာမယ္ဆိုရင္ ျမိဳ႔မွာ ေတာမွာေဟာမယ္ဆိုရင္ ေတာမွာ စတဲ႔<br />ေဟာတဲ႔ေနရာတိုင္းမွာ ေကာင္းကင္ယံကေနျပီး အျမဲတမ္း ပရိနိဗၺာန္စံအထိ<br />လို္က္ပါေနမွာ။<br /><br />ရုပ္ျမင္သံႀကားေမေတၱယ်ဘုရား<br /><br />အရိေမေတၱယ်ဘုရား တရားေဟာတဲ႔အခါ ဘယ္ျမိဳ႔ ဘယ္ေဒသ ဘယ္အရပ္ ဘယ္ရြာေဒသ ဇနပုဒ္<br />အိမ္ကပဲေဟာေဟာ စႀကဝဠာတိုက္တစ္ေသာင္းလံုး ဘုရားရွင္ရဲ႔<br />တရားေဟာအသံကိုႀကားေနရမယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႔ ပံုသဏၭာန္ကိုလည္းျမင္ေနရမယ္။<br />ရုပ္လည္းျမင္ရမယ္ အသံလည္းႀကားရမယ္။ မျမင္ခ်င္လို႔ မ်က္စိမွိတ္ထားလည္း<br />မရဘူး။ မႀကားခ်င္လို႔နားပိတ္ထားလည္းမရဘူး။<br />ဘုရားရွင္ရဲ႔တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔ ၃၁ ဘံုအကာအရံမရိွ<br />ဖီလာထုတ္ခ်င္းေပါက္ျမင္ႀကရမွာ။ အေပၚႀကည္႔ရင္ နတ္သား နတ္သမီး<br />ျဗဟၼာေတြျမင္ရမယ္။ ေအာက္ငံု႕ႀကည္႔ရင္ ငရဲျပည္မွာ ခံစားေနရတဲ႔<br />ငရဲဒုကၡမ်ိဳးစံုကိုျမင္ရေတာ႔ ငရဲေရာက္ေအာင္<br />အကုသိုလ္ေတြျပဳရဲဖို႔မရိွေတာ႔ဘူး။<br /><br />အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္ရဲ႕တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔ ေယာက်ာ္းဆိုရင္ နတ္သားလို<br />မိန္းမဆိုရင္ နတ္သမီးလို ေခ်ာေမာလွပေတြခ်ည္းျဖစ္ရာ ရုပ္မေခ်ာ<br />အဂၤါမစံုတစ္ေယာက္မွမရိွ။ အကုန္းအကြ အကန္း အႏူအဝဲေရာဂါသည္ေတြ လံုးဝမရိွ။<br /><br />အသက္ငါးရာျပည္႔တဲ႔အရြယ္ေရာက္ရင္ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးေတြ<br />အိမ္ေထာင္ျပဳႀကလိမ္႔မယ္။ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦး ခိုက္ရန္ေဒါသမရိွ ျပႆနာမရိွ<br />ကြဲကြာသြားျခင္းလည္းမရိွ။ အျမဲအဆင္ေျပမယ္။ ရာသက္ပန္ေပါင္းသင္းရမယ္။<br />အမ်ိဳးသမီးတိုင္းမွာ ပတၱျမားနားေတာင္း လက္စြပ္ လက္ေကာက္<br />ေျခက်င္းစသည္တို႔ဟာ ေရႊအိုးႀကီးေတြထဲက ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ယူဝတ္ႀကမွာ။<br />ေရႊမဝတ္နိုင္တဲ႔သူမရိွဘူးတဲ႔။<br /><br />စားစရာပေဒသာပင္ေတြမွာ ယူစားခ်င္တဲ႔အခ်ိန္ယူစားလို႔ရတယ္။<br />က်န္းမာေရးအေနနဲ႔ႀကည္႔မယ္ဆိုရင္လည္း ဘာေရာဂါမွကိုမရိွဘူး။<br /><br />ေန႕ညခြဲမရ<br /><br />အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္ရဲ႔ တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔ ကမၻာေလာႀကီးဟာ ေန႔အခါ<br />ညအခါရယ္လို႔မရိွ ေန႔ေရာညပါ အျမဲတမ္းလင္းထိန္ျပီးေတာ႔ မနက္ပြင္႔တဲ႔ပန္း<br />ညပြင္႔တဲ႔ပန္း မနက္ပန္း ညပန္း ႀကက္တြန္သံေတြကို ႀကည္႔ရွဳနားေထာင္ျပီး<br />ေန႔ညခြဲယူရလိမ္႔မယ္။<br /><br />ပရိနိဗၺာန္စံမည္႔အရြယ္<br /><br />ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူျပီးတဲ႔အခ်ိန္ကစျပီး ကုေဋခုနစ္ရာေသာ<br />ပရိသတ္တို႔ကို ေခ်ခ်ြတ္ေတာ္မူျပီးလွ်င္ အႏွစ္ရွစ္ေသာင္းျပည္႔တဲ႔အခ်ိန္မွာ<br />ပရိနိဗၺာန္စံဝင္လိမ္႔မယ္။ ဒါေပမယ္႔ သာသနာေတာ္က<br />အႏွစ္ႏွစ္သိန္းေျခာက္ေသာင္း ျပည္႔တဲ႔အခါ ဘဒၵကမၻာႀကီးသည္ အခ်ိန္တန္လွ်င္<br />သာသနာပ်က္ျပီး ကမၻာတစ္သိန္းကာလလံုး ဘုရားမပြင္႔ေတာ႔ဘူးတဲ႔။<br /><br />ဘုရားမပြင္႔တဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္းေက်ာ္လြန္ေသာအခါ မ႑ကမၻာျဖစ္ျပီးေတာ႔<br />ဥတၱရာမမင္းသည္ ရာမသမၺဳဒၶဘုရားျဖစ္လိမ္႔မယ္။ ပေသနဒီေကာသလမင္းက<br />ဓမၼရာဇာဘုရားျဖစ္လိမ္႔မယ္။<br /><br />အဲဒီ မ႑ကမၻာမွာဘုရားႏွစ္ဆူပြင္႔ျပီးပ်က္စီးသြားတဲ႔အခါ သာရကမၻာျဖစ္ေပၚျပီး<br />အဘိဘူဘုရားတစ္ဆူသာပြင္႔လိမ္႔မယ္။<br /><br />သာရကမၻာပ်က္ျပီး ကမၻာတစ္သိန္းဘုရားမပြင္႔ဘဲေနျပီးေတာ႔<br />ကမၻာတစ္သိန္းေက်ာ္လြန္ေသာအခါ ျဖစ္ေပၚလာမယ္႔ ကမၻာမ်ားမွာ<br />ဒီဃေသာနိအသူရိန္နတ္သား စႏၵနီပုဏၰား သုဘလုလင္ ေတာေဒယ်ပုဏၰား<br />နာဠာဂီရိဆင္မင္း ပလေလယဆင္မင္းတို႔ အစဥ္အတိုင္း ဘုရားျဖစ္လိမ္႔မယ္။<br /><br />အရိေမေတၱယ်ဘုရားဖူးေျမာ္ရန္ ျပဳလုပ္ရမည္႔ကုသိုလ္<br /><br />ယခုႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ႔ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား သာသနာကာလအတြင္းမွာ<br /><br />ကိုယ္တိုင္ ရဟန္းသာမေဏ သီလရွင္ဝတ္ျပီး ပရိယတ္ ပဋိပတ္ သာသနာျပဳေနတဲ႔ပုဂၢိဳလ္<br /><br />မိမိရင္မွျဖစ္တဲ႔သား သူတစ္ပါးရင္မွျဖစ္တဲ႔သားေတြကို ရဟန္းခံေပးျခင္း<br />ရွင္ျပဳေပးျခင္းျပဳတဲ႔ပုဂၢိဳလ္<br /><br />မိခင္ဖခင္ေက်းဇူးရွင္ေတြကို ဝတ္ေက်တမ္းေက်မဟုတ္ဘဲ<br />စိတ္ပါလက္ပါျပဳစုလုပ္ေက်ြးေသာပုဂိၢဳလ္<br /><br />သရဏဂံုသီလမျပတ္ေဆာက္တည္ေသာပုဂၢိဳလ္<br /><br />ဘုရားသာသနာတည္စိမ္႔ေသာငွာ ေစတီပုထိုး စည္းခံု ဥမင္လိုဏ္ေခါင္း<br />ဇရပ္စသည္တို႔ကို ျပဳျပင္တဲ႔ပုဂၢိဳလ္ အသစ္ေဆာက္လုပ္လွဳဒါန္းတဲ႔ပုဂၢိဳလ္<br /><br />ေဗာဓိေညာင္ပင္စိုက္ပ်ိဳးေသာပုဂၢိဳလ္<br /><br />ေညာင္ေရသြန္းေလာင္းေသာပုဂၢိဳလ္<br /><br />ေရတြင္း ေရအိုင္ ေရကန္ စတုဒိသာေက်ာင္းဇရပ္ တံတားျ႔ပဳျပင္ေသာပုဂၢိဳလ္<br /><br />အရုဏ္ဆြမ္း ေန႔ဆြမ္းမျပတ္ေလာင္းလွဳေသာပုဂၢိဳလ္<br /><br />ရဟန္းတို႔အားပစၥည္းေလးပါးတို႔ျဖင္႔ေထာက္ပံ႕လွဳဒါန္းေသာပုဂၢိဳလ္<br /><br />ကမၼဌာန္းဘာဝနာပြားမ်ားအားထုတ္ေသာပုဂၢိဳလ္….<br /><br />အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြအားလံုး ဧကန္မုခ် မလြဲမေသြ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ<br />အရိေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရားကို ဖူးေျမာ္ရျပီး နိဗၺာန္ကိုရမယ္။<br /><br />အဲဒါက ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ေျပာျပခဲ႔တဲ႔ ကုသိုလ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အရိေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရားေလာင္းေျပာျပခဲ႔တဲ႔ ကုသိုလ္ေတြကေတာ႔…..<br /><br />မဟာေဝသႏၱရာဇာတ္ေတာ္ကို ေန႔ခ်င္းကုန္ေအာင္နာႀကားႀကေသာသူတို႔သည္<br />က်ြႏု္ပ္ဘုရားမျဖစ္မီအႀကား သံသရာ၌ က်င္လည္ေလသမွ်မွာလည္း<br />စိတ္ႏွင္႔ကိုယ္ကို အစိုးရ၍ လူေကာင္း နတ္ေကာင္း စည္းစိမ္ေကာင္းကို<br />ခံစားရျပီး က်ြႏု္ပ္ဘုရားျဖစ္ေသာအခါ ေရွးဦးစြာ ဖူးေတြ႕ရ၍<br />ပဋိသမိၻဒါပညာေလးပါးႏွင္႔တကြ ရဟႏၱာအျဖစ္ကို<br />မခ်ြတ္မလြဲရႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္လို႔ ရွင္မာလဲမေထရ္ျမတ္အား<br />အရိေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရားေလာင္းက ေျပာျပေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />။ ။ ။<br /><br />အမုန္းမဖက္သစၥာယွက္လို႕ေမတၱာျဖန္း၍ လန္းေစေသာ၀္..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-7973498458128196651?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-41246030059415606842010-06-21T23:08:00.000-07:002010-06-21T23:10:01.452-07:00ကံရွိကံမြဲ ဆင္းရဲကံုတံ ဆက္ဆံေပါင္းသင္း လူခပင္းကို<br />ကိုယ္ခ်င္းစာနာ ကရုဏာႏွင့္ ေမတၱာျပန္႕ပြား သကာျပားသို႕<br />စကားႏႈတ္ခ်ိဳ ရန္မလိုပဲ ကိုယ္႕ကိုႏွိမ္ထား သူေျမွာက္စား၍<br />ေထာင္လႊားကင္းဘိ အဆံျပည့္သည့္ ေကာက္၏ခိုင္ညွာ<br />ညႊတ္ကိုင္းလာသို႕ ပညာဓန ယသဘုန္းဂုုဏ္ အဖံုဖံုတို႕<br />ျပည့္စံုေလေလ ညြတ္ေလေလႏွင့္ စိတ္ေနေပ်ာ႕ေပ်ာင္း ယွဥ္မွေကာင္း၏။<br /><br />အေပါင္းအစည္း ေမတၱာနည္း၍ လူလည္းမခ်စ္ နတ္မခ်စ္ႏွင့္<br />အျပစ္မ်ားကာ အရာရာ၀ယ္ ငါသာငါႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္သင့္ဟု <br />မိုးျမင့္ဘံုဖ်ား မွန္ကင္းလားသို႕ တက္ၾကြားျမင့္ေမာက္ ေျခဖ်ားေထာက္လ်က္ <br />ဘုေဘာက္ေျပာကာ က်ယ္စြာစြာႏွင့္ ယုတ္မာညစ္ဆိုး ႏြားက်စ္သိုးသို႕ <br />ကိုးယိုးကားယား လူမုန္းမ်ားေအာင္ စကားေဖာင္ေဖာင္ ခ်ိဳမေထာင္ႏွင့္ <br />အေမာင္အမိ ရိုးေျမထိေအာင္ သတိတရား အၿမဲထားေလာ့ ရိုးသားေျဖာင့္စင္း <br />လိမၼာျခင္းႏွင့္ မိုက္ျခင္းတျဖာ သာယာခ်ိဳေအး ယဥ္ေက်းၾကမ္းၾကဳတ္ <br />အယုတ္အျမတ္ ႏူးဆက္ေပ်ာ့မာ စိတ္ေၾကာင့္သာလွ်င္ ေသခ်ာေ၀ခြဲ<br />အရိုးစြဲေအာင္ အၿမဲမွန္စြာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ေမတၱာစိတ္ထား အခ်စ္ပြား၍ <br />တရားမကြာ အရာရာ၌ လိမၼာယဥ္ေက်း စိတ္ေကာင္းေမြးလ်က္ လူေရးလူရာ<br />သူ႕ထက္သာေအာင္ ပညာရွိနည္း ေရြ႕ေရြ႕ဆည္းေလာ႕ ရွင္လည္းကားယား <br />ေသကားယားႏွင့္ ထင္ရွားလူ႕ေဘာင္ ပင့္ကူေကာင္လို <br />အေမာင္မျဖစ္ေစႏွင့္ေနာ အမိမျဖစ္ေစႏွင့္ေနာ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-4124603005941560684?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-62109221434221507332010-06-21T23:06:00.000-07:002010-06-21T23:07:52.180-07:00မိတ္ေဆြမ်ားအားလုံးအတြက္အခုတစ္္<br />ခါထပ္မံ၍လက္ေဆာင္အၿဖစ္ေပးပုိ႔လုိက္တာကေတာ့“ပထမေရႊက်င္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး”ရ့ဲဆုံးမဩ၀ါဒကထာမ်ားၿဖစ္ပါတယ္။<br />မိမိသိသေလာက္မွတ္မိသေလာက္အခ်ဳိ႔ကုိထုတ္ႏွဳတ္တင္ၿပရၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။<br /><br />၁။ယစ္မသည္ ဥအတြက္အေသခံသည္။<br />၂။စာမရိသားေကာင္သည္ အၿမီးအတြက္ အေသခံသည္။<br />၃။ရဟန္းသည္ သီလအတြက္ အေသခံသည္။<br />၄။သစ္ပင္အားနည္းလွ်င္ ေလမုန္တုိင္း တုိက္လွဲသည္။<br />၅။ရဟန္းသမာဓိနည္းလွ်င္ ကိေလသာမုန္တုိင္း တုိက္လွဲသည္။<br />၆။စိတ္သည္ ေတာေမ်ာက္က့ဲသို႔ ေလာ္လည္ဧ။္ ။ အလုိမလုိက္ရာ။<br />၇။ကာလကုိ လူမစားလွ်င္ လူကုိကာလ စားသည္။<br />၈။သည္းခံၿခင္း လက္နက္္ေဆာင္လွ်င္ ေဒါသမီးမေလာင္။<br />၉။တုတ္လက္နက္ေဆာင္လွ်င္ ေခြးေဟာင္သည္။<br />၁၀။ဦးေခါင္းေၿပာင္ရိတ္ၿခင္းသည္ မာနကုိလည္း ရိတ္သည္မည္ဧ။္ ။<br />၁၁။ဦးခ်ဳိက်ဳိးေသာ ႏြားသည္ မာနလည္းက်ဳိးသည္။<br />၁၂။ေၿမြဆုိး ပါးပ်ဥ္းေထာင္လွ်င္ လူရုိက္ခံရသည္။<br />၁၃။ရန္မေထာင္မွ ရန္ေအာင္သည္။ ရန္ေထာင္ ရန္ေလွာင္မိတတ္သည္။<br />၁၄။ရန္မလုိမွ ရန္ၿပိဳသည္။ရန္လုိ ရန္ပုိတတ္လွသည္။<br />၁၅။သေလးႏွံ အဆံမရွိခင္ ေထာင္သည္။ အဆံၿပည့္လွ်င္ညြတ္သည္။<br />၁၆။ဂါရ၀ကင္းသူ ဂုဏ္သတင္းမၿပဴ။ ႏြားစာငုတ္တုိႏွင့္တူသည္။<br />၁၇။သူတစ္ပါးေလွကုိဖာႏုိင္လွ်က္ မိမိေလွကုိ မဖာလွ်င္ ေရနစ္တတ္သည္။<br />၁၈။ဥေဒါင္းငွက္ အက ေကာင္းေသာ္လည္း စအုိေပၚ၍ အဆုိအမည္ခံရသည္။<br />၁၉။ေရကန္၌ ေမွာ္ကုိဖယ္၍ေသာက္ေရခတ္ရသည္။<br />၂၀။မသူေတာ္၌ အၿပစ္ကုိဖယ္၍ ဂုဏ္ေကာင္းရွာရသည္။<br />၂၁။တုံးတတားေလွ်ာက္စဥ္ အရပ္တစ္ပါးမၾကည့္ႏွင့္ ေခ်ာက္သုိ႔က်လိမ့္မည္။<br />၂၂။သံသရာတံတားေလွ်က္စဥ္ သူတစ္ပါးအၿပစ္မၾကည့္ႏွင့္ သံသရာေခ်ာက္သုိ႔ က်လိမ့္မည္။<br />၂၃။တရားပြဲကား လူက်ဲတဲ ရပ္ရြာေပ်ာ္ပြဲတသဲသဲ။<br />၂၄။ရုိေသစြာ ခစားလွ်င္မင္းခစားပင္ မင္းကုိႏုိင္သည္။<br />၂၅။အဆင္းလွလွ်င္ အိမ္သူဇနီးပင္ လင္ကုိႏုိင္သည္။<br />၂၆။က်င့္၀တ္မခၽႊတ္လွ်င္ တပည့္ပင္ ဆရာကုိႏုိင္သည္။<br />၂၇။ၿမင္းႏုိင္လုိ ဇက္ဆြဲ၊ ေလွႏုိင္လုိ တက္ဆြဲ၊ ဆရာႏုိင္လုိ က်င့္၀တ္ရုိေသၿမဲ။<br />၂၈။အၿပစ္ၿပ၍ ဆုံးမသူကုိ ေရႊအုိးေပးသူဟု ဆည္းကပ္ရမည္။<br />၂၉။ပန္းပဲဆရာ အထုမခံေသာ သံတုံး လက္နက္မၿဖစ္။<br />၃၀။ေက်ာက္ဆစ္ဆရာ အၿဖတ္မခံေသာ ေက်ာက္တုံး အရုပ္မၿဖစ္။<br />၃၁။ဆရာေကာင္းအဆုံးအမ မခံေသာတပည့္ သူေကာင္းမၿဖစ္။<br />၃၂။ေရနက္ရာသုိ႔ ေၿပး၀င္ေသာ ငါး က်ီးငွက္အစာမၿဖစ္။<br />၃၃။အဆုံးအမသုိ႔ ေၿပး၀င္ေသာတပည့္ မာရ္နတ္အစာမၿဖစ္။<br />၃၄။ႏြားေက်ာင္းသားသည္ ႏြားၿခင္မကုိက္ေအာင္ မီးခုိးတုိက္သည္။<br />၃၅။ဆရာသည္တပည့္ ကိေလသာၿခင္မကုိက္ေအာင္ တရားမီးခုိးတုိက္သည္။<br />၃၆။ေၿမေခြးသည္ ၿခေသၤ႔စားၾကြင္းၿဖင့္ မာန္တက္သည္။<br />၃၇။ပုထုဇဥ္သည္ အရိယာစားၾကြင္းၿဖင့္ မာန္တက္သည္။<br />၃၈။ဖားငယ္သည္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္လွ်က္ ၿခေသၤ့မာန္တက္လွ်က္ က်ီးခ်ီေသာအခါ ပီယတ္ပီယတ္ၿမည္သည္။<br />၃၉။ပုထုဇဥ္သည္လာတ္ေပါလၽွင္ သူေဌးမာန္တက္လွ်က္ ဖ်ားနာေသာအခါ တအင္အင္ညည္းသည္။<br />၄၀။ၾကာပင္ေအာက္ကဖား ၾကာ၀တ္ဆံမစားရႊံ႔စားသည္။ပိတုံးကား အေ၀းမွၾကာ၀တ္ဆံ လားစားသည္။<br />၄၁။သာသနာရိပ္တြင္းသား သာသနာ၀တ္ဆံမစားလွ်င္ ပိတုံးအားရွက္သင့္သည္။<br />၄၂။သစ္ပင္ၾကီးသည္ ခုတ္လွဲသူကုိ မလွဲမခ်င္း အရိပ္ၿဖင့္ ေအးေစဧ။္ ။<br />၄၃။နံ႔သာတုံးသည္ မီးရႈိ႕သူကုိ မကၽႊမ္္းမၿခင္း အနံ႔ၿဖင့္ ေမႊးေစဧ။္ ။<br />၄၄။သူေတာ္ေကာင္းသည္ ညွင္းဆဲသူကုိ ေသာ္လည္း မေသမခ်င္း အက်ဳိးေဆာင္ဧ။္ ။<br />၄၅။ေတာမီးသည္သစ္ရြက္ေၿခာက္ကုိ ေလာင္လြယ္ဧ။္ ။ သစ္ရြက္ဆုိကုိမတတ္ႏုိင္။<br />၄၆။မသူေတာ္မီးသည္ ေမတၱာခန္းသူကုိ ေလာင္လြယ္ဧ။္ ။ ေမတၱာၿဖန္းသူကုိ မတတ္ႏုိင္။<br />၄၇။ေဆးဆရာသည္ လူနာႏွင့္ၿပိဳင္၍ အသက္မထြက္ေကာင္း။<br />၄၈။အေကာင္းသည္ အရူးႏွင့္ၿပိဳင္၍ အ၀တ္မလစ္ေကာင္း။<br />၄၉။သူေတာ္ေကာင္းသည္ မသူေတာ္ႏွင့္ၿပိဳင္၍ ေဒါသမၿဖစ္ေကာင္း။<br />၅၀။က်ားေၾကာက္၍ ေၿပးစဥ္ ေခြးေဟာင္သည္ကုိ အေရးမယူရ။<br />၅၁။ငရဲေၾကာက္၍ သီလေစာင့္စဥ္ မသူေတာ္ညွင္းသည္ကုိ အေရးမယူရ။<br />၅၂။ရန္သူကုိမီးခဲ ကုိင္ပစ္လွ်င္ မိမိလက္ေရွးဦးစြာ ေလာင္ဧ။္ ။<br />၅၃။ရန္သူကုိ အမ်က္ထြက္လွ်င္ မိမိဂုဏ္ေရွးဦးစြာ ပ်က္ဧ။္ ။<br />၅၄။ရန္သူလာဆဲ၍ ၿပန္ဆဲလွ်င္ မိမိလည္း အရွက္ကြဲဧ။္ ။<br />၅၅။မာရ္နတ္ပစ္ေသာ လက္နက္သည္ သည္းခံေသာ ဘုရားေရွ့၌ ပန္းကုံးအသြင္ၿဖင့္ အဖူးအေမွ်ာ္၀င္ဧ။္ ။<br />၅၆။သမုဒၵရာေရ မီးေၾကာင့္မကၽႊမ္း၊ ၿမင္းမုိရ္ေတာင္ ေလေၾကာင့္မလႈပ္၊ ေက်ာက္ခဲ ေရေၾကာင့္မေၾက၊ သူေတာ္ေကာင္း မသူေတာ္ေၾကာင့္ မတုန္လႈပ္။<br />၅၇။မသူေတာ္ အမ်က္ေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္းဂုဏ္ပ်က္မခံ။<br />၅၈။သူေတာ္ေကာင္း အမ်က္ထြက္လွ်င္ မသူေတာ္ အလုိၿပည့္သည္။<br />၅၉။ရန္သူညွင္းဆဲၿခင္းသည္ မိမိဧ။္ ေရွးကံ ေရွးဥစၥာပင္တည္း။<br />၆၀။မိမိကံေၾကာင့္ မိမိ ဒုကၡေတြ႔သည္ ဘယ္သူမၿပဳ မိမိမႈ။<br />၆၁။ညဥ့္အခါ သားကုိ ေခြးထင္၍ သတ္ေသာ အဘသည္ သားဧ။္ ရန္သူေလာ။<br />၆၂။သစ္ပင္မွ က်ေသလွ်င္ သစ္ပင္သည္ ထုိသူဧ။္ ရန္သူေလာ။<br />၆၃။စစ္သူရဲသည္ ၿပင္ပရန္သူကုိ ႏုိင္ေသာ္လည္း အတြင္း ရန္သူမွ ရႈံးဧ။္ ။<br />၆၄။အမ်က္ထြက္သူကုိ အမ်က္မထြက္သူ အၿမဲ ႏုိင္ဧ။္ ။<br />၆၅။မေကာင္းေၿပာသူကုိ အေကာင္းေၿပာသူ အၿမဲ ႏုိင္ဧ။္ ။<br />၆၆။ေစးႏွဲသူကုိ ေပးကမ္းသူ အၿမဲ ႏုိင္ဧ။္ ။<br />၆၇။မုသားဆုိသူကုိ သစၥာဆုိသူ အၿမဲ ႏုိင္ဧ။္ ။<br />၆၈။သိၾကားမင္း လက္နက္ကား မုိးၾကိဳး။<br />၆၈။ယမမင္း လက္နက္ကား မ်က္ေစာင္း။<br />၆၉။ေ၀ႆ၀ဏ္ လက္နက္ကား အစြယ္။<br />၇၀။မသူေတာ္လက္နက္ကား ေဒါသ။<br />၇၁။သူေတာ္ေကာင္း လက္နက္ကား ခႏၱီ။(သည္းခံၿခင္း)<br />၇၂။ဗီလုံးငွက္ေသာ္လည္း ကၽြဲေၿခရာခြက္ကုိ အမွီရလွ်င္ ဂဠဳန္ႏွင့္တူဧ။္ အႏၱရာယ္မရွိ။<br />၇၃။ပုထုဇဥ္ေသာ္လည္း သီလရွိလွ်င္ အရိယာႏွင့္တူဧ။္ ။ အပါယ္မေရာက္။<br />၇၄။ေရရွိမွၾကာပြားသည္ သီလရွိမွ သမာဓိ မ်ားသည္။<br />၇၅။ဗဟုႆုတရွိလွ်က္ သီလမရွိလွ်င္ ေရမတည္ေသာ ကန္ႏွင့္တူဧ။္ ။<br />၇၆။ပညာရွိလွ်က္ သီလမရွိလွ်င္ အသီးမရွိေသာ သစ္ပင္ႏွင့္တူဧ။္ ။<br />၇၇။သီလရွိမွ ဒါနႏွင့္ ဘာ၀နာအက်ဳိးေပးသန္သည္။<br />၇၈။ပင္လယ္ကူးလုိလွ်င္ ေလွသေဘၤာတည္။ နတ္ၿပည္တက္လုိလွ်င္ သီလေလွကားေထာင္။<br />၇၉။ပင္လယ္ကူးလုိလွ်င္ သေဘၤာလုံေအာင္ဖာ။သံသရာကူးလုိလွ်င္ သီလလုံေအာင္ဖာ။<br />၈၀။ေလာကီဥစၥာေစာင့္လွ်င္ တစ္သက္ခ်မ္းသာဧ။္ ။<br />၈၁။သီလေစာင့္လွ်င္ ဘ၀အဆက္ဆက္ ခ်မ္းသာဧ။္ ။<br />၈၂။ဆီမီးသည္ လင္းခုိက္ လူလယ္တင့္ဧ။္ ။ၿငိမ္းလွ်င္ ေမွာင္ဧ။္ ။ေညွာ္နံ႔ထြက္ဧ။္ ။<br />၈၃။သီလသည္ ေစာင့္ထိန္းခုိက္ လူလယ္တင့္ဧ။္ ။ ပ်က္လွ်င္ေမွာက္ဧ။္ ။ေညွာ္န႔ံထြက္ဧ။္ ။<br />၈၄။ေတာအုပ္၌ မိဘကင္းေသာ သားသမီး က်ားစာၿဖစ္ဧ။္ ။<br />၈၅။သာသနာ၌ ဩ၀ါဒကင္းေသာ ရဟန္း မာရ္နတ္အစာၿဖစ္ဧ။္ ။<br />၈၆။ေပါက္ဖတ္ေသာ္လည္း ၿမေလးပန္းမွီ၍ လူဦးေခါင္းထက္ေရာက္သည္။<br />၈၇။ေၿမေခြးေသာ္လည္း ၿခေသၤ့မင္းခစား၍ က်ားမကုိက္ႏုိင္။<br />၈၈။သူကန္းေသာ္လည္း ေၿခသံနားေထာင္လွ်က္ လုိရာအရပ္ေရာက္ေသးသည္။<br />၈၉။ၿခေသၤ့သည္က်ားကုိႏုိင္ဧ။္ ကုိယ္တြင္းေခြးေလးသန္းကုိမႏုိင္။<br />၉၀။မသူေတာ္သည္သူေတာ္ေကာင္းကုိႏုိင္ဧ။္ ။ ကုိယ္တြင္းအကုသုိလ္ကုိမႏုိင္။<br />၉၁။က်င္ၾကီးသည္ ေႏြးသည္ၿဖစ္ေစ ေအးသည္ၿဖစ္ေစ အဆင္းလွသည္ၿဖစ္ေစ မလွသည္ၿဖစ္ေစ ရြံဘြယ္သာတည္း။<br />၉၂။မသူေတာ္သည္ အမ်က္ထြက္သည္ၿဖစ္ေစ မထြက္သည္ၿဖစ္ေစ စကားလွသည္ၿဖစ္ေစ မလွသည္ၿဖစ္ေစ ရြံဘြယ္သာတည္း။<br />၉၃။မီးခဲသည္ ပူေသာအခါ လက္ေလာင္ဧ။္ ေအးေသာအခါ လက္မဲဧ။္ ။<br />၉၄။မသူေတာ္သည္ ေဒါသအခါ ေၾကာက္စရာ ေလာဘအခါ ရြံစရာၿဖစ္ဧ။္ ။<br />၉၅။ေခြးရူးကုိက္လွ်င္ ထုိသူရူးဧ။္ ။ ထုိသူကုိက္လွ်င္ ေနာက္လူ ရူးဧ။္ ။<br />၉၆။ေခြးရူးးသည္ လူေကာင္းအဆက္ဆက္ကုိ ရူးေစဧ။္ ။<br />၉၇။မသူေတာ္သည္ လူေကာင္းအဆက္ဆက္ကုိ ယုတ္မာေစဧ။္ ။<br />၉၈။ပဒုမၼာၾကာရုိးသည္ ထက္ပုိင္းၿပတ္ေသာ္လည္း အမွ်င္မၿပတ္။<br />၉၉။သူေတာ္ေကာင္းသည္ အဆက္ၿပတ္ေသည္လည္း ေမတၱာမၿပတ္။<br />၁၀၀။အဆင္းမီွ၍ အက်င့္ပ်က္လွ်င္ ထုိအဆင္းသည္ ရြံဘြယ္တည္း။<br />၁၀၁။ပညာမွီ၍ မာန္တက္လွ်င္ ထုိပညာသည္ ရြံဘြယ္တည္း။<br /><br /><br /><br />မိတ္ေဆြအေပါင္းသူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ရ႕ဲ အနာဂါတ္ပန္းမ်ား လွပစြာၿဖင့္ ပြင့္လန္းႏုိင္ၾကပါေစ..............။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-6210922143422150733?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-44455304207246697272010-06-21T22:14:00.000-07:002010-06-21T22:21:03.343-07:00ေျမာက္ဦးဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ သုႆာန္ဓုတင္ေဆာင္ အေတြ႔အၾကံဳကို ဖတ္ရွဳၿပီး သံေ၀ဂ တရားမ်ား ရယူႏိုင္ၾကပါေစ။<br /><br />တစ္ဆက္တည္း ပူးတြဲ ေပးပို႔လိုက္တဲ့ ဆရာေတာ္အရွင္ ေဒါက္တာ နႏၵမာလာဘိ၀ံသ ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ ႏွစ္ဦးကာလဓမၼလက္ေဆာင္ တရားေတာ္ကိုလည္း နာယူ ႏွလံုးသြင္းဖို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ။<br /><br />သုႆာန္ဓုတင္ေဆာင္ အေတြ႔အၾကံဳ<br /> <br />ဤအရွင္သည္ သုႆာန္ေပါင္း ၂၀ မွာ တရား အားထုတ္ခဲ့ဖူးသည္။ ဤအရွင္သည္ ေၾကာက္တတ္သူ ျဖစ္သည့္အတြက္ “လန္႔ဖြယ္ ထိတ္ဖြယ္ ပံုသဏၭာန္ေတြ၊ အသံေတြ မၾကားရ မျမင္ရပါေစနဲ႔” ဟု အဓိ႒ာန္တင္ၿပီး တရားအားထုတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ တရား အားထုတ္သည့္အခါ ေမတၱာပို႔ျခင္း၊ အမွ်ေ၀ျခင္း ကိုလည္း အထူး အာရံုစိုက္ၿပီး လုပ္သည္။ အခ်ိန္လည္း ေပးသည္။ တရားအားထုတ္သူမ်ား ေတြ႔ၾကံဳရေလ့ရွိသည့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အာရံုမ်ား ေတြ႔ရမည္ဟုလည္း တြက္ဆထားၿပီး ျဖစ္သည္။ ေပၚလာသည့္ အာရံုမွန္သမွ်ကို အဖ်က္ေတြဟု သိၿပီး မသိမ္းပိုက္ထားမိဖို႔ ကမၼ႒ာန္း နည္းျပ ဆရာမ်ား၏ ဆံုးမ သြန္သင္မႈမ်ားကလည္း နားထဲ စြဲေနသည္။ (၂၉-၉-၀၇)<br />သုႆာန္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဓုတင္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ကာလကမူ မတူ။ တစ္ခ်ိဳ႕သုႆာန္၌ ခုနစ္ရက္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ သုႆာန္၌ ဆယ္ရက္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ သုႆာန္၌ ဆယ့္ငါးရက္၊ အခ်ိဳ႕မွာ တစ္လ စသည္ျဖင့္ ရွိသည္။<br />လန္႔စရာ ထိတ္စရာ အာရံုေတြ အသံဗလံေတြ မျမင္ရ၊ မၾကားရပါေစနဲ႔ဟု အဓိ႒ာန္ ထားေသာ္လည္း ျမင္ရသည့္ အာရံုေတြကလည္း မ်ားလွသည္။ ညည္းညဴေနသံ၊ ညည္းတြား ေအာ္ဟစ္သံေတြ ကလည္း ေအာ္ဂလီ ဆန္ခ်င္စရာ ေကာင္းသည္။ ျမင္ရသည့္ အာရံုေတြကလည္း ထိတ္လန္႔ ေခ်ာက္ခ်ားစရာ ျဖစ္သည္။<br />မည္းမည္း အေကာင္ႀကီးေတြ သုႆာန္တိုင္း လိုလိုမွာ ေတြ႔ရသည္။ လူလိုလို အေကာင္ေတြ၊ အခ်ိဳ႕က ေခါင္းမပါ၊ အခ်ိဳ႕က ေခါင္းသာ ျမင္ရသည္ ကိုယ္ကို မေတြ႔ရ၊ ရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ သတၱ၀ါေတြလည္း မ်ိဳးစံုသည္။ အ၀တ္မပါ ဗလာ လူေယာက်္ား၊ လူမိန္းမေတြ စံုသည္။ မိန္းမေတြက ဆံပင္ဖားလ်ား ခ်လို႔၊ ဤ အရွင္၏ ေရွ႕မွ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လုပ္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕က တိုတုိ၊ အခ်ိဳ႕က ရွည္ေမ်ာေမ်ာ၊ အေပၚပိုင္း ခႏၶာရွည္ၿပီး ေအာက္ပိုင္း ေျခေထာက္ေတြ တုိတုိပံမ်ိဳး ပါသလို၊ အေပၚပိုင္း ခႏၶာက ပုတုိတုိ၊ ေအာက္ပိုင္း ေျခတံ ရွည္လ်ားလ်ားလည္း ပါသည္။<br />ခႏၶာကိုယ္က အခၽြန္အတက္ေတြ ထြက္ေနေသာ သတၱ၀ါေတြလည္း ေတြ႔ရသည္။ ေတြ႔ရသမွ် သတၱ၀ါမ်ားသည္ ဤအရွင္အား ေက်ာခိုင္း ထိုင္ေနၾကသည္သာ မ်ားသည္။<br />ႏြားေတြလို ခ်ိဳႏွစ္ေခ်ာင္းႏွင့့္ သတၱ၀ါေတြလည္း ပါသည္။ အခ်ိဳ႕အေကာင္မ်ား၏ မ်က္လံုးေတြက စေကာေလာက္ ႀကီးသည္။ အခ်ိဳ႕အေကာင္ေတြ၏ ပါးစပ္က တအားက်ယ္သေလာက္ အသံက်ေတာ့ ေသးေသးေလး ျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ႕အေကာင္ေတြ၏ ပါးစပ္က်ျပန္ေတာ့ သံမိႈပြင့္ေလာက္ပဲ ရွိသည္။<br />တစ္ခါတစ္ရံ ဤအရွင္၏ အနားမွ ေျမႀကီးထဲက ထိုးထြက္လာသလိုမ်ိဳး ေတြ႔ရသည္။ သစ္ပင္ ပင္စည္ႀကီးထဲ လူေခါင္းေတြ ျပဴထြက္လာၿပီး ဤအရွင္အား မ်က္လံုးျပဴး ၾကည့္ေနသည္ကိုလည္း ျမင္ရသည္။<br />သုႆာန္ တစ္ခုမွာေတာ့ သခ်ဳႋင္းဂူႀကီး တစ္လံုးက လွဳပ္လာၿပီး မည္းမည္း အေကာင္ႀကီး တစ္ေကာင္ ထြက္လာသည္။ ဤအရွင္အား လာၾကည့္ၿပီး သူ႔ဂူထဲ ျပန္၀င္သြားသည္။ ဂူထဲမွ ထြက္လာေတာ့လည္း အေပါက္ဟူ၍ မရွိ၊ ျပန္၀င္သြားေတာ့လည္း အေပါက္မေတြ႔။<br />သင္းပိုင္ အစုတ္ႏွင့္ ဘုန္းႀကီးလိုလို ၿပိတၱာႀကီးကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ရ ဖူးသည္။ ထိုဘုန္းႀကီး၏ ပါးစပ္မွာ ေလာက္ေတြက အျပည့္၊ ႏွာေခါင္းအရင္းကေန ေမးေလာက္အထိ ေလာက္ေတြက တဖြားဖြား ကိုက္စားေနသည္။<br />ဤ မေကာင္းေသာ အနိ႒ာရံုေတြကို ျမင္တိုင္း ျမင္တိုင္း ဤအရွင္သည္ ဘ၀သံသရာ အဆက္ဆက္က ေဆြမ်ိဳး ေတာ္စပ္ခဲ့ဖူးသူမ်ား ျဖစ္ေလမလားဟု ဆင္ျခင္မိ၏။<br />“သစၥာမသိ၊ ဒိ႒ိမက်၊ ပုဂၢိဳလ္မွာလွ်င္၊ လူတြင္စၾကာ၊ နတ္မွာသိၾကား၊ မိုးဖ်ားျဗဟၼာ၊ ျဖစ္တံုပါလည္း၊ ခႏၶာၿပိဳကြဲ၊ ကုသိုလ္စဲက ေဖာက္လြဲပယ္ရြာ၊ ေရာက္ျမဲသာတည္း”<br />ဒိ႒ိ မျပတ္ေသးသေရြ႕ အပါယ္ေဘးမွ မလြတ္ႏိုင္ေၾကာင္း ဘုရားရွင္က ဆိုမိန္႔ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပုထုဇဥ္တို႔၏ အျမဲေနရမည့္ စံအိမ္သည္ အပါယ္ေလးဘံုသာ ျဖစ္သည္ဟု ႏွလံုးပိုက္ထားဖို႔ သင့္ၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။<br />ဤအရွင္ နားလည္မိသည္မွာ ျပဳမွားမိခဲ့ေသာ အကုသိုလ္ကံေတြက “ေခါင္း” အမ်ိဳးစံုေအာင္ ေျပာင္းလဲေပးေနျခင္း ျဖစ္သည္။<br />ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာ ေပတ၀တၳဳတိုေတြ ထဲမွာလည္း ပါသည္။ ေန႔စံ၊ ညခံ၊ ေန႔ဘက္မွာ သုခ စံေနရသူေတြ ဒုႏွင့္ေဒး ျဖစ္သည္။ ယခု ဤအရွင္ကိုျပေသာ အာရံုေတြကိုၾကည့္၊ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံု ဆင္းရဲဒုကၡေတြက ႀကီးလြန္းလွသည္။<br />ဤအရွင္သည္ ေပၚလာသမွ်ေသာ အနိ႒ာရံု အာရံုမ်ားကို ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ေဖ်ာက္ပစ္ပါ၏။ အခ်ိဳ႕ေသာ အာရံုမ်ားက ဤအရွင္ ေမတၱာပို႔ အမွ်ေ၀လိုက္သည့္ အခါ ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္သြား၏။ အခ်ိဳ႕က မေပ်ာက္၊ အေတာ္ႀကီးၾကာၾကာ ေမတၱာပို႔၊ အမွ်ေ၀ေတာ့မွ ေပ်ာက္သြားသည္။ အာရံုမ်ားက ေပ်ာက္သြားၾကသည္။ အသစ္အသစ္ အာရံုေတြလည္း တိုး၍တိုး၍ ေပၚလာသည္။ တရားအမွတ္ ပ်က္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သည္။ ေမတၱာပို႔ အမွ်ေ၀လိုက္၊ ေပ်ာက္သြားလိုက္၊ ေပၚလာလိုက္ ေမတၱာပို႔လိုက္ လုပ္ေနရသည္။<br />တစ္ခါတစ္ရံေတာ့လည္း ဤအရွင္သည္ ေပၚလာသမွ်ေသာ အာရံုမ်ားကို သံသရာ ေဆြမ်ိဳးေတြ ျဖစ္မည္၊ အမွ်ေ၀တာကို သာဓု ေခၚခ်င္လို႔ လာၾကတာ ျဖစ္မည္ဟူေသာ အေတြးႏွင့္ “တရား ေဟာေပးမည္၊ တရားနာ လာၾကကုန္ေလာ့” ဟု ဖိတ္ၾကားကာ ပရိတ္ႀကီး ၁၁-သုတ္၊ ဓမၼစၾကာသုတ္၊ အနတၱ လကၡဏသုတ္၊ ပ႒ာန္း ပစၥယုေဒၵသတို႔ကို ရြတ္၊ သရဏဂံုေပးၿပီး ျပဳခဲ့သမွ်ေသာ ကုသိုလ္တို႔ကို အမွ် ေပးေ၀ခဲ့သည္။ သံသရာ ေဆြမ်ိဳးေတြကို ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ ရေနသည့္အတြက္ ဤအရွင္မွာ ေက်နပ္ေနပါသည္။<br />အခ်ိဳ႕ သုႆာန္ေတြက အေတာ္ၾကမ္းသည္။ အနံ႔အသက္ေတြက မေကာင္း၊ အသက္ရွဴရ ခက္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သည္။ ျမင္ရသည့္ အာရံုေတြကလည္း ဆိုးမွဆိုး၊ စစ္ေတြ သုႆာန္မွာ ၾကံဳရသည္က တစ္မ်ိဳး ျဖစ္သည္။<br />လူေလးေယာက္ လူေသေခါင္းႀကီး တစ္ခုကို ေရွ႕ႏွစ္ေယာက္၊ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ ထမ္းလာေနၾကသည္။ ဤအရွင္နား ေရာက္သည့္ အခါ အေခါင္းႀကီးကို ခ်ၿပီး “ေကာက္ထည့္ကြာ၊ ေကာက္ထည့္” ဟု တစ္ေယာက္က အမိန္႔ေပးသည္။ ဤအရွင္ကို အေခါင္းထဲ ေကာက္ထည့္ခိုင္းျခင္း ျဖစ္သည္။ အမိန္႔သာေပးသည္ တစ္ေယာက္မွ ေကာက္မထည့္၊ ေနာက္ေတာ့ “မထည့္လွ်င္လည္း ေနကြာ” ဆိုၿပီး ထိုအေခါင္းႀကီးကို ျပန္ထမ္းသြားၾကသည္။<br />တစ္ရက္မွာလည္း ဤအရွင္ တရားမွတ္ေနတုန္း လက္ေမာင္း တစ္ဖက္ကို ေအးစက္စက္ အရာႀကီးႏွင့္ အကပ္ခံလိုက္ရသလို ျဖစ္သည္။ ရွည္လ်ားေသာ လွ်ာႀကီးႏွင့္ အလ်က္ခံလိုက္ရသလို ခံစားလိုက္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤအရွင္ တရားအမွတ္ ပ်က္ေလာက္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ရသည္။<br />ဤအရွင္အား ေက်ာက္တံုးႀကီးႏွင့္ ဖိသတ္ရန္ လာေသာ ၿပိတၱာႀကီး တစ္ေကာင္ကိုလည္း ေတြ႔ဖူးသည္။ ေက်ာက္တံုးႀကီး တစ္တံုးကို လွိမ့္ကာ လွိမ့္ကာႏွင့္ လာေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤအရွင္နား ေရာက္လာသည္။ ေမတၱာပို႔ အမွ်ေ၀ေတာ့ ေပ်ာက္သြားသည္။<br />ေတြ႔ရသမွ်၊ ျမင္ရသမွ်ေသာ အာရံုမ်ားကို ေရးလွ်င္ မ်ားစြာရွိေသးသည္။ အကုသိုလ္၏ အက်ိဳးေပးကို သံေ၀ဂ ယူႏိုင္ၾကေစရန္ ရည္ရြယ္ၿပီး အနည္းငယ္ ေဖာ္ထုတ္ ေရးျပလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-4445530420724669727?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-57298276110743463112010-06-14T00:19:00.000-07:002010-06-14T00:21:57.039-07:00နယူးေယာက္ျမိဳ႔ရွိ မိုးေမွ်ာ္ အေဆာက္အဦး ပိုင္ရွင္တဦးသည္ လစဥ္<br />ကုန္က်ေသာ ဓာတ္ေလွကား ျပဳျပင္ခအတြက္ စိတ္ဆင္းရဲေနရသည္။ အေၾကာင္းမွာ<br />ျမင့္မားေသာ အေဆာက္အအံု ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခလုတ္ႏုိပ္တိုင္း ခ်က္ခ်င္း<br />ေရာက္မလာေသာ ဓာတ္ေလွကားကို လူအခ်ဳိ႔က စိတ္မရွည္သျဖင့္ ခလုတ္ကို ထပ္သလဲလဲ<br />ႏိွပ္ၾကေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ခလုတ္မီးလင္းေနသည္ကို ေတြ႔ေသာ္လည္း<br />တခ်ဳိ႔လူမ်ားက တျခားလူ ႏိွပ္ျပီးျဖစ္ေသာ္လည္း မိမိ၏ ထူးဆန္းေသာ<br />လက္ညဳိးႏွင့္ ႏွိပ္လိုက္ရမွ ဓာတ္ေလွကား အျမန္ေရာက္လာမည္ဟု ထင္တတ္ၾကသည္။<br />သတိေပး ေၾကာ္ညာစာမ်ား ေရးကပ္ခဲ့ ေသာ္လည္း အခ်ည္းႏွီးသာ ျဖစ္သည္။<br />ေနာက္ဆံုးတြင္ အၾကံဥာဏ္ေပးႏိုင္သူအား ထိုက္တန္ေသာဆု ခ်ီးျမွင့္မည္ဟု<br />ပိုင္ရွင္က ေၾကာ္ညာလိုက္သည္။<br /><br />စိတ္ပညာရွင္ တဦးက ေလွကားေရွ႔တြင္ ၾကည့္မွန္တခ်ပ္ တပ္ဆင္လိုက္မွ ျပႆနာမွာ<br />ေျပလည္သြားခဲ့သည္။ အေၾကာင္းမွာ ဓာတ္ေလွကား အသံုးျပဳသူမ်ားက မိမိ၏<br />အလွ်င္စလိုႏိုင္ေသာရုပ္ကို မွန္ထဲတြင္ ေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ မွန္ထဲက<br />ကိုယ့္ပံုကို ျပန္ေတြ႔မွ လူမ်ားက စည္းကမ္း သိမ္ေမြ႔သြားတတ္ၾကသည္။<br />လူအံုၾကားထဲ တိုးေနသူမ်ားပင္ မွန္ေရွ႔ေရာက္လွ်င္ ယဥ္ေက်းကုန္ၾကသည္။<br />စိတ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ ေလွကားအလာ ကို ေစာင့္တတ္ၾကသည္။ မွန္ကား ဤမွ်<br />အစြမ္းထက္လွသည္။<br /><br />တစ္ခါတရံ လူမ်ားက ၾကည့္ရဆိုးေသာ အမႈအရာမ်ားကို တမင္ လုပ္ေနၾကျခင္း<br />မဟုတ္ေပ။ ထိုအမႈအရာမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ မေတြ႔ျမင္ရ၍သာ<br />လုပ္မိၾကျခင္းျဖစ္သည္။ လူအျဖစ္ ဖန္ဆင္းလာစဥ္က အဘယ္ေၾကာင့္<br />မ်က္စိႏွစ္လံုးကို တစ္ေနရာစီခဲြျပီး တလံုးက တျခားလူကို ၾကည့္ဖို႔ႏွင့္<br />က်န္တလံုးက မိမိကိုယ့္ကို ၾကည့္ဖို႔အျဖင့္ မဖန္ဆင္းခဲ့သနည္း။ ယခုအခါ<br />မ်က္လံုးႏွစ္လံုးမွာ တျခားလူကို ၾကည့္ရန္ အတြက္ျဖစ္ျပီး အကယ္၍ မွန္သာ<br />မရွိခဲ့လွ်င္ လူမ်ားက ကိုယ့္ပံုစံကို ကိုယ္သိႏိုင္ၾကမည္ မထင္ေပ။<br /><br />“ငါ (self referent)” ဆိုေတာ့ အသံုးႏွုန္းသည္ ေနာက္က်မွ<br />ထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ ကေလးငယ္မ်ားသည္ မွန္ထဲက ပံုရိပ္မွာ<br />မိမိျဖစ္ေၾကာင္းကို (၂ႏွစ္)သား အရြယ္ေရာက္မွ သိၾကသည္။ လူ၀ံ မွလဲြ၍ အျခား<br />ေမ်ာက္မ်ားက မွန္ထဲမွ ကိုယ့္ပံုရိပ္ကို မသိၾကေခ်။ စမ္းသပ္မႈတခုတြင္<br />တိရိစာၦန္မ်ားကို ေမ့ေဆးေပးျပီး မ်က္ႏွာကို အနီမွတ္ျဖင့္ ျခစ္လိုက္ၾကသည္။<br />ေမ့ေဆးျပယ္ေသာအခါ မွန္ထဲက မိမိပံုကို ၾကည့္ေစခဲ့သည္။ လူ၀ံက မွန္ၾကည့္ျပီး<br />ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို ပြတ္သပ္တတ္သည္မွ လဲြ၍ အျခားအေကာင္မ်ားက မိမိပံုရိပ္ကို<br />မသိၾကေခ်။ ဤစမ္းသပ္မႈကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ မွန္ထဲက မိမိပံုရိပ္ကို<br />သိႏိုင္ရန္ မွတ္ဥာဏ္ အရည္အခ်င္း ျမင့္မားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။<br /><br />ပို၍ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေသာ စမ္းသပ္မႈတခုက မ်ဳိးမတူေသာ ဥမွ<br />ေပါက္ဖြားလာေသာ ငွက္ကေလးမ်ား မိမိ၏မ်ဳိးရိုးကို သိႏိုင္<br />မသိႏိုင္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ပညာရွင္မ်ားက ကဲြ်ဇရက္ (cowbird,starling) ဟု<br />ေခၚေသာ ငွက္ဥကို စာကေလးသိုက္ထဲ ထည့္ထားခဲ့သည္။ ဥမွ အေကာင္ေပါက္ေသာ္<br />ကြ်ဲဇရက္က မိမိကုိယ္ကို စာကေလးဟု မထင္ခဲ့သည့္အျပင္<br />မ်ဳိးတူငွက္မ်ားႏွင့္သာ မိတ္လိုက္ခဲ့သည္။ မိမိကုိယ္ကို စာကေလး မဟုတ္မွန္း<br />မည္သို႔ ခဲြျခား သိႏိုင္ခဲ့သနည္း.?<br /><br />Cornell University ရွိ စမ္းသပ္မႈတခုမွာ ဥမွေပါက္စ ကြ်ဲဇရက္အား<br />အျခားငွက္မ်ားႏွင့္ ခဲြေမြးခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ငွက္တခ်ဳိ႔၏ အေမြးမ်ားအား<br />အေရာင္ဆိုးေပးျပီး က်န္ငွက္မ်ားကို နဂိုအတိုင္းရွိေစသည္။ ခဲြေမြးထားေသာ<br />ငွက္ကေလး(၂)လျပည့္ေသာအခါ အေရာင္ဆိုးထားေသာ ငွက္ႏွင့္ မဆိုးထားေသာ<br />ငွက္မ်ားၾကား လြတ္ေပးလိုက္သည္။ ခဲြေမြးခံရေသာ ငွက္မွာ မိမိႏွင့္<br />အေရာင္တူသည့္ ငွက္ႏွင့္သာေနေၾကာင္း ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ စမ္းသပ္မႈကို<br />ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ငွက္မွာ မိမိ၏အက်င့္ႏွင့္ စရိုက္ကို<br />ခဲြျခားသိျမင္ႏိုင္စြမ္း ရွိခဲ့သည္။ ဦးေႏွာက္ထဲရွိ ပံုစံျပား<br />(template)က အျခားငွက္မ်ားႏွင့္ မိမိကိုယ့္ကို ႏိုင္းယွဥ္ၾကည့္ႏိုင္ခဲ့သည<br />္။ ထို႔ေၾကာင့္ “မ်ဳိးတူခ်င္းစု” ဆိုေသာ အရာမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။<br /><br />ဤစမ္းသပ္မႈမွာ အလြန္အေရးပါသည္။ တိရိစာၦန္မ်ားက မိမိ၏ အက်င့္စရိုက္ႏွင့္<br />ကိုယ့္ကို သိျမင္ႏိုင္စြမ္းရွိ သည္။ လူျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာမႈ<br />မ်က္လံုး ႏွစ္လံုးစလံုးကို တျခားလူ၏ မ်က္ေခ်းကိုသာ ၾကည့္ရန္ထားျပီး<br />ကိုယ့္မ်က္ေခ်းကို မျမင္တတ္ခဲ့ၾကေပ။ သို႔ေသာ္ ထိုအားနည္းခ်က္ကို မွန္က<br />ျဖည္႔ေပးခဲ့သည္။ အလြယ္ဆံုး ဥပမာတစ္ခုမွာ အိမ္ရွင္၏ ခက္ထန္ေသာ<br />မ်က္ႏွာကိုေတြ႔မွ ရိုေသ သိမ္ေမြ႔သြားတတ္ေသာ အိမ္ေစကဲ့သို႔ပင္။ မွန္သည္<br />လူသားတို႔အတြက္ အလြန္အေရးပါေသာ ပစၥည္းတခုဟုဆိုလွ်င္ မွားလိမ့္မည္<br />မထင္ေပ။မူရင္းစာေရးသူ“ဟုန္လန္”မွာ ထိုင္၀မ္ကြ်န္းရွိ National Yang Ming<br />Universityမွ Neuroscience ဆရာတဦးျဖစ္သည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-5729827611074346311?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-73360338721280841522009-11-25T18:22:00.000-08:002009-11-25T18:43:59.239-08:00ဗာရာဏသီျပည့္ရွင္ ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီးဟာ နန္းတြင္းမွာ ေစ်းလာေရာင္းတဲ့ ဆီးသီးသည္မေလးကို တစ္ခါထဲေတြ႔ျမင္႐ံုနဲ႕ စြဲလန္းသြားပါတယ္။ “အနံ႔အရသာနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ဆီးသီးမ်ား သံုးေဆာင္ၾကပါဦးလားရွင္”လို႔ ေစ်း၀ယ္ကိုေခၚလိုက္တဲ့ အသံေလးကလည္း နားထဲက မထြက္ႏိုင္ေအာင္ ရွိေနပါတယ္။ဆီးသီးသည္မေလးရဲ့ နာမည္က “သုဇာတာ”ပါ၊ ဒါနဲ႔ ျဗဟၼဒတ္မင္းက ဆီးသီး သည္မေလးဟာ အိမ္ေထာင္ ရွိ မရွိ စံုစမ္းပါတယ္။ မရွိမွန္း သိတဲ့အခါ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ၿပီး မိဖုရားႀကီးအရာမွာ ထားလုိက္ပါတယ္။သုဇာတာရဲ့ ဘ၀ဟာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ျဗဟၼဒတ္္မင္းႀကီးဟာ ဆီးသီး ေတြကို ေရႊခြက္မွာထည့္ၿပီး သံုးေဆာင္ေနပါတယ္။အဲဒီ အခ်ိန္မွာ သုဇာတာမိဖုရားေရာက္လာၿပီး “အရွင္မင္းႀကီး ဘာေတြမ်ား ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ သံုးေဆာင္ေတာ္မူေနပါ သလဲ”လို႔ ဆီးသီးေတြကိုသံုးေဆာင္ေနမွန္း သိပါလ်က္ မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ၿပီး ေမးလိုက္ပါတယ္။ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီး စိတ္ဆိုးသြားပါတယ္။ ဆီးသီးေရာင္းခဲ့ဖူးသူ ဆီးသီးသည္ က ဆီးသီးေတြကို “ဘာသီးေတြလဲ”လို႔ ေမးတာ စိတ္ဆိုး စရာမေကာင္းဘူးလား။ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ့ အသီးမို႔ “ဘာသီးလဲ”လုိ႔ေမးတာဟာ သဘာ၀က်ေပမယ္လို႔ မာန အေငြ႔ေတြနဲ႔ ဘ၀ေမ့ၿပီး ေမးတာမွန္းသိလို႔ မင္းႀကီးစိတ္ဆိုး တာပါ။ စိတ္ဆိုးၿပီးေတာ့ “မိဖုရား သင္ဟာ ေရွးတုန္းက ဆံပင္ ဖ႐ိုဖရဲ၊ အ၀တ္အစား ႏြမ္းဖတ္ဖတ္နံ႕ လမ္းတကာ လွည့္ၿပီး ဆီးသီးေတြေရာင္းခဲ့ရတယ္။အခု ငါစားေနတဲ့ ဆီးသီးေတြဟာ သင့္အမ်ိဳးေတြက ဆက္သလိုက္တဲ့ ဆီးသီးေတြပဲ}}လို႔ေျပာလုိက္တယ္။ ထပ္ၿပီးေတာ့-<br /> “သင့္လို မာနအရွိန္တက္ၿပီး ဘ၀ေမ့တတ္တဲ့ သူအတြက္ နန္းေတာ္နဲ႔ မေလ်ာ္ဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ၿပီး ဆီးသီးသည္ပဲ ျပန္လုပ္ေပေတာ့”ဆိုၿပီး နနိးတြင္းကေန ႏွင္ထုတ္တယ္။ အဲဒီအခါက်မွ အမတ္ႀကီး(ဘုရားေလာင္း) တစ္ဦးက ၾကား၀င္ဖ်န္ေျဖ ေပးလိုက္ရတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-7336033872128084152?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-76046974569910725252009-11-25T18:17:00.000-08:002009-11-25T18:21:25.015-08:00အေျခအေနဟာေျပာင္းလဲတတ္သလို မာနရဲ့ အေနအထားကလည္း ေျပာင္းလဲတတ္ပါတယ္။ ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀ေနတုန္း ျဖစ္တဲ့မာနနဲ႕ ဆင္းရဲသြားတဲ့အခါ ျဖစ္တဲ့ မာနတို႔ဟာ အေနအထားမတူေတာ့ပါဘူး။တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ လည္း မာနမဟုတ္ပဲ သံေ၀ဂျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဆင္းရဲ ေနတုန္းက ျဖစ္တဲ့မာနနဲ႔ ခ်မ္းသာသြားတဲ့အခါ ျဖစ္တဲ့မာန တို႔ဟာလည္း မတူပါဘူး။ေအာက္ေျခလြတ္တယ္လို႔ ေျပာၾက ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ဘ၀မေမ့ၾကတဲ့လူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ခ်မ္းသာတိုင္း မာနအေထာင္တတ္သလို ဆင္းရဲတိုင္းလည္း မာန မက်တတ္ပါဘူး။<br /> သာ၀တၳိျပည့္ရွင္ ပေသနဒီေကာသလမင္းရဲ့ မိဖုရား မလ’ိကာေဒ၀ီဟာ မာနႀကီးသူပါ။ ဘုရား တရား သံဃာ ရတနာသံုးပါးကိုၾကည္ၫို၊ဒါနကို ရက္ရက္ ေရာေရာ ျပဳေပမယ့္ မာနကိုေတာ့မခ်ပါဘူး၊အထူးသျဖင့္ ေကာသလမင္းႀကီးအေပၚ ပိုၿပီးမာနထားပါတယ္။ က်က္ သေရနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရား ျငင္းခံုၾကတယ္။ဘယ္သူကမွ အေလွ်ာ့မေပးဘူး၊ေနာက္ဆံုး မေခၚမေျပာတဲ့ အထိျဖစ္သြားၾကတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား နန္းတြင္း ဆြမ္းခံၾကြတဲ့အခါ ေကာသလမင္းက ဆြမ္းခဲဘြယ္ ေဘာဇဥ္ေတြ ျပင္ဆင္ၿပီး သပိတ္ေတာ္ထဲကိုေလာင္းလွဴ မယ္ လုပ္တဲ့အခါ ျမတ္စြာဘုရားက လက္ေတာ္နဲ႔ သပိတ္ကို ပိတ္ထားၿပီး“မင္းႀကီး မလ’ိကာမိဖုရား ဘယ္မွာလဲ”လို႔ ေမးေတာ္မူတဲ့အခါမွာ ေကာသလမင္းက “အရွင္ဘုရား စည္းစိမ္ယစ္ၿပီး မာနႀကီးေနတဲ့မိန္းမ ေခၚမေနပါနဲ႕ဘုရား၊” လုိ႔ျပန္ေလွ်ာက္ေတာ့ “သင္ကပဲ ေျမွာက္စားထားတာ မဟုတ္ဘူးလား၊ မင္းႀကီး သည္းခံ လိုက္ပါ၊သည္းခံျခင္းလက္နက္ထက္ေကာင္းတဲ့ လက္နက္ ဆိုတာ မရွိပါဘူး”ဆိုၿပီး သည္းခံခိုင္းတဲ့အတြက္ ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရား ျပန္ၿပီးေျပလည္သြားၾကတယ္။<br /> ဒါေပမယ့္ မလ’ိကာဟာ ေသတဲ့အထိ္ မာန္မခ် ပါဘူး၊တကယ္ဆို ရတနာသံုးပါးကိုယံုၾကည္၊ ဒါနေတြ အၿမဲ ျပဳလုပ္ေနတဲ့ မလ’ိကာဟာ ေသၿပီးတဲ့ေနာက္ အပါယ္ကို မေရာက္သင့္ပါဘူး၊ဒါေပမယ့္ ေကာသလမင္းကို မဟုတ္ မမွန္ စြပ္စြဲေျပာဆိုခဲ့ဖူးတဲ့အျပစ္ကို မာနခံၿပီး မေတာင္းပန္ မိတဲ့အတြက္ (၇)ရက္ အပါယ္လားရပါတယ္။ဒါေၾကာင့္မာနတံခြန္ဟာ ေထာင္သင့္ လႊင့္တင္သင့္တဲ့ တံခြန္မဟုတ္ပဲ မတင္သင့္တဲ့ တင္မိရင္ ခ်သင့္တဲ့ က်ေအာင္ၾကိဳးစားသင့္တဲ့ တံခြန္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-7604697456991072525?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-65737188797414017622009-11-25T17:56:00.000-08:002009-11-25T18:11:07.836-08:00ေပါ႒ိလဆိုတဲ့ မေထရ္တစ္ပါးရွိပါေသးတယ္။ စာခ်အေက်ာ္အေမာ္ မေထရ္ျမတ္ပါ။ေရွးေရွးဘုရားရွင္ေတြ သာသနာေတာ္မွာလည္း စာခ်ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ စာခ် မေထရ္အျဖစ္နဲ႔ပဲ ဂုဏ္ယူ၀င့္ကားေနခဲ့တာပါ ၊ မဂ္ ဖိုလ္ ရရွိေရးကိစၥ နည္းနည္းေလးမွ စိတ္ထဲမွာ မရွိပါဘူး၊ ျမတ္စြာဘုရားက သံေ၀ဂရေအာင္ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေပါ႒ိလကို ေတြ႔ေတာ္မူတဲ့အခါတိုင္းမွာ “အလကား ေပါ႒ိလ လာခဲ့ပါဦး” “အလကားေပါ႒ိလ ရွိခိုးပါဦး ” “အလကားေပါ႒ိလ ထုိင္ပါဦး” “အလကားေပါ႒ိလ သြားပါဦး”လို႔ သံုးႏွဳန္း မိန္႔ၾကားေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။<br /> ေပါ႒လမေထရ္က ဥာဏ္ႀကီးရွင္ပဲ သေဘာ ေပါက္တာေပါ့ “ျမတ္စြာဘုရားက ငါ့ကိုေတြ႔တိုင္း အလ ကား ေပါ႒လလို႔ေခၚေနတယ္၊ဧကႏၲ ငါက ဘာ၀နာမလုပ္ လို႔ ေခၚတာျဖစ္ရမယ္”လို႔ သံေ၀ဂရၿပီး ေနာက္ေန႔မွာ ေတာဘက္ကို ျပန္ၾကြၾကမယ့္ ရဟန္းေတြနဲ႔အတူ လိုက္သြားတယ္၊ေတာေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ရဟန္း (၃၀) ေနၾကတယ္၊ ေပါ႒လမေထရ္က အႀကီးဆံုးမေထရ္ကို ေလွ်ာက္တယ္၊“အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္ကို ၫႊန္ၾကား ျပသေတာ္မူပါဘုရား” ဆိုေတာ့ “ငါ့ရွင္က ဓမၼကထိကပဲ ငါ့ရွင္ကပဲ ငါတို႔ကို ေျပာစရာရွိတာ ေျပာရမွာပါ”တဲ့ ။ <br />“အရွင္ဘုရား ဒီလိုမေျပာပါနဲ႔ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ကိုသာ လိုအပ္တာေတြကို ၫႊန္ၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား”လို႔ ထပ္ေလွ်ာက္တယ္။အဲဒီေတာေက်ာင္းမွာ သီသံုးေတာ္မူၾက တဲ့ သံဃာအားလံုးဟာ ရဟႏၲာေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ ေပါ႒ိလမွာ စာခ်မာန္ စာတတ္မာန ရွိေနေသးတယ္-ဆိုတာကို သိၿပီး ေနာက္မေထရ္ငယ္တစ္ပါးဆီကို လႊတ္လိုက္တယ္၊ အဲဒီမေထရ္ကလည္း ေနာက္တစ္ပါးဆီ ကို ထပ္လႊတ္ျပန္တယ္၊ တစ္ဆင့္တစ္ဆင့္ လႊတ္ရင္းက ေနာက္ဆံုး အငယ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ (၇)ႏွစ္သား သာမေဏဆီကို ေရာက္သြားတယ္၊အဲဒီအခါ ေပါ႒ိလမေထရ္မွာ မာနေတြ အေတာ္နည္းသြားၿပီ၊ေထာင္ေနတဲ့မာနေတြ မရွိိေတာ့ဘူး၊ လြင့္ေနတဲ့မာနေတြ မရွိေတာ့ဘူး၊ အဲဒီေတာ့မွ ရဟႏၲာ သာမေဏေလးက အထပ္ထပ္စမ္းသပ္ စစ္ေဆးတယ္။ စစ္ေဆးၿပီးတဲ့အခါမွ နည္းလမ္းကို ေျပာျပတယ္။ ေနာက္ဆံုး မာနတံခြန္ကို ျပားျပား၀ပ္ျဖစ္သြားေအာင္ ခ်ႏိုင္ ပယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-6573718879741401762?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-40096997848890730592009-11-24T01:48:00.000-08:002009-11-24T02:27:45.697-08:00ဘယ္သူကေတာ့ နိမ့္နိမ့္ပဲလႊင့္တင္ထားတယ္၊ဘယ္သူက တင္သင့္လို႔တင္ထားတာ ဘယ္သူကေတာ့ မတင္သင့္ပဲ တင္ထားတာ ဆိုၿပီး သံုးသပ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /> ဒီေနရာမွာ တံခြန္အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြရွိတဲ့အနက္က အရွင္၀ိမလေကာ႑ညမေထရ္ အမိန္႔ရွိသြားတဲ့ မာန အေၾကာင္းကို ေလ့လာသင့္ပါတယ္။<br /> မာနဆိုတာ စိတ္ကတက္မွဳတစ္မ်ိဳးပါ။<br /> အဘိဓမၼာဆိုင္ရာစာေပမွာေတာ့ မိမိကိုယ္ကို ငါသာလွ်င္ျမတ္၏ဟူ၍ မွန္္ကင္းကဲ့သို႔ ေထာင္လႊားျခင္း လကၡဏာရွိေသာ မာနေစတသိက္ လို႔ ျပန္ဆိုထားပါ တယ္။ တကယ္ျမတ္တာ မျမတ္တာ၊တကယ္ရွိတာ မရွိတာနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ေထာင္လႊားတဲ့စိတ္၊ကေျမာက္တဲ့ စိတ္၊ ေမာက္မာတဲ့စိတ္ ျဖစ္ေပၚရင္ မာနျဖစ္တာပါပဲ။ ငါတို႔ကေတာ့ မာနမ၇ွိဘူးလို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာဆိုႏိုင္ဖို႔ သိပ္ကို ခဲယဥ္းပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ ဆယ္ ျဖစ္ေပၚမေနေပမယ့္ မရွိိတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ <br /> လူတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္ ငါ့ကို ဘယ္သူမွ လာေျမွာက္လို႔ မရဘူး၊ငါက ေျမွာက္တိုင္း ေျမာက္တတ္တဲ့ လူ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနတဲ့သူပါ။ လူေတာ္ မိမိသည္ ေမာက္မာ ေထာင္လႊားတတ္သည့္ မာနတံခြန္ကို အၿပီးတုိင္ ခ်ၿပီး ႐ုပ္သိမ္းၿပီး ျဖစ္ပါသည္<br /> အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ မေနပဲ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိထားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ မာနတံခြန္ေတြ တလူလူလြင့္ ေနတာကိုလည္း ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ေလာဘတံခြန္ေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ခတ္ၿပီး လြင့္ေနတာကိုလည္း ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ေဒါသတံခြန္ေတြ တေထာင္ေထာင္တက္ၿပီး လြင့္ေနတာကို လည္း ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။<br /> တင္သင့္လို႔ တင္ထားတဲ့ တံခြန္ေတြေရာ မတင္ သင့္ပဲ တင္ထားတဲ့ တံခြန္ေတြကိုေရာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။<br /> ျမင့္ျမင့္လႊင့္တင္ထားတဲ့ တံခြန္ေတြကိုေရာ နိမ့္နိမ့္ လႊင့္တင္ထားတဲ့ တံခြန္ေတြကိုေရာ ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။<br /> ဒါ့အျပင္ တင္ထားတဲ့တံခြန္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ႏွိဳင္းယွဥ္ေလ့လာ အကဲခတ္ႏိုင္ပါေသး တယ္။ ဘယ္သူက တံခြန္ကို ျမင့္ျမင့္လႊင့္တင္ထားၿပီး ေတာ္မ်ားမ်ား သြားၿပီး ေျမွာက္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ မရ ပါဘူး။“မင္းတို႔ အပိုေတြ လာေျပာမေနနဲ႔ သြား သြား”လို႔ ႏွင္ထုတ္ခံရတဲ့လူေတြပဲ မ်ားပါတယ္။တစ္ေန႔မွာ လူ တစ္ေယာက္ေရာက္လာပါတယ္။ေရာက္လာၿပီး အဲဒီ အေျမွာက္ မႀကိဳက္ပါဘူးဆိုတဲ့ လူကို ေျပာပါတယ္ “ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အရပ္တကာ လွည့္ၿပီး လူေတြကို ေျမွာက္စားေနတဲ့လူပါ၊ ဆရာႀကီးသတင္းကိုၾကားလို႔ လာခဲ့တာ၊“အေျမွာက္မႀကိဳက္တဲ့လူဆိုတာမရွိိဘူး၊ငါရေအာင္ ေျမွာက္မယ္”ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးၿပီး လာခဲ့ မိတာျဖစ္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီးကိုလည္းေတြ႔ေရာ “ဆရာႀကီးရဲ့ ႐ုပ္ရည္ဟာ အေျမွာက္ႀကိဳက္တဲ့ ႐ုပ္ရည္ မဟုတ္ဘူး။ ငါ တစ္ေနကုန္ထုိင္ေျမွာက္ေနလည္း ေမာ႐ံု အခ်ိန္ကုန္႐ံုပဲ ရွိလိမ့္မယ္၊ ဆရာႀကီးကေတာ့ ေျမာက္မွာ မဟုတ္ဘူး” ဆိုတာ သိလိုက္ရပါတယ္”လို႔လည္း ေျပာ လုိက္ေရာ- <br /> “ေအး မင္းကမွ အမွန္အတိုင္းသိၿပီး အခ်ိန္ကုန္ မခံဘူး ၊ လူေတြက မင္းလို မသိၾကဘူးကြ”လို႔ ၀မ္းသာ အားရ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။အဲဒီေတာ့ လာေျမာက္တဲ့လူက “ကြၽန္ေတာ့ကို ေရေလးတစ္ခြက္ေလာက္ တိုက္ပါခင္ဗ်ာ” လို႔ေျပာေတာ့ “ဟုတ္္သားပဲ ငါ ေမ့ေနလိုက္တာ ဧည့္သည္ကို ဘာမွ ဧည့္မခံရေသးဘူး”ဆိုၿပီး ရွိသမွ် မုန္႔ေတြခ်ေကြၽးေတာ့တာပဲ။အဲဒီေတာ့ လာေျမွာက္တဲ့လူက ခ်ေကြၽးတဲ့မုန္႔ေတြကို တ၀တၿပဲစားေနရင္း စိတ္ထဲက မွတ္ခ်က္ျပဳလိုက္ပါေတာ့တယ္ “ဒါလား အေျမွာက္ မႀကိဳက္တဲ့လူ”<br /> တစ္ခ်ိဳ႕မာနဟာ သိသာေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕မာနက် ေတာ့ အသိသာပါဘူး။<br /> မာန (၉)မ်ိဳးရွိပါတယ္။<br /> ထိပ္တန္းပုဂၢိဳလ္ေတြမွာျဖစ္တဲ့ မာန (၃)မ်ိဳး<br /> လူလတ္တန္းစားေတြမွာျဖစ္တဲ့ မာန (၃)မ်ိဳး<br /> ေအာက္ေျခလူတန္းစားေတြမွာျဖစ္တဲ့ မာန (၃)မ်ိဳး ေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /> ထိပ္တန္းပုဂၢိဳလ္ေတြဆိုတာ ရဟန္းေတာ္မ်ားနဲ႕ ရွင္ဘုရင္(မင္း)မ်ားလို႔ စာမွာဆိုထားပါတယ္။<br /> ရဟန္းေတာ္ေတြမွာဆိုရင္ “ငါ့လို သီလရွိတဲ့ ရဟန္းဘယ္မွာရွိမလဲ ၊ ငါ့လို ဘုန္းႀကီးတဲ့ရဟန္းဘယ္မွာ ရွိမလဲ ၊ ငါ့လို စာတတ္တဲ့ရဟန္း ဘယ္မွာရွိမလဲ ၊ ရဟန္း ခ်င္းတူေပမယ့္ ငါက တျခားရဟန္းေတြထက္သာတယ္”လို႔ ဖစ္တဲ့ မာနဟာ အထက္မာနျဖစ္ပါတယ္။<br /> ရွင္ဘုရင္(မင္း)ေတြမွာ “ဘုရင္ခ်င္းတူရင္ ငါက သာတယ္ ၊ ငါက ဘုရင္မ်ိဳး႐ိုးက ဆင္းသက္လာတာ၊ တိုင္းျပည္အေနအထား ဘ႑ာေငြအေနအထား စားနပ္ ရိကၡာအေနအထား ဘယ္ဘုရင္မွ ငါ့ကို မယွဥ္ႏိုင္ဘူး၊ ငါဟာ ဘုရင္ထက္က ဘုရင္ပဲ”လို႔ ျဖစ္တဲ့ မာနဟာ အထက္မာန ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒါေတြက အထက္လူေတြရဲ့ အထက္မာနေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> အဲဒီလို ထိပ္တန္းပုဂၢိဳလ္ေတြမွာပဲ “သူလည္း ရဟန္း၊ငါလည္း ရဟန္းပဲ၊သူလည္း ဒကာေတြလွဴတဲ့ ဆြမ္းကိုစားေနသလို ငါလည္း ဒကာေတြလွဴတဲ့ ဆြမ္းကို စားေနတာပဲ၊ သူလည္း သိမ္၀င္ၿပီး ကမၼ၀ါဖတ္လို႔ ရဟန္း ျဖစ္လာရသလို ၊ ငါလည္း သိမ္၀င္ၿပီး ကမၼ၀ါဖတ္ခဲ့လို႔ ရဟန္း ျဖစ္လာတာပဲ၊ သူလည္း ျမတ္စြာဘုရား တပည့္ ျဖစ္သလို ငါလည္း ျမတ္စြာဘုရားတပည့္ပဲ၊ ဘာမွ မထူးပဲ ထူးေအာင္ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတယ္၊”လို႔ ျဖစ္တဲ့ ရဟန္းေတြရဲ့ မာနဟာ အလတ္(အတူ)မာနျဖစ္ပါတယ္။<br /> “သူလည္း ဘုရင္ ç ငါလည္း ဘုရင္ ၊ သူလည္း သူ႔ႏိုင္ငံမွာ အာဏာရွိသလို ငါလည္း ငါ့ႏိုင္ငံမွာ အာဏာရွိ တာပဲ၊ သူလည္း သူ႔နန္းေတာ္မွာ ေန၊ ငါလည္း ငါ့နန္းေတာ္ မွာ ေန ၊ ဘာထူးလဲ ဘာမွ မထူးဘူး”ဆိုၿပီး ျဖစ္တတ္တဲ့ ဘုရင္ေတြရဲ့ မာနဟာလည္း အလတ္(အတူ)မာန ျဖစ္ပါ တယ္။<br /> ဒါေတြဟာ အထက္လူေတြရဲ့ အလတ္မာနေတြပါ<br /> <br /> အဲဒီလို ထိပ္တန္းပုဂၢိဳလ္ေတြမွာပဲ “သူ႔ေလာက္ ဘုန္းမႀကီးေပမယ့္ ငါလည္းရဟန္းပါပဲ၊ သူ႔ေလာက္ ဒကာ ဒကာမ မေတာင့္ေပမယ့္ ငါလည္း ရဟန္းပါပဲ၊ သူ႔လို ဘြဲ႕ေတြ ဘာေတြ မရေပမယ့္ ရဟန္းဟာ ရဟန္းပါပဲ၊ သူ႔ေလာက္ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းမွာ မေနရေပမယ့္ ငါ့မွာ ရဟန္းဆိုတဲ့ သိကၡာေတာ့ရွိပါေသးတယ္။”ဆိုၿပီး ရဟန္းေတာ္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့မာနဟာ အထက္တန္း စားပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ့ ေအာက္ေျခမာနျဖစ္ပါတယ္။<br /> “ဘုရင္ခ်င္းယွဥ္လိုက္ရင္ ငါက ငမြဲဘုရင္ပဲ၊ တိုင္းျပည္ အက်ယ္အ၀န္းေရာ၊ဘ႑ာေငြေၾကးေရာ၊ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္း အခြင့္အလမ္းေရာ အစစအရာရာ မယွဥ္ သာဘူး၊ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရင္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ဟိတ္ကေတာ့ အျပည့္အ၀ ငါ့မွာရွိတာပဲ”ဆိုၿပီး ဘုရင္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္ တဲ့ မာနဟာ အထက္တန္းစား ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ့ ေအာက္ေျခ မာနျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒါေတြဟာ အထက္တန္းလူေတြရဲ့ ေအာက္ေျခ မာနေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒါေၾကာင့္ အထက္တန္းစားလူေတြမွာ <br /> ၁။ အထက္တန္းမာန<br /> ၂။ အလတ္တန္း(တန္းတူ)မာန<br /> ၃။ ေအာက္တန္းမာန<br />လို႔ သံုးမ်ိဳးခြဲျခားလိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /> ေနာက္တစ္မ်ိဳးက လူလတ္တန္းစားေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့မာနေတြပါ။<br /> လူလတ္တန္းစားဆိုတာ မ်ားျပားပါတယ္။ ထိပ္တန္းပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႕ ေအာက္တန္းလူေတြကလြဲရင္ အလတ္တန္းစားလို႔ သတ္မွတ္ရမွာပါ။ေျပာရမယ္ဆိုရင္ မွဴးၾကီး မတ္ႀကီးေတြ၊ သူေဌးသူၾကြ“မွဴးမတ္ခ်င္းတူေပမယ့္ ငါကသာတယ္၊ ငါနဲ႔ တူတယ္ဆိုတဲ့ မွဴးမတ္မရွိဘူး၊ ငါက အေတြးအေခၚေကာင္း တယ္၊ငါက ရဲရဲရင့္ရင့္ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္တတ္ တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အခက္အခဲႀကံဳတိုင္း ဘုရင္က ငါနဲ႔ပဲ တိုင္ပင္တယ္၊ ငါ့ကို ဘုရင္က အထူးအေရးေပးတယ္၊ငါက သိပ္ေတာ္တဲ့ အမတ္ေပါ့။”လို႔ျဖစ္တဲ့ မွဴးမတ္ေတြျဖစ္တတ္ တဲ့ မာန-<br /> “ရာထူးခ်င္းတူတဲ့အထဲမွာေတာ့ ငါနဲ႔ ယွဥ္ႏိုင္တဲ့ လူမရွိဘူး၊သူတို႔က အကပ္ေကာင္းလို႔ ရာထူးရတာ၊ တကယ္ေတာ့ ဒီရာထူးနဲ႔ တန္တာမဟုတ္ဘူး၊ငါကေတာ့ ပင္ကိုယ္အစြမ္းအစနဲ႔တက္လာရတာ၊ဒါေၾကာင့္ငါ့ကို မယွဥ္ရဲၾကတာေပါ့၊အထက္ကလည္း ငါတင္ျပတာဆိုရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သေဘာမထားဘူူး၊ ဒါဟာ ငါေတာ္လို႔ေပါ့။”လို႔ျဖစ္တဲ့ အရာရွိေတြျဖစ္တတ္တဲ့မာန-<br /> “လုပ္ငန္းရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ ငါက သူတို႔ထက္ လုပ္ငန္းကိစၥအေတြ႔အႀကံဳရွိတယ္၊ အရင္းအႏွီးလည္း ပိုမ်ား တယ္၊လုပ္ငန္းလည္း ပိုၿပီး ႀကီးက်ယ္တယ္၊ဒါေၾကာင့္ ငါက လက္မေထာင္ႏိုင္တာေပါ့။”လို႔ ျဖစ္တဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ျဖစ္တတ္တဲ့မာန ေတြဟာ အလတ္တန္းစားထဲက အထက္တန္းမာနေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /> အဲဒီလိုပါပဲ အလတ္တန္းစား လူအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြက သူလိုအတန္းအစားထဲမွာေတာ့ သူသာလ်င္ေတာ္တယ္၊ သူသာလ်င္ အကြက္ျမင္တယ္၊သူသာလ်င္ ေထာင့္ေစ့တယ္ သူသာလ်င္ ပါးရည္နပ္ရည္ရွိတယ္-လို႔ ထားတဲ့ မာနအမ်ိဳး အစားေတြဟာ အလတ္တန္းစားထဲက အထက္တန္းမာန ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /> “သူလည္း အမတ္ ငါလည္းအမတ္၊ သူရတဲ့ လခရိကၡာ ငါရတဲ့လခရိကၡာ အတူတူပဲ၊သူ႔ကိုေပးထားတဲ့ အေဆာင္အေယာင္ ငါ့ကိုေပးထားတဲ့ အေဆာင္အေယာင္ လည္း အတူတူပဲ၊အတူတူနဲ႔ အႏူႏူ ငါ့ကို လာေက်ာလို႔ ဘယ္ရမလဲ”လို႔ မွဴးမတ္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့မာန-<br /> “သူလည္း ၫႊန္ခ်ဳပ္၊ငါလည္း ၫႊန္ခ်ဳပ္၊သူလည္း သူ႔ဌာနမွာ အႀကီးအကဲ၊ ငါလည္း ငါ့ဌာနမွာ အႀကီးအကဲ၊ သူလည္း ႏိုင္ငံေတာ္ကေပးတဲ့ လစာ၊တုိက္တာ၊ကား ေတြကို ရထားသလို ငါလည္း ရထားတာပဲ၊သူလက္မ ေထာင္ႏိုင္သလုိ ငါလည္း လက္မေထာင္ႏိုင္တာပဲ”လို႔ ဌာနအႀကီးအကဲေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ မာန-“သူလည္း ကုမၸဏီဥကၠ႒၊ငါလည္း ကုမၸဏီ ဥကၠ႒၊ သူလည္း သူ႔ကုမၸဏီမွာ ၾသဇာရွိသလို ငါလည္း ငါ့ကုမၸဏီမွာ ၾသဇာရွိတာပဲ၊ သူ႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ကားရွိသလို ငါ့မွာလည္း ကိုယ္ပိုင္ကားရွိတာပဲ၊ဘာထူးလဲ ဒါမ်ား ငါက သူ႔ကို ေလးစားေနရမွာလား”လို႔ ဥကၠ႒ေတြမွာ ျဖစ္တတ္ တဲ့ မာန-<br /> “ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ရပ္တာခ်င္းအတူတူပဲ ဘာမွ လာၾကြားစရာမလိုဘူး၊သူစားသလုိ ငါလည္း စားႏိုင္ တာပဲ၊သူသံုးသလုိ ငါလည္း သံုးႏိုင္တာပဲ”လို႔ အလႊာအသီး သီးက လူေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ မာန ၊ ဒီမာနေတြဟာ အလတ္တန္းစား အလတ္တန္း(တန္းတူ)မာနေတြျဖစ္ ပါတယ္။<br /><br /> “အမတ္ခ်င္းယွဥ္လုိက္ရင္ ငါကေနာက္ေကါက္ ပဲ၊အေဆာင္အေယာင္ခ်င္း တူတာေတာင္မွ ငါရတဲ့ အေဆာင္အေယာင္ေတြက ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ခပ္ည့ံညံ့ေတြ ျဖစ္ေနတယ္၊ ေနရာရျပန္ေတာ့လည္း အစြန္အဖ်ားမွာပဲ ရတယ္၊ဒါေပမယ့္ ငါမွာလည္း အမတ္ဆိုတဲ့ အရွိန္အ၀ါ ေတာ့ရွိပါတယ္။”လို႔ အမတ္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့မာန-<br /> “ကုန္သည္ခ်င္းတူေပမယ့္ ငါက အရင္းအႏွွီး နည္းတယ္၊ေဖာက္သည္လည္း နည္းတယ္၊ ေငြလည္ပတ္မွဳဴ က သိပ္အဆင္မေျပဘူး၊ကုန္၀ယ္ေတာ့လည္း အမ်ားႀကီး မ၀ယ္ႏိုင္ဘူး၊ဒါေပမယ့္ အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္တတ္လို႔ ငါလည္း ကုန္သည္စာရင္းထဲမွာ ပါေသးတယ္”လုိ႔ ကုန္သည္တစ္ေယာက္မွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ မာန-<br /> “သူမ်ားကုမၸဏီလို မႀကီးက်ယ္ေပမယ့္ ငါ့ကုမၸဏီမွာေတာ့ ငါက ဥကၠ႒ပဲ၊ ငါ့ကုမၸဏီက အေၾကြးပဲ ထူထူ၊ အျမတ္ေငြပဲ နည္းနည္း၊ လုပ္ငန္းေတြပဲ ရပ္ရပ္၊ ငါ့မွာ ကုမၸဏီဥကၠ႒ဆိုတဲ့ ရာထူးကရွိေနတာပဲ၊ဥကၠ႒ဆိုတဲ့ ရာထူးဆိုတာ နည္းတာမွတ္လို႔”ဆိုၿပီး ဥကၠ႒ေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ မာန၊ ဒီမာနေတြဟာ အလတ္တန္းစားေတြထဲ က ေအာက္တန္း(အညံ့စား)မာနေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒါေၾကာင့္ အလတ္တန္းစားလူေတြမွာ <br /> ၁။ အထက္တန္းမာန<br /> ၂။ အလတ္တန္း(တန္းတူ)မာန<br /> ၃။ ေအာက္တန္းမာန<br />လို႔ သံုးမ်ိဳးကြဲသြားတာျဖစ္ပါတယ္။<br /> ေနာက္တစ္မ်ိဳးက ေအာက္ေျခလူတန္းစားေတြ မွာ ျဖစ္တတ္တဲ့မာနေတြပါ။<br /> ေအာက္ေျခလူတန္းစားအုပ္စုခြဲတဲ့အခါမွာ အခိုင္း အေစကြၽန္ေတြ၊ေန႔စား အလုပ္သမားေတြ၊ေတာင္းရမ္း စားေသာက္တဲ့သူေတြ၊အမ်ားမလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ေတြကို လုပ္ေနရတဲ့လူေတြ၊အာဏာပါးကြက္သားေတြ၊ႏြားသတ္ ၀က္သတ္သမားေတြကို ထည့္ရမွာပါ။<br /> “ငါတို႔က ကြၽန္ဆိုေပမယ့္ ေပါက္ကရကြၽန္ မဟုတ္ဘူး၊ မ်ိဳးနဲ႔ ႐ိုးနဲ႔ ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ကြၽန္ေတြ၊ ငါတို႔ကို ဒိျပင္ကြၽန္ေတြနဲ႕ လာမႏွိဳင္းနဲ႔၊လံုး၀ လက္မခံဘူး”လို႔ ကြၽန္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ မာန-<br /> “ေန႔စားအလုပ္သမားဆိုၿပီး လာမႏွိမ္နဲ႔၊မရဘူး၊ ကိုယ္က သူ႔လိုအပ္ခ်က္ကို လုပ္ကိုင္ေပးလို႔ သူကလည္း ကိုယ့္ကို ၀န္ေဆာင္ခ ျပန္ေပးတာ၊ငါတို႔ကလည္း ၿပီးၿပီးေရာ လုပ္တာမဟုတ္ဘူး၊ေပးရတဲ့ေငြနဲ႔ ထိုက္တန္ေအာင္ လုပ္ေပးတယ္၊တျခားေန႔စားအလုပ္သမားေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး မေျပာနဲ႔၊အတူဘူး၊မတန္ဘူးထင္ရင္ မေပးနဲ႔၊ခပ္ျပတ္ျပတ္ပဲ” လို႔ ေန႔စားအလုပ္သမားေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ မာန<br /> “ေတာင္းစားတယ္ဆိုၿပီး အထင္မေသးပါနဲ႕၊မရွိလုိ႔ ေတာင္းစားတာမဟုတ္ပါဘူး၊မ်ိဳး႐ိုးရွိလို႔ ေတာင္းစား ရတာပါ၊ အမ်ိဳးဂုဏ္ကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့သေဘာ ျဖစ္ပါ တယ္၊တျခားေတာင္းစားတဲ့သူေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး မေျပာပါနဲ႔၊ မေပးခ်င္ေန ရပါတယ္၊ေတာင္းစားတဲ့သူမွာလည္း မာနရွိ ပါတယ္၊”လို႔ ေတာင္းစားသူေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့မာန အဲဒီ လိုမာနမ်ိဳးေတြဟာ ေအာက္ေျခလူတန္းစားရဲ့ အထက္မာန ေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /> “ကြၽန္ဆိုမွေတာ့ ကြၽန္ပဲေပါ့ ၊ မ်ိဳး႐ိုးေတြဘာေတြ လာေျပာမေနနဲ႕၊လက္ရွိအေျခအေနက သူလည္းကြၽန္၊ ကိုယ္လည္းကြၽန္၊ဘာမွမထူးဘူး၊ဘိန္း႐ွဴတာခ်င္းအတူတူ တစ္လံုးပို႐ွဴခ်င္လို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ”လို႔ ကြၽန္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ မာန<br /> “သူလည္း တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔စား၊ကိုယ္ လည္း တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔စားရတာ၊သူက ငါ့ထက္ ဘာေတြမ်ား သာေနလို႔လဲ၊ငါးပိရည္ စားရတာခ်င္းအတူတူ သူစားတဲ့ငါးပိရည္က ဘယ္ကလာတဲ့ငါးပိရည္မို႔လဲ၊ ပါးစပ္ကေတာ့ ငါလည္း ေျပာတတ္တာေပါ့” လို႔ ေန႔စား အလုပ္သမားေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ မာန<br /> “ေတာင္းစားသူအခ်င္းခ်င္း ခြက္ေစာင္္းခုတ္ တယ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မေကာင္းဘူး၊ ေတာင္းစားတဲ့ သူအခ်င္းခ်င္း သူကပဲ သာသေလး ဘာေလးနဲ႕၊မခံခ်င္ စရာေကာင္းလိုက္တာ၊ဘာ့ေၾကာင့္ပဲေတာင္းစားေတာင္းစား အတူတူပဲေပါ့”လုိ႔ ေတာင္းစားသူေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ မာန အဲဒီလို မာနမ်ိဳးေတြဟာ ေအာက္ေျခလူမ်ားရဲ့ အလတ္ (အတူ)မာနေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /> “ကြၽန္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပိုင္တာမဟုတ္ဘူး ကိုယ့္ဆႏၵနဲ႔ ဘာမွ လုပ္လို႔မရဘူး၊ကြၽန္ခ်င္းတူတာေတာင္မွ ငါတို႔မွာ တျခားကြၽန္ေတြေလာက္ အခြင့္မေရးမရဘူး၊ အိပ္ေတာ့လည္း အိပ္ေရး၀ေအာင္ မအိပ္ရ၊ စားေတာ့ လည္း ၀ေအာင္မစားရ၊ကြၽန္အခ်င္းခ်င္းေတာင္ ႏွိမ္ခ်င္ၾက တယ္၊ဒါေပမယ့္ ေျမႀကီးထဲ ၀င္သြားပါေစ မာနေတာ့ ရွိတယ္၊”လို႔ ကြၽန္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့မာန<br /> “တစ္ေန႔လုပ္မွ တစ္ေန႔စားရတယ္ဆိုတာ ဟုတ္ပါတယ္၊ဘာ နာစရာရွိလဲ၊ မနာပါဘူး၊အမွန္ပဲဟာ၊ နပ္မွန္ေအာင္ မနည္းႀကိဳးစားေနရတာပါ၊ ဟင္းေကာင္း ေကာင္းဘယ္စားႏိုင္မွာလဲ၊ အလုပ္ျပတ္ရင္ ထမင္းငတ္မွာ စိုးေတာ့ အလုပ္ရွင္ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးေနရတာပါ။ကိုယ့္ဘ၀ကိုနားလည္တယ္၊ကုိယ့္အေျခအေနကိုသိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ေတာ့ လာမထိနဲ႔၊မရဘူး၊ စားစရာမရွိေပမယ့္ မာနေတာ့ရွိတယ္”လုိ႔ ေန႔စားအလုပ္ သမားေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ မာန<br /> “မရွိလို႔ ေတာင္းစားတာ ဘာျဖစ္လဲ၊ခိုးမစား ၿပီးတာပဲ၊လုစားတာလဲမဟုတ္၊ခိုးစားတာလဲမဟုတ္ဘူး၊ ေပးခ်င္မွ ေပး၊ မေပးခ်င္လည္း ရတယ္၊ေတာင္းတယ္ ဆိုတာလည္း အၾကြင္းအက်န္ေလးေတြကို ေတာင္းတာပါ၊ လႊင့္ပစ္ရမယ့္အတူတူ ေပးလုိက္ရေတာ့ ကုသိုလ္ေတာင္ ရေသးတယ္၊ သေဘာေျပာတာပါ၊ မရွိခိုးႏိုးလို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔၊ မွိဳခ်ိဳး မွ်စ္ခ်ိဳးလည္း ေျပာစရာမလိုပါဘူး၊”လို႔ ေတာင္းစားသူေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့မာန အဲဒီလို မာနမ်ိဳး ေတြဟာ ေအာက္ေျခလူမ်ားရဲ့ ေအာက္တန္းမာနေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒါေၾကာင့္ မာနေတြဟာ<br /> ၁။အထက္တန္းစားလူ အထက္တန္းမာန<br /> ၂။ ။ အလတ္တန္းမာန<br /> ၃။ ။ ေအာက္တန္းမာန<br /> ၄။အလတ္တန္းစားလူ အထက္တန္းမာန<br /> ၅။ ။ အလတ္တန္းမာန<br /> ၆။ ။ ေအာက္တန္းမာန<br /> ၇။ေအာက္ေျခတန္းလူ အထက္တန္းမာန<br /> ၈။ ။ အလတ္တန္းမာန<br /> ၉။ ။ ေအာက္ေျခမာန<br />လိုိ႔ (၉)မ်ိဳးရွိလာရတာပါ။<br /> အဲဒီ(၉)မ်ိဳးထဲက--<br />၁။အထက္တန္းလူရဲ့ အထက္တန္းမာန<br />၂။အလတ္တန္းလူရဲ့ အလတ္တန္းမာန<br />၃။ေအာက္ေျခတန္းရဲ့ ေအာက္ေျခတန္းမာန (၃)မ်ိဳးကို အမွန္အကန္မာန၊ မလြဲမာန၊ယာထာ၀မာနလို႔ ေခၚပါတယ္။ မာနထားတာမွန္တယ္၊ ဟုတ္တယ္၊ ထားရမယ္လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး၊အေျခအေနအမွန္အတိုင္း ျဖစ္ေပၚတဲ့ မာနလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ ဒီမာနမ်ိဳးေတြဟာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေပ်ာက္ပါဘူး၊ ေသာတာပန္ သကဒါဂါမ္ အနာဂါမ္ အရိယာေတြမွာေတာင္ရွိေသးတာဆိုေတာ့ ပုထုဇဥ္ဆိုရင္ ေျပာစရာေတာင္ မလိုပါဘူး၊ အဲဒီ မာနသံုးမ်ိဳးဟာ အရဟတၱမဂ္နဲ႕သတ္လိုက္မွသာ လံုး၀ ျပတ္သြားတာပါ။<br /> က်န္တဲ့မာနေျခာက္မ်ိဳးကိုေတာ့ မမွန္မကန္မာန၊ အလြဲမာန၊အယာထာ၀မာနလို႔ ေခၚပါတယ္၊အဲဒီမာနေတြက ေသာတာပန္အရိယာျဖစ္တာနဲ႔တင္ မရွိေတာ့ မျဖစ္ေတာ့ ပါဘူး၊ေသာတာပတၱိမဂ္က အေသသတ္လိုက္လို႔ပါ။<br /> တျခားမာနျဖစ္ပံု အမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ရွိပါေသးတယ္၊ အဲဒါေတြကေတာ့-<br /> “သူလည္း လူ၊ ကိုယ္လည္း လူ၊ ဘာမွ ေအာက္က်ိဳ႕စရာမလိုဘူး၊”လို႔ ဇာတ္ကိုအေၾကာင္းျပဳၿပီး ေတာ့လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါတယ္။ (ဇာတိ)<br /> “အမ်ိဳးခ်င္း လာမယွဥ္နဲ႕၊တို႔က ေဆြႀကီးမ်ိဳးႀကီး ေတြ၊အေဖဘက္ အေမဘက္ အျပစ္တစ္စက္မွမရွိတဲ့ အမ်ိဳးကြ နားလည္းလား”လို႔ အမ်ိဳးအႏြယ္ကို အေၾကာင္း ျပဳၿပီးေတာ့လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါတယ္။ (ေဂါတၱ)<br /> “ငါတိုိ႔က သန္႔သန္႔ေလးေနတာ၊ကိုယ့္သိကၡာနဲ႔ကိုယ္ေနတာ၊သူမ်ားကို ေစာ္ကားဖို႔ေနေနသာသာ စိတ္နဲ႔ ေတာင္ ျပစ္မွားတာမရွိဘူး၊သူမ်ားနဲ႕ယွဥ္မေျပာနဲ႕၊ မႀကိဳက္ ဘူး”လို႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ အေနအထားကို အေၾကာင္း ျပဳၿပီးေတာ့လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါတယ္။ (ေကာလပုတၱိယ)<br /> “အႏူလက္နဲ႔ ေရႊခြက္ကိုမွ မွန္းခ်င္ၾကတယ္၊ ႐ုပ္ရည္ခ်င္းဒီေလာက္ကြာျခားေနတာ၊အမဲ႐ိုးႏွယ္ ဟင္းအိုးမွ အားမနာဘူး”လို႔ အဆင္းလွပတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေတာ့လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါတယ္။(၀ဏၰေပါကၡရတာ)<br /> “႐ုပ္လွတာ ထမင္း၀တာမဟုတ္ဘူး၊ပစၥည္း ဥစၥာခ်မ္းသာမွ လိုခ်င္တာရမွာ၊ငါတို႔က ခ်မ္းသာတာဆို ေတာ့ ႐ုပ္လွတာလိုခ်င္လား ရတယ္၊ပညာတတ္တာ လိုခ်င္လား ရတယ္၊” ဥစၥာဓနကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့ လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါတယ္။ (ဓန)<br /> “ငါတို႔က ပါးစပ္ကို တန္ဖိုးရွိရွိ အသံုးခ်တယ္၊ အက်ိဳးမရွိတဲ့စကားေတြကို အခ်ိန္ကုန္ခံ ေလကုန္ခံၿပီး ေျပာမေနဘူး၊ဆဲတာဆိုတာ လိမ္တာညာတာေတြကို ေျပာဆိုဖို႔ ဆိုတာ အေ၀းႀကီး၊အခ်ိန္ရတိုင္း ရြတ္ဖတ္ သရဇၩာယ္ေနတာ၊ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ရြတ္တယ္၊ ပရိတ္ ေတြကို ရြတ္တယ္၊ ပဌာန္းေတြကို ရြတ္တယ္၊ ဒါ ေၾကာင့္ မင္းတို႔ထက္ ငါတို႔က အမ်ားႀကီးသာတယ္၊” လို႔ ရြတ္ဖတ္သရဇၩာယ္မွဳကို အေၾကင္းျပဳၿပီးေတာ့လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါတယ္။ (အေဇၩန)<br /> “ငါတို႔ အခုလို ေနထိုင္စားေသာက္ေနရတာ ကံေကာင္းလို႔ကြ၊ေရွးေရွးဘ၀က မင္းတို႔ထက္ ငါတို႔က ကုသိုလ္ေကာင္းမွဳေတြျပဳလုပ္ခဲ့တယ္၊ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔က ငါတို႔ကို မယွဥ္ႏိုင္တာ၊ကံ ကံ၊ဒီကံေၾကာင့္ ငါတို႔ လက္မ ေထာင္ႏိုင္တာ”လို႔ ကံကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါတယ္။ (ကမၼာယတန)<br /> “ငါတို႔က ဘယ္ေရာက္ေရာက္ ထမင္း မငတ္ ဘူးကြ၊ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ငါတို႔က ဘာအလုပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္တတ္တယ္၊လက္သမားဆိုလည္း ရတယ္၊ပန္းရံ ဆိုလည္း ရတယ္၊အေၾကာ္ အေလွာ္ အခ်က္ အျပဳပ္ အကုန္ ရတယ္၊ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔က ပစ္တိုင္းေထာင္ကြ” လို႔ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအတတ္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့ လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါတယ္။ (သိပၸါယတန)<br /> “ငါတို႔က ဥထ္သမိ ႕ညငလနမ်ငအပ မွာ ပညာသင္ခဲ့ တာ၊ ငါတို႔က ဗာရာဏသီမွာ ပညာသင္ခဲ့တာ၊ဘာထင္လို႔ လဲ”လို႔ ပညာသင္ရာဌာနကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါတယ္။ (၀ိဇၨာဌာန)<br /> “ငါတို႔က မ်က္စိဖြင့္ နားစြင့္ၿပီး ေလ့လာမွတ္ သားတယ္၊စာဖတ္တယ္၊ေဆြးေႏြးတယ္၊ေမးျမန္းတယ္၊ အဲဒီေတာ့ ဗဟုသုတၾကြယ္တာေပါ့ ၊ဘာအေၾကင္းအရာ ျဖစ္ျဖစ္ ငါမသိတာမရွိဘူး၊အကုန္သိတယ္”လို႔ ဗဟုသုတ ရွိတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါ တယ္။ (သုတ)<br /> “ငါတို႔က ခ်က္ဆို နားခြက္က မီးေတာက္တယ္၊ အရပ္ျပရင္ အေကာင္ထင္တယ္၊ ပါးစပ္ဟလိုက္တာနဲ႕ အူဘယ္ႏွစ္ေခြရွိတယ္ဆိုတာကိုသိတယ္၊ ငါ့ကို ငတံုးလို႔ မထင္နဲ႔၊ ငါတို႔ ဥာဏ္က လွစ္လွစ္ကေလး၊မွတ္ထား”လို႔ ဥာဏ္ပညာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့လည္း မာနျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ (ပဋိဘာန)<br /> “က်န္းမာေရးကေတာ့ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ပဲ၊စားခ်င္ ရာစား၊ဘာမွ မျဖစ္ဘူး၊ေသြးတိုးမရွိလို႔ အငန္လည္း ေရွာင္စရာမလိုဘူး၊ဆီးခ်ိဳမရွိလိို႔ အခ်ိဳလည္း ေရွာင္စရာ မလိုဘူး၊အေညာင္းအညာမရွိလို႔ တက္စာလည္း ေရွာင္ စရာမလိုဘူး၊အဆင္ကို ေျပေနတာပဲ”လို႔ က်န္းမာေရး ေကာင္းတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့လည္း မာနျဖစ္တတ္ ပါတယ္။ (အာေရာဂ်)<br /> “ငါက သူငယ္ႏွပ္စားအရြယ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ဘာမွ လာမဆံုးမနဲ႔” “မင္းတို႔က ငါ့ကို အဖိုးႀကီးဆိုၿပီး အထင္ေသးတာေပါ့ ဟုတ္လား၊ႏြားပ်ိဳသန္ ႏြားအိုေပါင္က်ိဳး ဆိုတာ မၾကားဖူးဘူးလား” လို႔ အရြယ္ကိုအေၾကာင္းျပဳ<br />ၿပီးေတာ့လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါတယ္။(ေယာဗၺန)<br /> “ေဟ့ ငါ မေသေသးဘူး၊ဘယ္သူမွ အေမြ စကားလာမေျပာနဲ႕၊ ငါေသမွ မင္းတို႔ လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္၊ ငါအသက္ရွင္ေနသမွ်ေတာ့ ဘာတစ္မွ စိတ္မကူးနဲ႕”လို႔ အသက္ရွင္ေနတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့လည္း မာန ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ (ဇီ၀ိတ)<br /> ဒိျပင္ အေၾကာင္းတစ္မ်ိဳးမ်ိဳး (အစားေကာင္း ေကာင္း စားေနရတဲ့အခါ ၊ အ၀တ္ေကာင္းေကာင္း ၀တ္ေန ရတဲ့အခါ ၊ လိုင္းကားစီးရာကေန အငွားကားစီးသြားရတဲ့ အခါ ၊ အငွားကားစီးသြားရာကေန ကိုယ္ပိုင္ကားစီးၿပီး သြားရတဲ့အခါ ၊ အဆင့္တစ္နဲ႔ စာေမးပြဲေအာင္တဲ့အခါ ) ေၾကာင့္လည္း မာနျဖစ္တတ္ပါတယ္။ (အညတရညတရ)<br /> ဒါေၾကာင့္ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ မာနျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။အေျခအေနအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ မာနျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ေနရာမေရြး မာနျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။အခ်ိန္မေရြး မာနျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။အရြယ္ မေရြး မာနျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-4009699784889073059?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-965249128327735672009-11-24T01:28:00.000-08:002009-11-24T01:37:20.788-08:00အေမဟာ အေမျဖစ္သလို အေဖဟာ အေဖပါပဲ။<br /> အရွင္၀ိမလေကာ႑ညမေထရ္ရဲ့ ခမည္းေတာ္ (ဖခင္)ဟာ ဗိမၺိသာရမင္းပါ။ ဒါကုိ မေထရ္က အ၀တ္ ျဖဴကို တံခြန္တင္ထားေသာ လူ႔တံခြန္ လူ႔ထိပ္ အဘိသိက္ခံ မင္းသည္ မိမိ၏ ခမည္းေတာ္ျဖစ္သည္။လို႔ မိန္႔ၾကား ေတာ္မူထားပါတယ္။<br /> ေရွးေခတ္ မင္းေျမွာက္တန္ဆာျဖစ္တဲ့- <br /> ၁။ သန္လ်က္<br /> ၂။ ထီးျဖဴ<br /> ၃။ သင္းက်စ္<br /> ၄။ ေရႊေျခနင္း<br /> ၅။ သားၿမီးယပ္<br />ငါးမ်ိဳးထဲမွာ ထီးျဖဴပါပါတယ္။<br /> ဘုရား တရား သံဃာကလြဲရင္ လူသားထဲမွာ ထီးျဖဴေဆာင္းခြင့္ရွိတာ ရွင္ဘုရင္(မင္း)ျဖစ္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ဘုရင္ကို တံခြန္္ျဖဴလႊင့္တင္ထားတဲ့လူသား လို႔ ေခၚတာပါ။ လူ သန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိတဲ့အထဲကမွ တစ္ေယာက္သာ ေဆာင္းခြင့္ရွိတယ္ဆိုေတာ့ သိပ္ကို ထူးျခားတာေပါ့။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္အေနအထားအရ ထီးျဖဴေဆာင္းတဲ့ ဘုရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ထီးျဖဴမေဆာင္းတဲ့ မင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ့ အာဏာအရွိဆံုးပုဂၢိဳလ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္ပဲရွိတာပါ။ အဲဒီလို ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးဟာလည္း ဥပစာ သေဘာအရ ထီးျဖဴေဆာင္းသူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံရဲ့ လူသားထဲမွာေတာ့ ထိပ္ဆံုးက ရပ္တည္ေနရတဲ့သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ လူတံခြန္လို႔ သညာ တပ္လိုက္တာပါ။ဒါ့အျပင္ ႏိုင္ငံကို အစိုးရသူ ၊ ျပည္ပုိင္ အစိုးရမင္း ၊ ေရ ေျမကို အစိုးရသူ ၊ လူတို႔၏ အႀကီးအကဲ၊ ေရ ေျမကို ေစာင့့္ေရွာက္သူ လို႔ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေခၚတြင္ခဲ့ပါတယ္။<br /> လူသားခ်င္းတူေပမယ့္ အမ်ားနဲ႔ မတူတာ ဘုရင္(မင္း)ပါ။ေနရာထိုင္ရာမွာလည္း ႀကီးက်ယ္ခန္းနားလွ တဲ့ နန္းေတာ္ အေဆာက္အအံုေတြနဲ႔ ေနထိုင္တာပါ။ အေစာင့္အေရွာက္ေတြ အထပ္ထပ္၊ ျပဳစု လုပ္ေကြၽးသူေတြ အမ်ားအျပား၊ ခန္းမေဆာင္ေတြ အသြယ္သြယ္၊ ဘ႑ာ ေငြေၾကး အျပည့္အစံုနဲ႔ ေနရတာပါ။ လက္ၫွဳိးၫႊန္ရာ ေရျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ မိန္႔ၾကားသမွ်ေတြကို ေဆာင္ရြက္ေပးမယ့္ အဆင့္အတန္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ တာ၀န္ေပး ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း အဆင္သင့္ ၀န္းရံၿပီး ေနရ တာပါ။ဒါေၾကာင့္ ငါ့လိုလူ ဇမၺဴမွာရွား လို႔ ၀င့္ကားႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ လူေတြရဲ့အေပၚမွာ ရပ္တည္ႏိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ မ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဘုရင္ကို မဆိုထားနဲ႔ ဘုရင္နဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္ ရပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘုရင္ရဲ့ အနီးနားမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ရရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘုရင္နဲ႔ ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္ရရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂုဏ္ယူ၀င့္ကားၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ဘုရင္နဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတာ္ စပ္သူ အနီးကပ္တာ၀န္ထမ္းသူ ပညာသင္ဘက္ ရင္းႏွွီးသူ ေတြဟာ ဘုရင္ထက္ပိုၿပီး ဒါမွမဟုတ္ ဘုရင္ေလာက္နီးနီး ဂုဏ္ေတြေမာက္ၾကလို႔ စိန္နားကပ္ေရာင္နဲ႔ ပါးေျပာင္ ေနတဲ့သူေတြဆိုၿပီး သမုတ္ခံၾကရတယ္။ ပါးက ေျပာင္႐ံုပဲ ေျပာင္တယ္ဆိုရင္ ေတာ္ေသးတယ္။ ပါးေျပာင္႐ံုမကပဲ ေျပာင္႐ံုထက္ပိုၿပီး ေယာင္လာလို႔ကေတာ့ ေဘးေတြ႔ဖို႔ နီးစပ္လာၿပီ။<br /> အရွင္၀ိမလေကာ႑ညမေထရ္ကေတာ့ ေရွးေရွးထဲက အေဖကို အေဖလို႔ပဲ သေဘာထားခဲ့တာပါ။ ကေလးအရြယ္မွာေတာ့ အေဖက ငါတို႔နဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ အတူမေနတာလဲဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ၀င္မိႏိုင္ၿပီး စိတ္ဆိုး ခ်င္လည္း ဆိုးႏိုင္ပါတယ္။ ငါတို႔အေဖက ဘုရင္ႀကီးကြ ဆိုၿပီး မာနစိတ္ ႀကီးႀကီးမားမား ၀င္မယ္ဆိုရင္ ၀င္ႏိုင္ ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ မိခင္ရဲ့ သြန္သင္မွဳ ၊ ပင္ကိုယ္ဗီဇရဲ့ ထက္ျမက္မွဳေတြေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ လြန္လြန္ကဲကဲ စိတ္ဆိုးတာ၊ လြန္လြန္ကဲကဲ မာနတက္တာမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ေပၚေလာက္ပါဘူး။<br /> မာနျဖစ္သင့္တဲ့ အေျခအေနရွိလို႔ မာနျဖစ္တာကို အမ်ားစုက အျပစ္လို႔မျမင္ၾကပါဘူး။ ေျပာသမွ် ၿပီးေန ေတာ့လည္း မာနႀကီးမွာေပ့ါေလဆိုၿပီးခြင့္လႊတ္ တတ္ၾက ပါတယ္။ အေျခအျမစ္ မရွိ အေျခာက္တိုက္ မာန ျဖစ္ေန တာကိုေတာ့ ဒီလူက ဘာမို႔လို႔ မာနေတြ ဒီေလာက္ ႀကီးေနရတာလည္းလုိ႔ ကဲ့ရဲ့ၾကပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-96524912832773567?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-91323922917369024152009-11-24T01:14:00.000-08:002009-11-24T01:26:40.561-08:00အရဟႏၲဓာတ္ ကိန္း၀ပ္ေတာ္မူသြားတဲ့ အရွင္ ၀ိမလေကာ႑ညမေထရ္ဟာ သူ႔ဘ၀ျဖစ္စဥ္အက်ဥ္း လုိ႔ပဲေျပာေျပာ၊သူ႔ရဲ့ေဟာၾကားခ်က္တရားလို႔ပဲ ဆိုဆို၊ သူရဲ့ ရဲ၇ဲေတာက္ ဖြင့္ဟ၀န္ခံခ်က္လို႔ပဲ သံုးသံုး ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မိန္႔ၾကားသြားခဲ့တာပါ။<br /><br />မိမိသည္သရက္ပင္ကို အစြဲျပဳ၍ ေခၚေ၀ၚအပ္ေသာ မိခင္၏ ၀မ္းတြင္း၌ သေႏၶ တည္ ဖြားျမင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။အ၀တ္ျဖဴကို တံခြန္တင္ထားေသာ လူ႔တံခြန္ လူ႔ထိပ္ အဘိသိက္ခံ မင္းသည္ မိမိ၏ ဖခမည္းေတာ္ ျဖစ္ပါသည္။ယခုအခ်ိန္၌ မိမိသည္ ေမာက္မာ ေထာင္လႊားတတ္သည့္ မာနတံခြန္ကို အၿပီးတုိင္ ႐ုပ္သိမ္း ခ်ထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။အရိယာတို႔၏ ဥစၥာျဖစ္ေသာ ပညာတံခြန္ကို လႊင့္တင္လ်က္သာ ေနသူျဖစ္ပါသည္။ မဟာ ေကတုေခၚ ကိေလသာတံခြန္ကို အကင္းမဲ့ ေခ်ဖ်က္ၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ဤသည္မွာ မိမိ၏ ဘ၀အေၾကာင္း တစ္စိတ္တေဒသပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။<br /><br /> အေမဟာ အေမပါ<br /> အရွင္၀ိမလေကာ႑ည မေထရ္ျမတ္ဟာ ပထမဆံုး မိခင္ရဲ့ မ်ိဳး႐ုိးဇာတိကို ထုတ္ေဖာ္မိန္႔ၾကားလုိက္ ပါတယ္။သရက္ပင္ခြၾကား၌ ျဖစ္ေပၚလာရေသာေၾကာင့္သရက္ပင္ကို အစြဲျပဳ၍ အမၺပါလီမည္ေသာ မိခင္၏ ၀မ္းတြင္း၌ သေႏၶတည္လ်က္ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာရသူ ျဖစ္ပါသည္ တဲ့။<br /> လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အမ်ိဳးဇာတ္ကို အေရးထားၾကပါတယ္။အမ်ိဳးဇာတ္ႏွင့္ မာန္၀င့္ၾကပါတယ္။ အမ်ိဳးဇာတ္ကို အမႊမ္းတင္ၾကပါတယ္။ အမ်ိဳးဇာတ္ ညံ့တာ ကို ကဲ့ရဲ့ၾကပါတယ္။ အမနာပေျပာၾကပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ အမ်ိဳးညံ့သူလို႔ သတ္မွတ္ခံထားရသူမ်ားဟာ ကိုယ့္ မ်ိဳး႐ိုးကို လူၾကားသူၾကားထဲမွာ ထုတ္ေဖာ္မေျပာရဲၾကပါဘူး၊ လူအမ်ားသိသြားမွာကို မလိုလားၾကပါဘူး။ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္ရြ႕ံ ၾကပါတယ္။<br /> အရွင္၀ိမလေကာ႑ညမေထရ္ဟာ မိခင္ျဖစ္သူ ရဲ့ ဇာစ္ျမစ္ကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ထုတ္ေဖာ္လိုက္ပါတယ္။ ရဟႏၲာ ျဖစ္သြားလုိ႔ ခ်ီးမြမ္းမွဳ ကဲ့ရဲ့မွဳေတြကို မတုန္လွဳပ္ေတာ့ တာလည္းတစ္ေၾကာင္းပါ၊ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးပဲရွိရွိ ကိုယ့္မိခင္ရဲ့ အမည္နာမ မ်ိဳး႐ိုးဇာတိေတြကို ဂုဏ္ယူ ၀င့္ကားစြာ ထုတ္ေဖာ္ေပးၾကပါလို႔ နမူနာ စံျပျဖစ္ေစခ်င္ တာလည္းတစ္ေၾကာင္း ပါႏိုင္ပါတယ္။<br /> အရွင္၀ိမလေကာ႑ညမေထရ္ရယ္လို႔ မျဖစ္ခင္ ၀ိမလမင္းသားဘ၀မွာထဲက မိခင္ကို ေလးစားျမတ္ႏိုးခဲ့ တာပါ။ခ်စ္ခင္အားကိုးခဲ့တာပါ။ေမာပန္းႏြမ္းနယ္လာရင္ ေမွးစက္ခိုနားရာအျဖစ္၊ဆာေလာင္မြပ္သိပ္လာရင္ ဆာေလာင္မွဳကို ေျဖေဖ်ာက္ေပးသူအျဖစ္၊မက်န္းမမာ ျဖစ္လာရင္ ေဆးကုေပးသူအျဖစ္၊ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္လာရင္ ေျဖရွင္းေပးသူအျဖစ္၊နားမလည္လို႔ ေမးျမန္းလာရင္ ဗဟု သုတေပးသူအျဖစ္ အစစအရာရာ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့လို႔ လည္း ေက်းဇူးရွင္အစစ္လို႔ မွတ္ယူထားခဲ့တာပါ။ <br /> ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမ(အေဖ)နဲ႔ သား (သမီး) ကားမွာ ဘာဂုဏ္ျဒပ္မွ မျခားသင့္ပါဘူး။<br /> တျခားသူေတြအတြက္ မ်ိဳး႐ိုးည႔ံသူ ျဖစ္ပါေစ သား(သမီး)အတြက္ေတာ့ အေမဟာ အေမပါပဲ။<br /> အလုပ္ရွင္အတြက္ အလုပ္သမျဖစ္ပါေစ သား (သမီး)အတြက္ေတာ့ အေမဟာ အေမပါပဲ။<br /> ဧည့္သည္အတြက္ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္ပါေစ သား (သမီး)အတြက္ေတာ့ အေမဟာ အေမပါပဲ။<br /> တရား႐ံုးအတြက္ တရားခံျဖစ္ပါေစ သား(သမီး) အတြက္ေတာ့ အေမဟာ အေမပါပဲ။<br /> လင္ေယာက်္ားမရွိ ကြယ္လြန္^ကြဲကြာေနလို႔ မုဆိုးမ^တစ္ခုလပ္ျဖစ္ပါေစ သား(သမီး)အတြက္ေတာ့ အေမဟာ အေမပါပဲ။<br /> တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ့ သမၼတ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ျဖစ္ပါေစ သား(သမီး)အတြက္ေတာ့ အေမဟာ အေမပါပဲ။<br /> သား(သမီး)ဟာ အေမကို အမ်ိဳးည့ံသူ(ျဖစ္ဦး ေတာ့) မျမင္ရပါဘူး။<br /> သား(သမီး)ဟာ အေမကို ျပည့္တန္ဆာလို႔ (ျဖစ္ ဦးေတာ့) မျမင္ရပါဘူး။<br /> သား(သမီး)ဟာ အေမကို တရားခံလုိ႔ (ျဖစ္ဦးေတာ့) မျမင္ရပါဘူး။<br /> သား(သမီး)ဟာ အေမကို မုဆိုးမတစ္ခုလပ္လို႔ (ျဖစ္ဦးေတာ့) မျမင္ရပါဘူး။<br /> သား(သမီး)ဟာ အေမကို သမၼတ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လို႔ (ျဖစ္ဦးေတာ့) မျမင္ရပါဘူး။<br /> သားက အေမကိုအေမလုိ႔ျမင္ရသလို အေမ ကလည္း သားကို သားလို႔ပဲ ျမင္ရမွာပါ။<br /> ငါ့သားက သူေဌးဟဲ့၊ ငါ့သားကေတာ့ ငမြဲပဲ၊ ငါ့သားက ပညာတတ္ဟဲ့၊ ငါ့သားကေတာ့ ပညာမဲ့ပဲ၊ ငါ့သားက အရာရွိႀကီးဟဲ့၊ ငါ့သားကေတာ့ ခိုင္းဖတ္ပဲ၊ ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ိဳးေတြတစ္ခုမွ မျမင္ရပါဘူး။<br /> ဒါဆိုရင္ သားနဲ႔ အေမၾကားမွာ အဆီးအတား အားလံုး ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး တစ္စိတ္တစ္၀မ္းထဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ အမၺပါလီနဲ႔ ၀ိမလမင္းသားတို႔ သားအမိ ဟာ အဲဒီလို သားအမိျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒါက သားနဲ႔အေမအျဖစ္ တည္ရွိစဥ္အခါက အျပန္အလွန္စိတ္ဓာတ္ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ၀ိမလမင္းသား ရဟန္းျဖစ္သြားၿပီးတဲ့ ေနာက္ ပိုင္းမွာေတာ့ သားဟာ သားမဟုတ္ေတာ့ပဲ ေဘးထြက္ ဆိုးက်ိဳးမရွိတဲ့ အားေဆးတစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားပါတယ္။အေမဟာ အေမမဟုတ္ေတာ့ပဲ ေက်းဇူးရွင္မယ္ေတာ္ ျဖစ္သြားပါတယ္။<br /> အရွင္၀ိမလေကာ႑ညမေထရ္ဟာ ေရွးအခါ လူ႔ဘ၀ရွိစဥ္ကာလကလည္း သူ႔အေမ အမၺပါလီကို အေမလို႔ပဲ ျမင္ခဲ့တဲ့သူပါ။သာသနာေတာ္၀င္ေရာက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း မယ္ေတာ္အမၺပါလီကို မယ္ေတာ္ လို႔ပဲ ျမင္ခဲ့တဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ျခားနားတာက လူ႔ဘ၀ အေမလို႔ပဲ ျမင္စဥ္အခါက အခ်စ္ေခၚတဲ့ တဏွာေလာဘ စိတ္နဲ႕ အေမလို႔ ျမင္ခဲ့တာပါ။ ရဟန္းဘ၀ေရာက္ ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ အခ်စ္မပါ ေက်းဇူးရွင္ အစစ္လို႔သိတဲ့ ဥာဏ္ပညာနဲ႔ပဲ မယ္ေတာ္လို႔ျမင္ခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေမဟာ အေမပါပဲ လို႔ စံျပတစ္ခုအေနနဲ႔ ဖြင့္ဟ မိန္႔ၾကားေတာ္မူလိုက္တာပါ။<br /> သားသမီးတိုင္း အေမဆိုတာရွိၾကပါတယ္။ ဒါေပ မယ့္ အေမေတြဟာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳတာခ်င္း ေတာ့ မတူၾကပါဘူး၊ ဆင္းရဲခ်မ္းသာခ်င္းေတာ့ မတူၾကပါ ဘူး၊ မ်ိဳး႐ိုးဗီဇ မတူၾကပါဘူး။အသိပညာ မတူၾကပါဘူး၊ တူတာကေတာ့ သားသမီးေတြအေပၚမွာ စူးစူးရွရွခ်စ္တာပါ ၊ မတူတာကို ဖယ္ထားၿပီး တူတာကိုပဲ ယူလိုက္ မယ္ဆိုရင္ အေမဟာ အေမပါပဲဆိုတာ ေပၚလြင္လွ ပါတယ္။<br /> အေမေၾကာင့္ သားမွာ ဂုဏ္ငယ္စရာ၊နိမ့္က် စရာ မရွိပါဘူး၊သားျဖစ္သူကလည္း အေမေၾကာင့္ ငါ ဂုဏ္ငယ္ရတယ္ အေတြးမ်ိဳး လံုး၀မ၀င္ရပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အေမဟာ အေမျဖစ္လို႔ပါ<br /> တကယ္ေတာ့လည္း“ အေမဟာ အေမပါ ပဲေလ”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-9132392291736902415?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-81137263762008652092009-11-18T23:43:00.000-08:002009-11-19T00:36:40.434-08:00အမၺပါလီဆိုတာ ေ၀သာျပည္မွာေတာ့ ေက်ာ္ ၾကားသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းက ျပည့္တန္ဆာပါ။ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္ေနလို႔ ေက်ာ္ၾကားတာ မဟုတ္ပါဘူး။သရက္ပင္ခြၾကားကေန လူျဖစ္လာတာရယ္၊ ႐ုပ္ရည္ ေခ်ာေမာ လွပတာရယ္၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ တာရယ္၊ ရတနာသံုးပါးကို ကိုင္း႐ွိဳင္းတာရယ္ေတြ ေၾကာင့့္ပါ။ ေရွးဘ၀ တစ္ခုတုန္းက ရဟႏၲာေထရီမ တစ္ပါးကို ျပည့္တန္ဆာမ လုိ႔ ဆဲေရးခဲ့ဖူးတဲ့ အတိတ္ကံ ေၾကာင့္သာ ျပည့္တန္ဆာ ျဖစ္ေနရေပမယ့္ ကိုယ္အမူအရာ ႏွဳတ္အမူအရာ မၾကမ္း တမ္းပါဘူး။ေနထိုင္တာလည္း ထည္ထည္၀ါ၀ါ ခံ့ခံ့ ညားညား ေနထိုင္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္လည္း အမၺပါလီဆီကို ေရာက္တာတဲ့ ဧည့္သည္ ဆိုတာ သာမန္ပုဂၢဳိလ္ေတြ အလြန္ နည္းပါးပါလိမ့္မယ္။ ရွင္ဘုရင္ေတြ မွဴးႀကီး မတ္ႀကီးေတြ သူေဌးသူကယ္ေတြ အခါအားေလ်ာ္စြာ ေရာက္လာတတ္ပါ တယ္။အမၺပါလီဟာ မိခင္စိတ္ဓာတ္အျပည့္အ၀ရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။မိခင္စိတ္ရွိလို႔လည္း သားသမီးရခ်င္ လိုခ်င္ပါတယ္။ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအရ သားသမီး မယူသင့္ေသာ္လည္း မိခင္စိတ္ကို တားဆီးလို႔ မရခဲ့ပါဘူး။ဒါေၾကာင့္ သားျဖစ္ျဖစ္ သမီးျဖစ္ျဖစ္ ရေအာင္ ယူမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။<br /> သား သမီးယူမယ္ဆိုရင္ ရင္ေသြးရဲ့ ဖခင္ျဖစ္ မယ့္သူကို ေရြးခ်ယ္ရပါလိမ့္မယ္။ ကေလးရဲ့ ဖခင္ ဘယ္သူ ျဖစ္သင့္လဲေပါ့။<br /> ျပည့္တန္ဆာကေမြးတဲ့ သားသမီးဆိုရင္ လူေတြက အထင္ေသးၾကမွာ၊မိခင္ဆိုတာ ကိုယ့္ကို ဘယ္လိုေျပာေျပာ သည္းခံႏိုင္ေပမယ့္ သားသမီးကို ေျပာဆိုထိပါးလာမယ္ဆိုရင္ သည္းမခံႏိုင္ၾကပါဘူး။သားသမီးကို ခ်စ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ဟာ သတၱိအျဖစ္ေျပာင္းလဲ သြားၿပီး အရာရာကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္စြမ္း ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိခင္ဘက္က ခြၽတ္ယြင္းခ်က္ အားနည္းခ်က္ ေနာက္ အမၺပါလီဆီကို ဗိမၺိသာရမင္း အထူးဧည့္သည္ အျဖစ္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ အဗၺပါလီဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ခ်လိုက္ပါတယ္။ ငါ့ရင္ေသြးရဲ့ ဖခင္ဟာ ဗိမၺိသာရမင္း ျဖစ္ေစရမယ္တဲ့။<br /> အမၺပါလီဟာ ရင္ေသြးကိုခ်စ္တဲ့စိတ္ ေဘးမသီ ရန္မခေစလိုတဲ့စိတ္ ျပင္းျပင္းျပျပရွိခဲ့ပါတယ္။ဒါ့ေၾကာင့္ ဘယ္လိုဧည့္သည္မ်ိဳးပဲ ေရာက္လာေရာက္လာ လက္မခံ ေတာ့ဘဲ ၀မ္းတြင္းမွာရွိေနတဲ့ ရင္ေသြးကိုသာ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါတယ္။ အသြားအလာ အေနအထိုင္ အစား အေသာက္ အရာအားလံုးမွာ ရင္ေသြးအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္မွာလား၊ အႏၲရာယ္ျဖစ္မွာလားလို႔ သံုးသပ္ၿပီးမွသာ အႏၲရာယ္ျဖစ္လိိမ့္မယ္လို႔ယူဆမိခဲ့ရင္ ေရွာင္ရွားလိုက္ပါတယ္။ အေထာက္အကူျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ယူဆမိခဲ့ရင္ ျပဳလုပ္ပါတယ္။ ရင္ေသြးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သိသင့္ သိထိုက္တာေတြကိုလည္း အေတြ႔အႀကံဳရွိတဲ့သူ သိနားလည္သူေတြဆီကို သြားေရာက္ၿပီး ေမးျမန္း မွတ္သားပါတယ္။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ဧည့္သည္အလာက်ဲသြားမွာကို စိုးရိမ္လို႔ ရင္ေသြးမယူဖို႔ တားျမစ္ၾကပါတယ္။တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ေမြးဖြားလာတဲ့ ကေလး မ်က္ႏွာငယ္ရမွာကို စိုးရိမ္လို႔ ရင္ေသြးမယူဖို႔ တားျမစ္ၾက ပါတယ္။<br /> ဒါေပမယ့္ အမၺပါလီဟာ မိခင္စိတ္အျပည့္အ၀နဲ႔ပဲ အခက္အခဲ အတားအဆီး အားလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့ ပါတယ္။ <br /> သားေယာက်္ားေလး ဖြားျမင္ပါတယ္။အေႏွာက္ အယွက္ ဘာတစ္ခုမွ် မရွိရေလေအာင္ ၀ိမလလိုိ႔ နာမည္ ေပးလိုက္တာပါ။ေမာင္စင္ၾကယ္လို႔ ေခၚႏိုင္ ပါတယ္။<br /> အဂၤါျပည့္ျပည့္စံုစံု အႏၲရာယ္ကင္းကင္း ဖြားျမင္ ၿပီးေပမယ့္ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ့တာ၀န္ မၿပီးဆံုးေသးပါဘူး။ နိဒါန္းၿပီးလို႔ စာကိုယ္ စ ့ ႐ံုရွိပါေသးတယ္။<br /> သားေလးရဲ့ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမ်ား မထိခိုက္ မနာမက်င္ ျဖစ္ေစေရး၊ ဖြ႔ံၿဖိဳး ႀကီးထြားေစေရး တို႔ဟာ သိပ္ကို မ်ားျပားလွပါတယ္။ အဓိကအားျဖင့္ေတာ့ စိတ္အနာ မျဖစ္ေပၚေရး ျဖစ္ပါတယ္။ ႐ုပ္အနာဆို တာက ျမင္သာေပမယ့္ စိတ္အနာဆိုတာက မျမင္ႏိုင္ပါဘူး။ ျဖစ္ေနလို႔လည္း ျဖစ္ေနမွန္း မသိသာပါဘူး။ ျဖစ္လာရင္ လည္း ကုသရ ခက္ခဲပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မျဖစ္ေပၚခင္ထဲက ေစာင့္ေရွာက္တာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ပါတယ္။<br /> သားသမီးေတြရဲ့ “စိတ္အနာ”ေတြထဲမွာလည္း (အေဖမဲ့ အနာ) (အေမမဲ့ အနာ)(အေဖအေမမဲ့ အနာ) ေတြဟာ အဆိုးဆံုး “စိတ္အနာ”ေတြျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအထဲ မွာလည္း မိဘႏွစ္ပါး ကြဲေနလို႔ (လက္ၫွိဳးထိုး ျပစရာရွိတဲ့) အေဖမဲ့အေမမဲ့အနာနဲ႔ ဘယ္သူဘယ္၀ါပါလို႔ (လက္ၫွိဳးထိုး ျပစရာမရွိတဲ့) အေဖမဲ့အေမမဲ့ အနာ-လို႔ ရွိျပန္ပါတယ္။<br /> လက္ၫွိဳးထိုးျပစရာရွိတဲ့ အေဖအေမမဲ့ အနာ မ်ိဳးဆိုတာ အတူေနမိခင္^ဖခင္၊ အဘိုးအဘြား၊ဦးေလး အေဒၚေတြက အထိန္းအေက်ာင္းေကာင္းတယ္ဆိုရင္ စိတ္အနာ မေပၚလာတတ္ပါဘူး။ အထိန္းအေက်ာင္း မေကာင္းရင္ေတာ့ ေပၚလာတတ္ပါတယ္။<br /> လက္ၫွိဳးထိုးျပစရာ မရွိတဲ့ အေဖအေမမဲ့ အနာ မ်ိဳးဆိုတာက အနာမျဖစ္ေပၚေအာင္လုပ္ဖို႔ ခက္ခဲပါတယ္။ သက္သာေအာင္ အားတက္ေအာင္ေလာက္သာ လုပ္ေပး ႏုိင္တာပါ။<br /> ဒီသေဘာကို သိေနတဲ့ အမၺပါလီ၊ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ ထားတဲ့ အမၺပါလီဟာ သူ႔သား ၀ိမလကို စိတ္အနာမျဖစ္ေစရေအာင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။<br /> ငါ့သား သားရဲ့ ဖခင္ဟာ မာဂဓတိုင္းကို အစိုးရ ၿပီး ရာဇၿဂိဳဟ္ေနျပည္ေတာ္မွာ ထီးနန္းစံေနတဲ့ ဗိမၺိသာရ မင္းႀကီးပဲ၊ဒီေတာ့ သားဟာ ေတာ္၀င္ေသြးတစ္၀င္ပါတဲ့ သားေပါ့ ၊ သားမွာ အေဖရွိတယ္ အေမရွိတယ္၊ဒါေပမယ့္ အေဖနဲ႔မွ အတူမေနရတာဆိုၿပီး ဘာမွ အားငယ္စရာ မရွိဘူး၊ သားကို အေမေကာင္းေကာင္းႀကီး ႀကီးျပင္းေအာင္ ရင္အုပ္မကြာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မယ္၊ တတ္သင့္ တတ္အပ္ တဲ့ ပညာရပ္ေတြကိုလည္း ဆရာေကာင္းေတြဆီမွာ အပ္ႏွံၿပီး သင္ၾကားေပးမယ္၊ အစစ အရာရာ သားမ်က္ႏွာ မငယ္ရေအာင္ အေမထားေပးမယ္။ <br /> တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သားကို ဖခင္ ဘုရင္ႀကီးက နန္းတြင္းမွာ လာေနဖို႔ ေခၚရင္ ေခၚလိမ့္မယ္၊ အေမကေတာ့ လုိက္ေနပါလို႔ တိုက္တြန္းမွာ မဟုတ္ သလို၊ မေနပါနဲ႔လို႔လည္း တားဆီး မွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သားသေဘာက် ဆံုးျဖတ္ႏိုင္တယ္ေနာ္ သား။ ဒါေပမယ့္ သားမွာက ေတာ္၀င္ေသြးတစ္၀က္နဲ႔ သာမန္ေသြး တစ္၀က္ ေရာေႏွာေနတာကိုေတာ့ ေမ့ထားလို႔ မရဘူး ေနာ္ ၊ နန္းတြင္းလို ျမင့္ျမတ္သူေတြ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ သာမန္ေသြး တစ္၀က္ေရာေနတဲ့ ငါ့သားအတြက္ မ်က္ႏွာငယ္စရာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ဖခင္ရဲ့ မ်က္ႏွာ ဖခင္ရဲ့ အရွိန္အ၀ါ ဘယ္လိုပဲ ရွိရွိ အေထ့အေငါ့ေလးေတြေတာ့ ရွိႏိုင္တယ္ ငါ့သား၊ ဒါေတြကို ႀကိဳတင္ေတြးဆထားၿပီး ေနတတ္ေအာင္ ေနမယ္ ဆိုရင္ မျဖစ္ႏိုင္စရာေတာ့ မရွိပါဘူးသားရယ္။ အေမနဲ႔ အတူ သာမန္ျပည္သူထဲမွာပဲ ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သာမန္ ထဲမွာ ေတာ္၀င္ေသြးတစ္၀က္ ပါေနတဲ့ ငါ့သားကို ႀကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္သူဆိုၿပီး ေလးစားၾကမွာ အမွန္ပဲ ငါ့သား။<br /> ငါ့သား ဘယ္မွာပဲေနေန ရတနာသံုးပါးကို ေတာ့ ေမ့လို႔မရဘူးေနာ္၊ အၿမဲမျပတ္ ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ ရမယ္၊ ရတနာသံုးပါးဆိုတာ လူသားအားလံုးအတြက္ ေပၚထြန္းလာရတာမဟုတ္လား၊ ရတနာသံုးပါးကို မ်က္ႏွာ လႊဲလိုက္ရင္ လူျဖစ္ရက်ိဳး မနပ္ေတာ့ဘူးငါ့သား<br /> ဘယ္အရပ္ကိုပဲ ေရာက္ေရာက္ ေတြ႔တဲ့လူ တုိင္းကို ေလးေလးစားစားဆက္ဆံရမယ္ေနာ္ သား၊ ဘယ္သူ႔ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အရမ္းကာေရာ အထင္ႀကီးဖို႔ မလိုအပ္သလို အရမ္းကာေရာ အထင္ေသးဖို႔လည္း မလိုအပ္ဘူးငါ့သား၊ လူကို လူလို႔ျမင္ေပါ့ ငါ့သားရယ္၊လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ အားနည္းခ်က္ အားသာ ခ်က္တစ္ခုခုဆိုတာ ရွိစၿမဲပဲသားရဲ့၊အားလံုးျပည့္စံုတဲ့သူ ဆိုတာ သိပ္ရွားတာ၊ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ဘက္သားရဲ့ အားနည္း ခ်က္ကို ျပက္ရယ္မျပဳရဘူး၊တစ္ဘက္သားရဲ့အားသာခ်က္ ကိုလည္း လ်စ္လ်ဴမ႐ွဳရဘူးေနာ္၊ အားနည္းခ်က္ကို ျပက္ရယ္ျပဳရင္ ရန္မ်ားတတ္တယ္၊ အားသာခ်က္ကို လ်စ္လ်ဴ႐ွဳရင္လည္း ကိုယ့္အတြက္ မတိုးတက္ဘူး သားရဲ့၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေနတတ္ရ မယ္ေနာ္ သား <br /> ၀ိမလမင္းသားဟာ မိခင္ျဖစ္သူရဲ့ အုပ္ထိ္န္းမွဳ ေအာက္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတယ္။ဖခင္နဲ႔ ရင္အုပ္မကြာ မေနရ ေပမယ့္ ငါ့မွာ အေဖရွိတယ္၊ ငါ့အေဖက ရွင္ဘုရင္ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ပဲ အားေတြတက္ခဲ့ရတယ္။ မလိမ္မိုး မလိမၼာ အရြယ္မွာေတာ့ အေဖရဲ့ နန္းတြင္းဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ေနရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာလို႔ စိတ္ကူးနဲ႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္ဖူး ေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ အေမနဲ႔ မခြဲႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။<br /> တကယ္လို႔ ၀ိမလမင္းသားဟာ နန္းတြင္းမွာ ႀကီးျပင္းရမယ္ဆိုရင္လည္း သာမန္လူသားေတြလို ဖခင္ ျဖစ္သူနဲ႔ အတူအိပ္ အတူစား ေနထိုင္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အထိန္းေတာ္ေတြနဲ႔သာ ေနထုိင္ႀကီးျပင္းရပါလိမ့္မယ္။<br /> မိခင္ျဖစ္သူ အမၺပါလီရဲ့ ဆံုးမသြန္သင္မွဳေၾကာင့္ ၀ိမလမင္းသားဟာ မာန္မာနမရွိသူ၊ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔သူ၊ ရတနာသံုးပါးကို ကိုင္း႐ွဳိင္းသူ၊ႀကီး ျမတ္သူေတြကို ႐ိုေသ ေလးစားတတ္သူ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။<br /> တစ္ေန႔ ရာဇၿဂိဳဟ္ျပည့္ရွင္ ဘုရင္ဗိမၺိသာရမင္း ဆီက- ႏွမ အမၺပါလီ သားေတာ္ ၀ိမလမင္းသားကို ရာဇၿဂိဳဟ္ ပို႔လုိက္ပါ ၊ ေကာင္းမြန္စြာ ေကြၽးေမြး ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ပါမည္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းၾကားစာ ေရာက္ လာပါေတာ့တယ္။<br /> အမၺပါလီနဲ႔ ၀ိမလ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းခ်င္း ဆိုင္ၾကတယ္။<br /> ကဲ သား အေမတို႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ေန႔ရက္ ကိုေတာ့ ေရာက္လာၿပီ၊သားကို အေမ အေစာႀကီးထဲက ႀကိဳေျပာထားတယ္ေနာ္ သား၊ အေမကေတာ့ သားရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္းပဲ ဆိုတာေလ၊ဒါေပမယ့္ တကယ္ တန္း ရင္ထဲက ဆႏၵကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အေမနဲ႔ပဲ အတူ ေနေစခ်င္တာေပါ့ သားရယ္၊ အေမဟာ သားမ်က္ႏွာကို မင္ေနရရင္ အလိုလို အားေတြျဖစ္ေနတာ၊ သားဟာ အေမရဲ့ ကမၻာေလးပါ သားရယ္၊ တစ္ဘက္က ၾကည့္ျပန္ ေတာ့လည္း ဖခင္အရင္းေခါက္ေခါက္ ျဖစ္ေနတယ္၊ေနာက္ ၿပီး တိုင္းျပည္ရဲ့ အထြတ္အထိပ္ ပုဂၢိဳလ္လည္း ျဖစ္ေနျပန္ တယ္၊ သားပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၿပီး ဆံုးျဖတ္ပါေတာ့ သားရယ္<br /> ၀ိမလမင္းသားက မိခင္ အမၺပါလီကို ျပန္ေျပာ ပါတယ္။<br /> အေမရယ္ သားရဲ့ တကယ့္ဆႏၵကလည္း အေမနဲ႔ပဲ အတူေနခ်င္တာပါ ၊အေဖရွိပါတယ္ဆိုတဲ့ နန္းတြင္းကို မသြားခ်င္ပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အခု အေမနဲ႔သား အတူတူေနရသလိုမ်ိဳး အေဖနဲ႔သား အတူတူ ေနရမွာ မဟုတ္ဘူးအေမ၊ အေဖ႔ကို တစ္ေန႔တစ္ခါေလာက္ ေတာင္ ေတြ႔ခြင့္ရခ်င္မွ ရမွာ၊ ၿပီးေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ လည္း သားနဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့လူ တစ္ေယာက္မွ မရွိိဘူးအေမ၊ အေရးအေၾကာင္းရွိရင္ သား ဘယ္သူနဲ႔ သြားၿပီး တုိင္ပင္ ရမွာလဲ၊ ၀မ္းသာစရာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀မ္းနည္းစရာပဲျဖစ္ျဖစ္ မွ်ေ၀ခံစားဖို႔အတြက္ ဘယ္သူ႔ကို သြားေျပာရမွာလဲ ၊ ဘယ္သူနဲ႕ မွ်ေ၀ ခံစားရမွာလဲ ၊ အခ်ိဳေလး အခ်ဥ္ေလး စားခ်င္ရင္ ဘယ္သူ႔ဆီ သြားေတာင္းစားရမွာလဲ ၊နန္းတြင္း ဆိုတာ ဟိတ္ေတြ ဟန္ေတြအျပည့္နဲ႔ ေနၾကရတာလို႔ ၾကားဖူးတယ္အေမ၊ သားက အဲဒီလို ဟိတ္ေတြ ဟန္ေတြနဲ႕ မေနခ်င္ဘူး၊ ေနလည္း မေနတတ္ဘူးအေမ၊ ဒါေပမယ့္ သားမလာလို႔ရွိရင္ အေမက တားလို႔ မလာတာပဲ}လို႔ ထင္ၿပီး အေမ့ကို မလိုမုန္းထားမွာကိုလည္း စိုးရိမ္တယ္ အေမ၊ ကဲ သား ဘယ္လိုလုပ္ရမွာလဲ <br /> သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ တိုင္ပင္ၾက ေသာ္လည္း အေျဖကေပၚမလာ၊ေပၚလာတဲ့ အေျဖကိုလည္း လက္မခံခ်င္။<br /> သား သတိရၿပီ အေမ <br /> ႐ုတ္တရက္ ၀ိမလမင္းသား လက္ေဖ်ာက္တီး ၿပီး ထေအာ္လိုက္တယ္ ၊ မိခင္ျဖစ္တဲ့ အမၺပါလီ မ်က္လံုး အ၀ိုင္းသားနဲ႔ သားျဖစ္သူကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ဘာျဖစ္သြားတာလဲေပါ့ ။<br /> လန္႔လိုက္တာ သားရယ္၊ ကဲ ေျပာစမ္းပါဦး သားက ဘာကို သတိရတာလဲ <br /> မေန႔က သားၿမိဳ႕ထဲကိုေရာက္သြားေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ သံဃေတာ္ေတြ သားတို႔ ေ၀သာလီၿမိဳ႕ကို ေရာက္ ေနတယ္လို႔ ၾကားခဲ့တယ္ အေမရဲ့<br /> ျမတ္စြာဘုရားေရာက္လာတာနဲ႔ သားကိစၥနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ သားကလဲ<br /> အေမကလည္း သားစကားကို ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ပါဦး<br /> ကဲ ကဲ ေျပာပါေတာ္ ေျပာပါေတာ္ <br /> သား အရင္ထဲက ႀကံစည္ဖူးတယ္၊ ျမတ္စြာ ဘုရား သာသနာေတာ္မွာ ရွင္ရဟန္းအျဖစ္နဲ႔ ၀င္ေရာက္ ေနထိုင္ရရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ၊ အခုေတာ့ အဲဒီအႀကံ အစည္ကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္လိုက္ေတာ့မယ္ အေမ၊ အဲဒီလိုဆိုရင္ သား နန္းတြင္းကိုလည္း လိုက္သြားစရာ မလိုေတာ့ဘူး၊ အေမ့ကိုလည္း အျပစ္မတင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ အေဖကိုယ္တုိင္ကလည္း ျမတ္စြာဘုရားကို ၾကည္ၫိုတဲ့သူ ဆိုေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ သေဘာက်ဦးမယ္၊ ေနာက္ၿပီး သားဆႏၵလည္း ျပည့္သြားတာေပါ့ ၊ မဟုတ္ဘူးလား အေမ၊ တစ္ခ်က္ခုတ္ ေလးခ်က္ကို ျပတ္သြားတာ<br /> မိခင္ျဖစ္တ့ဲ အမၺပါလီရဲ့ မ်က္ႏွာဟာ အေရာင္ တလက္လက္နဲ႔ ၀င္းထိန္သြားတယ္။သားက တကယ္ဘဲ ရွင္ရဟန္းျဖစ္ခ်င္တာလား၊စိတ္ပါမွ ျပဳပါသားရယ္၊ စိတ္မပါဘဲန႔ဲဆိုရင္ ပိုၿပီးအျပစ္ႀကီးတယ္ သားရဲ့ ။ ေနာက္ၿပီးရဟန္းဘ၀ဆိုတာ လူ႔ဘ၀နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ဘူးေနာ္၊ အစားအေသာက္လည္း ေၾကးမမ်ားရဘူး၊ ႀကံဳသလိုစားတတ္ရတယ္။၀တ္တဲ့သကၤန္းဆိုလည္း ၀တ္္ခ်င္တဲ့ အေရာင္ကို ၀တ္လို႔မရဘူး၊ကိုယ္၀တ္ခ်င္တဲ့ ပံုစံကိုလည္း ခ်ဳပ္၀တ္ခြင့္မရွိဘူး၊ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေဘာင္ အတြင္းမွာပဲ ေနထိုင္တတ္ စားေသာက္တတ္ သြားလာ တတ္ ၀တ္ဆင္တတ္ရတယ္။ အေနအထိုင္ အစား အေသာက္ အသြားအလာ အ၀တ္အဆင္ မတတ္လို႔ရွိရင္ အျပစ္ျဖစ္တယ္၊ဒါေၾကာင့္ သား တကယ္စိတ္ပါမွ ျပဳပါေနာ္ သား<br /> ဟာ အေမကလဲ ၊ သားတကယ္ျပဳခ်င္တာပါ။ အေမခြင့္ျပဳမယ္မဟုတ္လား။<br /> ဘာျဖစ္လို႔ ခြင့္မျပဳႏိုင္ရမွာလဲ သားရယ္၊ ရဟန္းမယ္ေတာ္ႀကီးဆိုၿပီး ဂုဏ္ေတာင္ပိုရွိေသးတယ္။သားသာ တကယ္ဆႏၵပါတယ္ဆိုရင္ အေမ ၀မ္းသား အားရစြာနဲ႔ ခြင့္ျပဳပါတယ္ သားရယ္<br /> ဒီလိုနဲ႔ ၀ိမလမင္းသားဟာ ျမတ္စြာဘုရားထံ ေမွာက္ သြားေရာက္ၿပီး ရဟန္းအျဖစ္ကို ရယူလုိက္တယ္။၀ိမလေကာ႑ညဆိုတဲ့ ဘြဲ႕အမည္ပါ ရရွိလိုက္တယ္။ ၀ိမလမင္းသား သာသနာ့ေဘာင္၀င္ေရာက္သြားတာဟာ လူမွန္ ေနရာမွန္ ရရွိသြားတာလို႔လည္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ရွင္ရဟန္းျပဳၿပီးလို႔ မၾကာခင္ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာပဲ အာသေ၀ါကင္းျပတ္ ရဟႏၲာ အရွင္ျမတ္ ျဖစ္သြားလို႔ပါ။<br /> မိခင္အမၺပါလီဟာလည္း ႐ိုး႐ိုးရဟန္းမယ္ေတာ္ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ရဟႏၲာမယ္ေတာ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ထူး ၀ိေသသကို လက္၀ယ္ပိုင္ပိုင္ ရရွိလိုက္ပါတယ္။ဒါတင္ မကေသးပဲ ေက်ာင္းေဆာက္လွဴဒါန္းလုိ႔ ေက်ာင္းအမ အမၺပါလီဆိုတဲ့ နာမည္ကိုလည္း ရခဲ့တယ္။ေနာက္ပိုင္းမွာ ကိုယ္တိုင္ သာသနာ့ေဘာင္၀င္ေရာက္ၿပီး ဘိကၡဳနီမ ျပဳလိုက္လို႔ အမၺပါလီေထရီဆိုတဲ့ ဘြဲ႕နာမအျပင္ အာသ ေ၀ါကင္းျပတ္ေအာင္ အားထုတ္ႏိုင္တာမို႔ ရဟႏၲာမ အမၺပါလီေထရီဆိုၿပီး သာသနာ့သမိုင္းမွာ မွတ္တမ္း၀င္ခဲ့ ရပါတယ္။ ကမၸည္းအထိုးခံခဲ့ရပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-8113726376200865209?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-50167406629183379722009-11-18T23:23:00.000-08:002009-11-18T23:37:57.443-08:00မတင္သင့္တဲ့ စိတ္တံခြန္ေတြကို တင္ထားမိရင္ လည္း ခ်ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကရမွာပါ။ စိတ္တံခြန္ကို ခ်ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့အခါမွာလည္း တစ္ခါတည္းနဲ႔ တိုင္ေျခေရာက္ ေအာင္ ခ်ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ သိပ္ကို ခဲယင္းပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ခ်ယူရမွာပါ။ ခ်သင့္တယ္ဆိုတဲ့ အသိ၊ ခ်မယ္ဆိုတဲ့ ၀ီရိယရွိေနမယ္ဆိုရင္ လႊင့္တင္မိ ထားတဲ့ မေကာင္းတဲ့စိတ္တံခြန္္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း က်လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။<br /><br /> တံခြန္ခ်ျခင္း၊ တံခြန္တင္ျခင္္း-ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို သံုးႏွဳန္းၿပီး ေဟာၾကားသြားတဲ့ မေထရ္ျမတ္တစ္ပါးရွိ ပါတယ္။<br /> ေဟာၾကားတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာလည္း ျမတ္စြာ ဘုရား ေဟာၾကားခ်က္ကို ထပ္ဆင့္ ေဟာၾကားတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ စိတ္ကူး ႀကံဆၿပီး ေဟာတာ လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ေတြ႔အျဖစ္အပ်က္ ကိုယ္ေတြ႔ ခံစားခ်က္ကို ျပန္လည္ေဟာၾကားထားတာျဖစ္ပါတယ္။ မေထရ္ျမတ္ရဲ့ ဘြဲ႕အမည္က အရွင္၀ိမလေကာ႑ည မေထရ္ျဖစ္ပါတယ္။ <br /> မေထရ္ရဲ့ ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားခ်က္က-<br /> မိမိသည္သရက္ပင္ကို အစြဲျပဳ၍ ေခၚေ၀ၚအပ္ေသာ မိခင္၏ ၀မ္းတြင္း၌ သေႏၶ တည္ ဖြားျမင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။အ၀တ္ျဖဴကို တံခြန္တင္ထားေသာ လူ႔တံခြန္ လူ႔ထိပ္ အဘိသိက္ခံ မင္းသည္ မိမိ၏ ဖခမည္းေတာ္ ျဖစ္ပါသည္။ယခုအခ်ိန္၌ မိမိသည္ ေမာက္မာ ေထာင္လႊားတတ္သည့္ မာနတံခြန္ကို အၿပီးတုိင္ ႐ုပ္သိမ္း ခ်ထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။အရိယာတို႔၏ ဥစၥာျဖစ္ေသာ ပညာတံခြန္ကို လႊင့္တင္လ်က္သာ ေနသူျဖစ္ပါသည္။ မဟာ ေကတုေခၚ ကိေလသာတံခြန္ကို အကင္းမဲ့ ေခ်ဖ်က္ၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ဤသည္မွာ မိမိ၏ ဘ၀အေၾကာင္း တစ္စိတ္တေဒသပင္ ျဖစ္ပါ ေတာ့သည္။<br /> မေထရ္ျမတ္ရဲ့ ေဟာၾကားခ်က္ထဲမွာ ေကတု= တံခြန္ ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို တြဲလံုးေလးလံုးနဲ႔ ခြဲျခားၿပီး သံုးႏွဳန္းေဟာၾကားထားပါတယ္။<br /> ၁။ ေကတုေၾကာင့္ လူျဖစ္ခဲ့ရသည္။<br /> ၂။ ေကတုကို ခ်ၿပီး ပယ္ၿပီးၿပီ။<br /> ၃။ ေကတုတစ္ခုျဖင့္<br /> ၄။ ေကတုအမ်ားအျပားကို ႏွိမ္နင္းၿပီးၿပီ။<br /> ဒီေနရာမွာ ခဏရပ္ၿပီး ေကတု=တံခြန္နဲ႔ ပတ္သက္တာကို အက်ယ္မဆက္ခင္ တံခြန္အေၾကာင္းကို ေဟာၾကားတဲ့ အရွင္၀ိမလေကာ႑ညမေထရ္ရဲ့ ဘ၀ ဇာတ္ေၾကာင္းကို ေလ့လာၾကည့္သင့္တယ္။<br /> ဗိမၺိသာရမင္းဆိုတာ မဂဓႏိုင္ငံေတာ္ကို ရာဇၿဂိဳဟ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကေန ေနထိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ထီးျဖဴေဆာင္း မင္းတစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္္စြာဘုရားကိုလည္း သိပ္ၿပီး ၾကည္ၫိုတဲ့မင္းပါ။ရတနာသံုးပါးကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ေလးေလးစားစား ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္ အားထုတ္လို႔ လည္း ေသာတာပန္အရိယာ ျဖစ္သြားတဲ့ မင္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဆရာေဒ၀ဒတ္ရဲ့ ဒကာအျဖစ္ သိမ္းသြင္း ေမြးျမဴ ခံရတဲ့ သားေတာ္ အဇာတသတ္သတ္ေၾကာင့္ နတ္ရြာ လားေတာ္မူရတဲ့ မင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။<br /> အဇာတသတ္ဟာ ဗိမၺိသာရမင္းႀကီးနဲ႔ ေ၀ေဒဟီ မိဖုရားေခါင္ႀကီးတို႔က ဖြားျမင္ေတာ္မူတဲ့ ေတာ္၀င္ေသြး အစစ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသြးသားက ေတာ္၀င္ေပမယ့္ လုပ္ရပ္က ေတာ္မ၀င္တဲ့အတြက္ ႀကီးမားတဲ့ အေဖသတ္ ကံ အမည္းစက္ဟာ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔ မရေအာင္ စြန္းထင္း ခဲ့ရတယ္။<br /> ဗိမၺိသာရမင္းမွာ အဇာတသတ္မင္းသားအျပင္ ေနာက္ထပ္သားေတာ္ေတြ ရွိပါေသးတယ္။ သူတို႔က-- အဘယမင္းသား၊သီလ၀မင္းသား၊၀ိမလမင္းသားတို႔ပါ။ အဲဒီသားေတာ္ေတြထဲက ၀ိမလမင္းသားဆိုတာ ၀ိမလ ေကာ႑ညမေထရ္ျဖစ္လာမယ့္ သားေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူရဲ့ မိခင္က အမၺပါလီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4961449296886136205-5016740662918337972?l=htanaungyeik.blogspot.com' alt='' /></div>htanaungyeikhttp://www.blogger.com/profile/05167250401581831396noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4961449296886136205.post-1535728314635248172009-11-18T22:19:00.000-08:002009-11-18T22:42:32.210-08:00စိတ္ တံခြန္<br /> <br /> တံခြန္္တိုင္နဲ႔တူတဲ့ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္ တံခြန္ အလံေတြရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီတံခြန္အလံေတြမွာ ေလးေထာင့္ သံုးေထာင့္ဆိုတဲ့ ပံုစံမရွိပါဘူး။ ျဖဴ နီ ၀ါ ျပာ ဆိုတဲ့ အေရာင္းအေသြးလည္း မရွိပါဘူး။တိုင္မွာခ်ည္လို႔ ရတဲ့ အထည္ျဒပ္လည္း မရွိပါဘူး။ အဲဒီ တံခြန္အလံဆိုတာ စိတ္ ပါပဲ။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕က “စိတ္တံခြန္ ”ကို ေလာဘအေရာင္ ဆိုးၿပီး လႊင့္တင္ၾကပါတယ္။<br /> ခ်မ္းသာဖို႔ အဓိကပဲ၊ေငြရွိရင္ ဘာမဆိုလုပ္လို႔ ရတယ္၊ဒါ့ေၾကာင့္ ေငြရမယ္ဆိုရင္ ဘာမဆိုလုပ္ရမွာပဲ၊ ေလာကမွာ ေငြဟာ ပထမ အလိုအပ္ဆံုးအရာပဲ ဆိုၿပီး ေလာဘအေရာင္ေတြ ထူထူထဲထဲ ဆိုးၿပီး တံခြန္ကို လႊင့္တင္ၾကပါတယ္။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕က စိတ္တံခြန္ ကို ေဒါသတံဆိပ္ ကပ္ၿပီး လႊင့္တင္ၾကပါတယ္။ဟုတ္တာလည္း ေျပာစရာမလိုဘူး။မဟုတ္ တာလည္း ေျပာစရာမလိုဘူး။ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္၊ ကိုယ့္လမ္း ကိုယ္သြား၊ေစတနာနဲ႔လည္း လာမေျပာနဲ႔၊ ေ၀ဒနာနဲ႕လည္း လာမေျပာနဲ႕၊ ရိတိတိလည္း လာမလုပ္နဲ႕၊ ၿပီတီတီလည္း လာမလုပ္နဲ႕၊ငါ့အေၾကာင္း သိသြားမယ္ ဆိုၿပီး အၿမဲလိုလို ေဒါသျဖစ္ စိတ္တိုေနတတ္တဲ့ သူေတြ လည္း ရွိပါတယ္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အေကာင္းမထင္၊ျမင္ျမင္ သမွ် ရန္သူလို သေဘာထားေနတတ္တဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါ တယ္။ သူတို႔ဟာ ေဒါသတံခြန္ တင္ထားတဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ စိတ္တံခြန္ကို မာနေဆး ျခယ္ၿပီး လႊင့္တင္တတ္ၾကပါတယ္။<br /> ငါတို႔ကေတာ့ ခပ္တင္းတင္းပဲ၊ဘယ္ေတာ့မွ သူမ်ားေအာက္ မႀကိဳ႕ဘူး၊ေသတာေတာင္ လက္မçေထာင္ ၿပီး ေသသြားမယ္လို႔ တငါထဲ ငါေနတဲ့သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ဗီဇကလည္း ပါလာတယ္၊ၫႊန္ျပတဲ့ ဆရာသမား မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းကလည္း မရွိ၊ ရွိျပန္ ၫႊန္ၾကားျပန္ေတာ့လည္း မလိုက္နာ၊ ေျပာေတာ့လည္း ငါ ေျပာတာမွ အမွန္၊လုပ္ေတာ့လည္း ငါလုပ္တာမွ အဟုတ္၊ သူမ်ားကိုေတာ့မင္း ဘာ နားလည္လို႔လဲ နင္ ဘာ သိလို႔လဲလို႔ ဆိုတတ္ ေျပာတတ္သူေတြကေတာ့ မာနတံခြန္ တင္ထားသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း စိတ္္တံခြန္ကို ဒိ႒ိ ေဆးအုပ္ၿပီး လႊင့္တင္ၾကပါတယ္။<br /> ငါယူတဲ့ အယူသာ အမွန္ျဖစ္တာ၊တစ္ျခား သူေတြရဲ့ အယူေတြဟာ အမွားေတြပဲ၊ၾကည့္ေလ လူတိုင္း လူတိုင္း ေမြးလာၿပီး ေနာက္ဆံုး ေသရတာပဲ၊ ေသၿပီး ၿပီးေရာ၊ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး၊ ဘယ္ကမွလည္း လာတာ မဟုတ္ဘူး၊ဘယ္ကိုမွလည္း သြားမွာ မဟုတ္ဘူး၊ဘာမွ မရွိတဲ့ ေနာက္ဘ၀အတြက္ ေမွ်ာ္မွန္းၿပီး ေကာင္းမွဳ ဆိုတာကို လုပ္စရာမလိုဘူး၊ လက္ရွိဘ၀ အဆင္ေျပဖို႔ အေရးႀကီးတယ္၊ေနာက္ဘ၀အေၾကာင္းျပၿပီးေခ်ာက္လည္း မေခ်ာက္ပါနဲ႕၊ေျမွာက္လည္း မေျမွာက္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာတတ္ ယူတတ္သူေတြကေတာ့ ဒိ႒ိတံခြန္တင္ထားသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း စိတ္တံခြန္ကို သဒၶါ ေဆးသၿပီး လႊင့္တင္ၾကပါတယ္။<br /> ငါတို႔ကေတာ့ ရတနာသံုးပါး ေက်းဇူးေတြ၊ကံ ကံရဲ့အက်ိဳးဆိုတာေတြကို ေလးေလးနက္နက္ယံုၾကည္ တယ္၊ယံုၾကည္တဲ့အတိုင္းလည္း လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ ေနထိုင္တယ္၊ ေအာင္ျမင္ေတာ့လည္း ရတနာသံုးပါး ေက်းဇူးေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္တာ အတိတ္ကံေကာင္းလို႔ ေအာင္ျမင္တာ ဒီဘ၀ႀကိဳးစားလို႔ ေအာင္ျမင္တာလို႔ ယံုၾကည္တယ္။မေအာင္ျမင္ရင္လည္း ယံုၾကည္ခ်က္ကို ဖယ္ထုတ္မျပစ္ဘူး၊ႀကိဳးစားေပမယ္လို႔ အတိတ္က ကိုယ္ ျပဳလုပ္ထားခဲ့တဲ့ မေကာင္းမွဳကံရွိေတာ့လည္း ႀကိဳးစားသမွ် မေအာင္ျမင္ဘူးေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ႀကိဳးစားမွဳကိုေတာ့ ေလွ်ာ့လို႔ မျဖစ္ဘူး၊ ရတနာသံုးပါးေက်းဇူးကို ေမ့လို႔ မျဖစ္ဘူး၊ေမ့ရင္ ပိုဆိုးလိမ့္မယ္၊ ပိုၿပီး ယံုၾကည္ခ်က္ထားရမယ္ ဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးေတြဟာ သဒၶါတံခြန္တင္ထားသူေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း စိတ္တံခြန္ကို ေမတၱာ ေဆးဖ်န္းၿပီး လႊင့္တင္ၾကပါတယ္။ ေမတၱာလက္နက္ဟာ အထက္ျမက္ဆံုး လက္ <br />နက္ ျဖစ္တယ္၊ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ မာရ္နတ္ရဲ့ စစ္သည္ အင္အားမ်ားစြာ လက္နက္စြမ္းအားမ်ားစြာတို႔ကို ေမတၱာ လက္နက္နဲ႔ပဲ ေအာင္ပြဲခံခဲ့တာ သက္ေသပဲ၊ေမတၱာေဆး၀ါး ဟာ အေကာင္းဆံုးေဆး၀ါးပဲ၊အလြန္အဆိပ္ျပင္းတဲ့ ေျမြရဲ့ အကိုက္ခံရတာကိုေတာင္ ေမတၱာေဆး၀ါးနဲ႔ ေပ်ာက္ကင္း ေအာင္ ကုသႏိုင္တယ္၊ ေမတၱာေစာင္ၿခံဳမွ လံုတယ္ ေမတၱာဖ်န္းမွ လန္းတယ္ေမတၱာရိပ္မွ ေအးတယ္ ဆိုတာေတြဟာ ေမတၱာရဲ့ ဂုဏ္သတၱိေတြပဲ ဆိုၿပီး ေမတၱာ စိတ္နဲ႔ ေျပာဆိုတယ္၊ေမတၱာစိတ္နဲ႔ အလုပ္လုပ္တယ္၊ ေမတၱာစိတ္နဲ႔ ဆက္ဆံေပါင္းသင္းတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ လူမ်ိဳးေတြဟာ ေမတၱာတံခြန္တင္ထားသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း စိတ္တံခြန္ကို က႐ုဏာ မုဒိတာလို႔ ေခၚတဲ့ အပၸမညာေဆး မွဳန္းၿပီး လႊင့္တင္ၾကပါတယ္။<br /> ကိုယ့္ေလာက္ မျပည့္စံုသူ၊ကိုယ့္ထက္နိမ့္က်သူ၊ ကိုယ္ဆင္းရဲမွဳ စိတ္ဆင္းရဲမွဳ တစ္ခုခုကို ခံစားေနရသူေတြ ကို ၾကားသိ ေတြ႕ျမင္ရတဲ့အခါမွာ သနားၫွာတာစိတ္မ်ား ထပ္ခါတလဲလဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ မျမင္ခ်င္ေယာင္ မသိခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲ မသြားဘဲနဲ႕ က႐ုဏာသက္ တတ္ပါတယ္။တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေဖးမ ကူညီတတ္ပါ တယ္၊ အားေပးစကား ေျပာၾကားတတ္ပါတယ္။ကိုယ့္ထက္ ျပည့္စံုသူ၊ကိုယ့္ထက္ ခ်မ္းသာသူ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာစိတ္ခ်မ္းသာ ေနထိုင္စားေသာက္ေနရတာေတြကို ၾကားသိ ေတြ႕ျမင္တဲ့အခါမွာလည္း မနာလိုစိတ္မရွိပဲ ၀မ္းသားၾက ပါတယ္။မုဒိတာ ပြားၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ အပၸမညာ တံခြန္တင္ထားၾကသူေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း စိတ္တံခြန္ကို ၀ိရတီ ေဆးသံုးၿပီး သံုးေရာင္ျခယ္တံခြန္ကို လႊင့္တင္ၾကပါတယ္။<br /> သိကၡာပ်က္မယ့့္ အေျပာကို ေရွာင္ၾကဥ္တဲ့ သမၼာ၀ါစာ၀ိရတီ၊ သိကၡာက်မယ့္အလုပ္ကို ေရွာင္ၾကဥ္တဲ့ သမၼာကမၼႏၲ၀ိရတီ၊ဓမၼဥပေဒ ေလာကဥပေဒၿငိစြန္းတဲ့ စီပြား ဥစၥာရရွိမွဳကို ေရွာင္ၾကဥ္တဲ့ သမၼာအာဇီ၀၀ိရတီေတြနဲ႕ ညီေအာင္ ေနႏိုင္မွ သိကၡာရွိမယ္၊ဂုဏ္ရွိမယ္၊ ကိုယ္က်င့္ သိကၡာထက္အေရးႀကီးတာ ဘာမွမရွိဘူး။ဆိုၿပီး ေနထိုင္ ပါတယ္၊ေျပာဆိုပါတယ္၊လုပ္ကိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလိုလူေတြက ေတာ့ ၀ိရတီတံခြန္တင္ထားၾကသူေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း စိတ္တံခြန္ကို ပညာ ေဆးသုတ္လိမ္းၿပီး လႊင့္တင္ၾကပါတယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ ဘာေျပာေျပာ ပညာကို ေရွ႕တန္း တင္ရမယ္၊ မွန္တယ္ဆိုေပမယ့္ေျပာသင့္တဲ့လူ၊ေျပာသင့္တဲ့အခ်ိန္၊ေျပာသင့္တဲ့အရပ္၊ေျပာသင့္တဲ့စကားကိုသာ ေျပာဆို ရမယ္၊လူတိုင္းကိုလည္း မေျပာသင့္ဘူး၊အခ်ိန္မက်ေသးရင္ လည္း မေျပာသင့္ဘူး၊အရပ္မေတာ္ရင္လည္း မေျပာ သင့္ဘူး၊သိသမွ် စကားအကုန္ကိုလည္း မေျပာသင့္ဘူး၊ ဒါမွ ေျပာတဲ့လူ နားေထာင္တဲ့လူ အက်ိဳးရွိမွာလို႔ ဆင္ျခင္ၿပီး ေျပာဆုိတတ္ပါတယ္။<br /> အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္ရွိစြ ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္ခြန္ ကိုယ့္အားနဲ႔ ႏိုင္မႏိုင္၊ မွ်မမွ်၊ အလုပ္နဲ႕ ရလာဒ္ တန္မတန္၊အျပစ္ကင္းတဲ့ အလုပ္ ဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာေတြကို ဆင္ျခင္ ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီးမွ လုပ္ရမယ္။ မႏိုင္မွန္းသိရက္နဲ႔ ေျမွာက္ ေပးလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေငြေၾကးေပးလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ မလုပ္သင့္ဘူး၊ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္နဲ႔ ေပးမယ့္လုပ္အားခ မတန္ရင္လည္း မလုပ္သင့္ဘူး၊တရားဥပေဒနဲ႔ မလြတ္ကင္းတဲ့အလုပ္ ကိုယ္ က်င့္သိကၡာ ပ်က္မယ့္အလုပ္ဆိုရင္လည္း မလုပ္သင့္ဘူး ဆိုၿပီး လုပ္ကိုင္တတ္ပါတယ္။<br /> အဲဒီလို ေျပာဆိုတတ္ လုပ္ကိုင္တတ္တဲ့လူေတြ ဟာ ပညာတံခြန္တင္ထားၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။<br /> ဒါက ထင္ရွားတဲ့ စိတ္တံခြန္ေတြကို ေျပာတာပါ။ ဒိျပင္လည္း စိတ္တံခြန္ေတြ အမ်ားအျပား ရွိပါေသးတ.ယ္။<br /> စိတ္တံခြန္ေတြ အမ်ားအျပားရွိေပတဲ့ လူဆိုတဲ့ တံခြန္တိုင္တစ္တိုင္မွာ တစ္ခ်ိန္ထဲနဲ႔ တံခြန္ႏွစ္ခုသံုးခု ၿပိဳင္ၿပီး မတင္ႏိုင္ပါဘူး။တစ္ခ်ိန္မွာ တံခြန္တစ္ခုကိုပဲ လႊင့္တင္ ႏိုင္ပါတယ္။<br /> အဲဒီလို တစ္ခ်ိန္မွာ တံခြန္္တစ္ခု လႊင့္တင္ရာမွာ လည္း တံခြန္တစ္မ်ိဳးထဲကိုသာ တစ္စိုက္မတ္မတ္ လႊင့္တင္ထားတဲ့သူက ရွားပါတယ္။<br /> ဒီေန႔ ေလာဘတံခြန္တင္ထားတဲ့သူက ေနာက္ တစ္ေန႔မွာ မာနတံခြန္တင္သူ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။<br /> ဒီေန႔ မာနတံခြန္တင္ထားေပမယ့္ မိဘ ဆရာ သမား မိတ္ေဆြေတြက ေျပာဆိုဆံုးမ နားခ်ကူညီလုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊တရားနာယူလို႔ စာေပဖတ္႐ွဳလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ တစ္ေန႔မွာ ပညာတံခြန္တင္သူ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။<br /> ဒီေန႔ ပညာတံခြန္တင္ထားေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ က ေျမွာက္ ထိုး ပင့္ ေကာ္ လုပ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္က အေတြးအျမင္မွားလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္တစ္ေန႔ မွာ ေဒါသတံခြန္တင္သူ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။<br /> ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္ရတာလဲ-ဆိုရင္ စိတ္ထား မတည္ၿငိမ္ ေျပာင္းလဲတတ္တဲ့ ပုထုဇဥ္တို႔ရဲ့ ပင္ကိုယ္ဗီဇ သဘာ၀ေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။ ဒါျဖစ္ရင္ ပုထုဇဥ္တိုင္း ဒီလိုပဲ မၾကာခဏေျပာင္းလဲတတ္သလား-ဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ႏွစ္ေပါင္းၾကာျမင့္စြာ မေျပာင္းမလဲ စိတ္တံခြန္တစ္မ်ိဳးထဲကို တင္ထားႏိုင္တဲ့ ပုထုဇဥ္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အဲ အရိယာ ျဖစ္သြားရင္ေတာ့ မေျပာင္းလဲေတာ့ပါဘူး။<br /> ေနာက္ၿပီး တံခြန္တင္တဲ့ အနိမ့္ အျမင့္ခ်င္းလည္း မတူတတ္ၾကပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ တင္တယ္ဆို႐ံုပဲ တင္ၿပီး အျမင့္ကိုိ မေရာက္ပါဘူး။သူသူငါငါ မီွေလာက္တဲ့ အေနအထားမွာပဲ တင္တတ္ပါတယ္။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ခပ္ျမင့္ျမင့္ တင္တတ္ပါတယ္။ လက္လွမ္းလို႔ မွီေလာက္တဲ့အျမင့္လည္း မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚႀကီး ေမာ့ၾကည့္ရေလာက္ေအာင္လည္း မျမင့္ဘူး။ မနိမ့္ မျမင့္ဆိုပါေတာ့။<br /> တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အတိုင္းအဆမရွိ အျမင့္ေရာက္ ေအာင္ လႊင့္တင္တတ္ၾကပါတယ္။<br /> စိတ္တံခြန္ဆိုတာ ျမင့္ေအာင္ လႊင့္တင္ႏိုင္တိုင္း လည္း ေကာင္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ အျမင့္ေရာက္ေလ ရန္သူကို လက္ယပ္ေခၚသလိုမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေန တတ္ပါ တယ္။<br /> မာနေတာ္ေတာ္ႀကီးတဲ့သူပဲ၊ သူ႔မာနကို ႐ိုက္ခ်ိဳး ပစ္ဦးမယ္။<br /> အဲဒီလူ သိပ္ေဒါသႀကီးတာ၊သူ႔ေဒါသနဲ႔သူ ဒုကၡ ေရာက္သြားေအာင္ ဆြေပးလိုက္ဥ