ႏွလံုးသားထဲက အေမ

               အေမ
               ဒီေန႔ကို ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာျပန္ျပီေနာ္။ ဒီေန႔ ေရာက္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ပါ
အေမအေၾကာင္းေတြးမိတိုင္း အေမနဲ႔ ပက္သတ္သမွ် စဥ္းစားမိတိုင္း အေမဟာ အေမပါပဲဆိုတာ
ပိုနားလည္ခဲ့တယ္။ အေမ့အေၾကာင္း စဥ္းစားလိုက္ရင္ ေမာလာတယ္၊ လွိဳက္လာတယ္။ ၀မ္းနည္း
လာတယ္။ အေမ ကိုသတိရလို႔ ၀မ္းနည္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ အေမပင္ပန္းခဲ့ရတာ။ အေမခံစားခဲ့ရ
တာ။ ဒါေတြကို အေမ့ေလာက္မသိ နားမလည္ခဲ့ေပမယ့္ သားနားလည္သေလာက္ေတာ့ အေမ
ဟာ မိသားစုအတြက္၊ သားသမီးေတြ အတြက္ အေမ့အတြက္ အို အားလံုးအတြက္ကို စြန္႔လႊတ္
အနစ္နာခံခဲ့တာပါ။ ဒါေတြေၾကာင့္ အေမ့အေၾကာင္းေတြးလိုက္တုိင္း အေမနားလည္သလို မဟုတ္
ေပမယ့္၊ သားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေတာ့ အေမ့အေၾကာင္း အေမ့ေလာက္ ဘယ္သိပါ့မလဲအေမ။
             အေမဟာ သား သမီးေတြကို ဘယ္လိုသြန္သင္ရမလဲ။ ဘယ္လို ပ်ိဳးေထာင္ေပးရမလဲ
ဆိုတာ သိေနခဲ့တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ မစဥ္းစားဘူး၊ သမီးဘာၾကိဳက္တတ္လဲ
သားဘာၾကိဳက္တတ္လဲ ဒါေတြကိုပဲ အေမေတြးခဲ့တယ္။ အေမဟာ အေဖေပးတဲ့ လစာနဲ႔ ဘယ္
လိုေလာက္ေအာင္ စားေသာက္ရမလဲ၊ သား သမီးေတြ မ်က္ႏွာမငယ္ေအာင္ ဘယ္လို ထားရ
မလဲ။ ဒါေတြနဲ႔ အေမ့ဘ၀ဟာ လံုးလည္ ရွာလည္ လိုက္ေနခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမဟာ အေမ
ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္နဲ႔လိုက္ေအာင္ ေနခဲ့ပါတယ္။
             ျမန္မာလို အ ေမ တဲ့။ ျမန္မာစာလံုး အလံုးတိုင္း အလံုးတိုင္းမွာ အဓိပၸါယ္ရွိၾကတာပါပဲ။
ခုလည္း အ ေမ ဆိုတဲ့ စာလံုး ၂ လံုးထဲက အ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ဟာ အေမဟာ မ အေပမယ့္ အ
သလိုပဲ ေနခဲ့တယ္။ သားသမီး ေတြက ကိုယ့္အေမကို အ တယ္လို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ အေမ
အခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေပးခဲ့တယ္။ သားသမီးေတြ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ အျမဲ ၾကည့္ျပီး အ ခ်င္
ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့တယ္ေနာ္။ တကယ္ေတာ့ အေမ တကယ္မ အ ပါဘူး။
           သေ၀ထိုး မ ေရ ေမ တဲ့။ အေမဟာ သားသမီး ေတြ စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔ အေရး အေဖမရွိတဲ့
ေနာက္ပိုင္း ဘယ္မွ သေ၀မထိုးရေအာင္ အေမက တစ္မိသားစုလံုးကို မ ထားခဲ့တယ္။ အေမသာ
မိုလို႔သာေပါ့။ ဒီေနရာမွာ တျခားသူတစ္ေယာက္ဆို။ ဒီေန႔ သားသမီးေတြ ဒီလိုအေျခအေနျဖစ္
ေအာင္ အေမကပဲ အား အင္ေတြ ေပးခဲ့တယ္ေလ။ အေမ့ အေၾကာင္းကို ေျပာမယ္ဆို ေျပာမကုန္
ပါဘူး အေမ။
           သား သမီးေတြ အေပၚမွာ အေမ့ေလာက္နားလည္တဲ့သူ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အေမသာ နား
အလည္ဆံုးပါ။ ဒါေပမယ့္ေလ အေမ့ကို ျပန္နားလည္ေပးတဲ့ သား၊ သမီး ကေတာ့ ရွားတယ္။
အေမနားလည္သလိုေပါ့။ အေမ ဟာ သား၊ သမီးက လိမ္ေျပာရင္ေတာင္ သိသိၾကီးနဲ႔ အဆင္
ေျပေအာင္ ေျပာသြားတာပဲ။ ေကာင္းေစခ်င္လို႔ ေျပာတာေနမွာဆိုျပီး နားလည္ေပးခဲ့တယ္။
အေမ့အေပၚမ်ား ဘယ္သားသမီးက အဲ့ေလာက္ နားလည္ေပးမွာလဲ။
           သား သမီးတိုင္းဟာ အေမ့ကို အေဖ့ထက္ပိုခ်စ္ၾကတယ္။ သားသမီး ေတြက အေဖ့ကို
အျပစ္ျမင္ရင္ အေမပဲ ေျဖရွင္းေပးခဲ့ရတာပါ။ အေဖ နဲ႔ သားသမီးေတြၾကား ပဋိပကၡေတြကို
ေျပလည္ေအာင္ အေမ၀င္ေျဖရွင္းေပးခဲ့ရတာခ်ည္းပါပဲ။ အေမ သားသမီးေတြ အတြက္ အေရး
အၾကီးဆံုး အခန္းက ပါ၀င္ေနတာ အေမပါပဲ။
            အိမ္မွာ ဆန္မရွိေသာ္လည္း အေမ ရွိရင္ ျပည့္စံုပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုရင္ အေမက
ျပည့္စံုေအာင္ လုပ္ေပးတယ္ေလ။ အေမဟာ အားလံုးအတြက္ မရွိမျဖစ္ပါ။ အေမဟာ သား
သမီး ေတြ ျပည့္စံုေအာင္ လုပ္ေပးရသလို ေယာက်္ားျဖစ္သူ အေဖ့အေပၚမွာလည္း တာ၀န္ေက်
ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးရပါေသးတယ္။ ေအာ္ အေမ အေမ့အေၾကာင္း ေတြးမိေတာ့ အေမဆိုတဲ့
ဂုဏ္ပုဒ္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ ေနသြားတဲ့ အေမ............။ အေမ့ကို နားလည္ပါတယ္။ အေမ့ကို လြမ္း
ေနပါတယ္။ အေမ့ေလာက္ မိသားစုအေပၚ နားမလည္ေပမယ့္ အေမ့အေျပာ၊ အေမ့အျပဳ အမူ
ေတြနဲ႔ အတူ နားလည္လိုက္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွလံုးသားထဲက အေမ့စိတ္ကူး၊ ႏွလံုးသားထဲ
က အေမ့ရဲ႕ အေမ စိတ္ဓာတ္ကိုေတာ့ သား ဘယ္ေတာ့မွ သိခြင့္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
          အေမမ်ားေန႔မွာ အေမအားလံုးအတြက္ ဒီစာေလးေရးျပီး အေမေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါတယ္။
အေမခ်င္း မတူၾကေပမယ့္ အေမစိတ္ဓာတ္ခ်င္းတူတဲ့ အေမ
အေမခ်င္း မတူၾကေပမယ့္ အေမဂုဏ္ပုဒ္ခ်င္းတူၾကတဲ့ အေမ
အေမဟာ အေမလိုေနျပျပီး သားအတြက္ အေမေတြထားခဲ့ေပးျပီးျပီ.......။
အေမ ကိုယ္စိတ္ႏွလံုး ခ်မ္းသားစြာ ေနထိုင္ႏိုင္ပါေစ............................။
ေမာင္ပညာ( ေကတုမတီ )

မလြမ္းေလာက္ပါဘူး

                             ရဟန္းေတြမွာ လြမ္းစရာမရွိဘူးလို႔ ေျပာလာတဲ့ စကားေလးေၾကာင့္ အေတြးစေတြက တစ္စ တစ္စနဲ႔ လြမ္းစရာ အေၾကာင္းေလးေတြေတာင္ ေပၚလာတယ္။ လြမ္းစရာမရွိဘူး ေျပာကာမွ လြမ္းစရာေတြက တစ္ပံုတစ္ပင္ရယ္ပါ။ ေအာ္ လြမ္းတယ္ဆိုတာ သတိရတာ တစ္မ်ိဳးေပပဲ။ သတိရစရာရွိတဲ့သူတိုင္း သတိရၾက မွာပါ။ အတိတ္ကို ျပန္သတိရတာကို လြမ္းတယ္ေျပာတာလား၊ လြမ္းတာကို သတိရတယ္ေျပာတာလားဆိုတာ ကိုေတာ့ လြမ္းဖူးသူတိုင္း ျပန္စဥ္းစာၾကေစလိုပါတယ္။ လြမ္းေတာ့ လြမ္းလိုက္တာပဲ....။ ဒါေပမယ့္ လြမ္းလို႔ သတိရတာလား၊ သတိရလို႔ လြမ္းတာလား။ အဲ့ဒါေလးကို ေျပာခ်င္တာပါ။ 

                           ငယ္ငယ္က ကေလး၊ ခုေတာ့ နည္းနည္း အသက္ရလာေတာ့ လူၾကီးျဖစ္ျပီ။ ကေလး ဘ၀ကို သတိရတာဟာ၊ ကေလးဘ၀ကို လြမ္းတာလား။ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပန္ေျပာင္း သတိရေနတာဟာ လြမ္းေန တာလား။ လြမ္းရံုလြမ္းပါ။ မဆြတ္ပါနဲ႔တဲ့။ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ကေျပာဖူးတယ္။ ဟုတ္တယ္ေနာ္။ သူေျပာ တာက သူ ႔အဓိပၸါယ္နဲ႔သူေတာ့ ရွိေပမယ့္ ကုိယ္ကေတာ့ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ သေဘာေပါက္လိုက္တာက။ အင္း အတိတ္က အေၾကာင္းေတြကို ျပန္ျပီးေတာ့ သတိရခ်င္ရပါ။ ဒါေပမယ့္ ရာဂနဲ႔ မဆြတ္လိုက္နဲ႔၊ ေဒါသနဲ႔ မဆြတ္လိုက္နဲ႔၊ ေမာဟနဲ႔ မဆြတ္လိုက္နဲ႔၊ မာနနဲ႔ မဆြတ္လိုက္နဲ႔တဲ့။ အတိတ္က ရန္ျဖစ္ခဲ့တာေတြကို ခုသတိရ ရင္းနဲ႔ ေဒါသျဖစ္ေနရင္၊ ဒါဟာ ေဒါသနဲ႔ ဆြတ္ေနတာေပါ့။ လြမ္းဆြတ္တယ္ဆိုတာ ဒါပါလားလို႔လည္း စိတ္ထဲမွာ တဒဂၤ ျဖစ္မိတယ္။ 

                             ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီး ေလးဆယ့္ငါး၀ါကာယပတ္လံုး ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြထဲမွာ ဇာတက ဆိုတာပါပါတယ္။ လူေတြသိတဲ့ ဇာတ္ေတာ္ေတြေပါ့။ ဒါေတြဟာ အတိတ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြ ပါရမီျဖည့္စဥ္က ၾကံဳေတြ ႔ခဲ့ရတဲ့ ျပန္လည္ျပီး ေဟာေျပာေပးတာေပါ့။ ဒါဆိုဘုရားရွင္ဟာ အတိတ္ကို ျပန္သတိရ ေနတာလား၊ ဟုတ္တယ္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးမွာ အတိတ္က ဘ၀ေတြကို ျပန္ သတိရႏိုင္တဲ့ ပုေဗၺနိ၀ါသအႏုႆတိဥာဏ္ဆိုတာ ရွိတယ္။ ဒီဥာဏ္ေတာ္ၾကီးနဲ႔ အတိတ္မွာ ဘယ္သူက ဘာအမွားေတြလုပ္ခဲ့တယ္။ ဘယ္သူကေတာ့ အတိတ္တုန္းကလည္း ေကာင္းခဲ့တယ္။ ဒါေတြကို ပစၥဳပၸန္အေၾကာင္းအရာေလးေတြနဲ႔ ယွဥ္ျပီးေတာ့ ေဟာေပးေျပာေပးတာပါ။ 

                             ထိုကဲ့သို႔ ေဟာေပးလိုက္လို႔ ကၽြတ္တမ္း၀င္၊ တရားရ သြားၾကသူေတြဟာလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ အတိတ္ကို သတိရတိုင္းလြမ္းေနတာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ပစၥဳပၸန္မွာ လြမ္းစရာေကာင္းတဲ့ အေျခေန ေတြ ၾကံဳေတြ ႔ရရင္လဲ လြမ္းမိၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘာနဲ႔ မွ မဆြတ္မိေစနဲ႔ေပါ့။ လြမ္းရံုေလးေပါ့။ လြမ္းစရာေကာင္းတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို ငယ္ငယ္ကၾကိဳက္လြန္းလို႔ က်က္ထားခဲ့ဖူးတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ ႔ ရာသီဥတုေလးအေၾကာင္း ေရးထားတာပါ။ တေပါင္းညွာၾကင္ တဲ့။ ရတဲ့သူလည္း ရၾကမွာပါ။

ရွစ္ခြင္တိုင္း မႈန္မိႈင္းတဲ့ ပတ္လည္၊

သဇင္ၾကြင္းငယ္ႏွင့္ အင္ၾကင္းသႏၱာ ညြန္႔ငယ္တို႔
ဖူးပြင့္ကိုက္စီ။
ဘမရာ ေရႊပုတုန္းငယ္တို႔
ေျခြသံုးၾက၀တ္ရည္။
ညြန္ၾကည္ဖြဲ ႔ ေဖာ္ကြဲ
ယင္းသည့္ေန႔ဆိုင္
ရေသ့ သူေတာ္တိုင္မွ
ဥာဏ္မခိုင္ စ်ာန္ယိုင္ေလ်ာရတယ္
ရာသီတြင္ စာညီေျပာေပပ
ေက်ာ၍ သာျမဲ။

                           ဒီကဗ်ာေလးထဲမွာ ရေသ့သူေတာ္စင္မ်ားေတာင္မွ ဒီရာသီဥတုရဲ ႔ အလွအပကို ျမင္ရရင္ ဥာဏ္မခိုင္၊ စ်ာန္ယိုင္ေလ်ာတယ္လို႔ ဆိုထားတယ္။ ေအာ္ လြမ္းမိသြားတယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက လြမ္းရံုမကဘူး ဆြတ္သြားခဲ့တာကိုး........။ ဥာဏ္မခိုင္တဲ့ အျပင္၊ လြမ္းလည္းလြမ္း ဆြတ္လည္းဆြတ္ေတာ့ ရွိေပမယ္ေပါ့။ 

                           လူေတြဟာကုိယ္ဘာကို လြမ္းလို႔ လြမ္းမွန္းေကာသိၾကရဲ ႔လားလို႔ ေမးၾကည့္ခ်င္တယ္။ လြမ္းျပီးေတာ့ေကာ ေလာဘျဖစ္သလား၊ ေဒါသျဖစ္သလား။ မာနျဖစ္သလား။ ဒါေလးေတြ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ ပါ။ လြမ္းတယ္။ အတိတ္ကို ဒါေပမယ့္ သင္ခန္းစာယူဖို႔။ အတိတ္ကမွားခဲ့တာေတြ၊ မလုပ္လိုက္ရတာေတြ ဒါေတြကို ခုကိုယ့္မွာ အသိဥာဏ္ရွိတုန္း သင္ခန္းစာယူတတ္ဖုိ႔ပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္နဲ႔ ေတြ ႔လိုက္ရသူေတြ ကေတာ့ ယခုဘ၀အမွားေတြသာမက သံသရာက အမွားေတြကိုပါ ေျပာျပေပးလို႔ အသိတရားရ သြားၾကတယ္။ အသိတရားရတယ္ဆိုတာ တရားအသိ ရွိသြားတာပါ။ 

                              တစ္ခ်ိဳ ႔ေတြမ်ား အမွားျပင္ဖို႔ ေနေနသာသာ အတိတ္က ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳစဥ္က အေၾကာင္း မ်ားကို စဥ္းစားျပီး မာန္ယစ္ေနၾကေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေလာဘနဲ႔ စဥ္းစားရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္လိုခ်င္ စရာခ်ည္းပါပဲ။ ေဒါသနဲ႔ စဥ္းစားရင္ ဘာအေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ဆိုးစရာခ်ည္းပါပဲ။ မာနနဲ႔ စဥ္းစားရင္ ဘာ အေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မာနတက္စရာခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေလး သေဘာေပါက္ျပီး ဘာကိေလသာနဲ႔မွ စိတ္ကို မဆြတ္ မိေစပါနဲ႔။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္လြမ္းျပီး အကုသိုလ္ျဖစ္တာရယ္၊ သူမ်ားကို လြမ္းျပီး အကုသိုလ္ျဖစ္ေနတာ ရယ္ ဘာက ပိုေကာင္းလို႔လဲ။ ဘာတစ္ခု မေကာင္းပါဘူး။ 

                         စိတ္စင္ၾကယ္ရင္ အကုသိုလ္ေတြ မကပ္၀ံ့ပါဘူး။ အိမ္မွာေနေန၊ ရံုးမွာေနေန။ ပစၥဳပၸန္မွာ ပဲေနေန၊ အတိတ္ကိုပဲ သြားသြား စိတ္စင္ၾကယ္ေအာင္သာထားပါ။ ဘာကိေလသာနဲ႔မွ မဆြတ္လိုက္ပါနဲ႔။ မလြမ္းရဘူးလို႔ မေျပာပါဘူး။ ကိုယ့္မိသားစုကို လြမ္းရင္လည္း လြမ္းႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ေမြးရပ္ေျမကိုလြမ္းရင္ လည္း လြမ္းႏိုင္ပါတယ္။ စာေရးသူ ေတာင္ငူ ( ေကတုမတီ ) နယ္ကေန စျပီး ထြက္ခြာစဥ္က ညတိုင္းသတိရ လို႔ မ်က္ရည္က်ရတယ္။ ဘယ္သူကို သတိရတာလည္း ဆိုေတာ့လည္း လက္ညိႈးထိုးျပစရာက မရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ေတာ့ သတိရတိုင္း ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ့္ဆရာသမား၊ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ၊ ရပ္ေဆြ ရပ္မ်ိဳးေတြက အစ အားလံုးကို ေမတၱာပို႔တယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကိုေတာ့ ကိေလသာနဲ႔ အဆြတ္မခံဘူးလို႔လည္း ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္တယ္။ 

                             အသိတရားရွိရင္ တရားအသိက လိုက္လာပါတယ္။ ဘာအသိတရားေတြလည္း ဆိုေတာ့ မေကာင္းဘူး၊ ေကာင္းတယ္။ မလုပ္သင့္ဘူး။ လုပ္သင့္တယ္။ မေျပာသင့္ဘူး။ ေျပာသင့္တယ္။ မစဥ္းစား မၾကံစည္သင့္ဘူး။ စဥ္းစားၾကံစည္ေကာင္းတယ္။ ဒီအသိတရားမ်ိဳးေလးေတြ ရွိသင့္တာပါ။ ဒီအသိတရားေတြ သိဖို႔ တရားစာေတြဖတ္၊ တရားေတြနာ၊ တရားေတြစဥ္းစား ဒါမွပဲ တရားနဲ႔ လြမ္းတတ္မွာပါ။ တရားနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ တတ္မွာပါ။ ကို္ယ္က တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို တရားနဲ႔ သတိရေနရင္၊ ကိုယ္ကိုလည္း တစ္စံုတစ္ေယာက္က တရားနဲ႔ သတိရေနရင္ သတိရသူအခ်င္းခ်င္းဘယ္ေလာက္ ေအးခ်မ္းလိုက္မလဲ။ ေမတၱာတရား၊ မုဒိတာ တရားေတြနဲ႔ မ်ား သတိရေနရင္ ေကာင္းေသာလြမ္းျခင္းပါပဲ။ 

                            ကိေလသာဆြတ္ဆိုျခင္းမရွိတဲ့ တရားနဲ႔ လြမ္းျခင္းဟာ လြမ္းေလာက္ပါတယ္။ တရားနဲ႔ သတိရတာဟာ ေအးျမေစပါတယ္။ သတိရသူေကာ သတိရျခင္းခံရသူပါ စိတ္မပူပင္ေၾကာင့္ၾကရေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ မိမိတို႔ တစ္ေတြလြမ္းေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဆြတ္ျခင္းပါေနလား၊ မပါဘူးလားဆိုတာေလးကို အရင္ စဥ္းစားၾကပါအံုး။ လြမ္းတာနဲ႔ ဆြတ္တာကိုလည္း ခြဲျခားတတ္ၾကပါေစ.....။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ လြမ္းလည္းလြမ္း၊ ဆြတ္လည္းဆြတ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဥာဏ္မခိုင္ရံုမက၊ ဥာဏ္မႏိုင္တဲ့ ဘ၀အထိေရာက္သြားၾကမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဆြတ္ျခင္းပါတဲ့ လြမ္းျခင္းမ်ိဳးကေတာ့ ရဟန္းမ်ားသာမက လူသားအားလံုး အတြက္ေတာ့ မလြမ္းေလာက္ပါဘူး လို႔ ေျပာလိုက္ပါရေစ......................။

သက္ရွည္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာ လိုရာဆႏၵ ျပည့္ပါေစ......................။

ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )

let it be

               let it be ဆိုေသာ ဒီစကားလံုးေလးက အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ စိတ္ေျဖေဆးအျဖစ္ အသံုးျပဳေနခဲ့ ၾကတာၾကာပါျပီ။ တစ္ခုခု ျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ သူတို႔ ေျပာေလ့ရွိတာက let it be တဲ့။ ျမန္မာျပန္ရင္ေတာ့ ရွိ ပါေစ ေတာ့ေပါ့ ။ ျမန္မာျပည္က ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္မ်ားလည္း ေျပာဆိုေလ့ ရွိပါတယ္။ ရွိပေစ သူ႔ထိုက္ နဲ႔ သူ႔ ကံ ဆိုျပီး ေတာ့။ let it be ေပါ့။ ဒီစကားလံုးေလးကုိ သူတို႔ ႏိုင္ငံမွာ let it be ဆိုျပီးေတာင္ သီခ်င္းလုပ္ဆို ထားၾကေသး၏။

                     ခုလည္း let it be အေၾကာင္းေလး စဥ္းစားရင္း လက္မ်ားက ကီးဘုတ္ေပၚ အေျပးအလႊားေရာက္ သြားမိတယ္။ ကၽြႏု္ပ္ အတြက္ေတာ့ အေတြးနဲ႔ အေရးေတြဟာ ထပ္တူျဖစ္ခဲ့တာ မ်ားပါတယ္။ ေတြးတာကိုေရး လို႔ ေရးထားတာေလးေတြကို ျပန္ေတြးေနရတာ ေပ်ာ္တယ္။ ဒါလည္း let it be ေပါ့ေလ။ ငယ္ငယ္က ၾကားဖူး တာတစ္ခု ရွိတယ္ ေျဖေဆးဆိုတာ ေျဖသင့္တဲ့ ေနရာမွာသာ ေျဖရတာ။ မေျဖသင့္တဲ့ ေနရာ သြားေျဖမိရင္ တစ္ခ်ိဳ ႔ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးမ်ားေတာင္ ရွိေသးဆိုပဲ။ 

                     ဘာလို႔ ဒီအေၾကာင္းေျပာရတာလည္း ဆိုေတာ့ ခုတစ္ေလာ ျဖစ္ေနတာေလးေတြ ၾကားရတယ္။ မိဘနဲ႔ သားသၼီးေတြ အၾကား မေျပလည္မႈေလးေတြရယ္ပါ။ ေျပးၾကည့္မွ ဒီသား အမိေတြပဲ ရွိတာ ဘာျဖစ္လို႔   မေျပလည္ၾကသလဲ။ ဒါကို let it be လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားေတာ့။ မျဖစ္ေခ်ဘူး။ မိဘကလည္း သားသၼီး အေပၚ let it be မလုပ္သင့္ သလို၊ သားသၼီးကလည္း မိဘအေပၚ let it be မလုပ္ထိုက္ဘူး။ သားသၼီးက သားသၼီးျဖစ္သလို မိဘကလည္း မိဘပါပဲ။ တစ္ခု ရွိတာက မိဘကေတာ့ သားသၼီး ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတယ္ မဟုတ္လား။

                       ကိုယ့္သားသၼီး အေပၚ let it be၊ ရွိပါေစေတာ့ သူ႔ထုိက္နဲ႔ သူ႔ကံပဲဆိုျပီး ထားလုိက္လွ်င္၊ ကိုယ့္  တုန္းက ကိုယ့္မိဘက ကိုယ့္အေပၚ ဘယ္လိုထိန္းလို႔ ခုလိုဘ၀ေရာက္လာခဲ့သလဲ ဆိုတာေလး ျပန္ေတြးေစ လိုပါတယ္။ ကိုယ့္ ကေလး၊ ကိုယ့္ သားသၼီးကို မထိန္းႏိုင္၊ နားမလည္ႏို္င္တာနဲ႔ ကံအေပၚ ပံုခ်ျပီး let it be လုပ္ တာကေတာ့ တရားရွိတာလား၊ တာ၀န္မဲ့ တာလား မိမိတို႔ ဘာသာ စဥ္းစားၾကေစလိုပါတယ္။ ခု ေခတ္ကေလးငယ္မ်ားကို မိမိတို႔တုန္းကလို ထိန္းမရရင္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ထိန္းမလဲ။ ဒါ စဥ္းစားရမွာ။ 

                          ကိုယ့္ကေလးနဲ႔ကိုယ္ နားလည္မႈယူဖို႔လိုပါတယ္။ သူ႔ဘက္ကလည္း ကိုယ့္ကိုနားလည္မႈရွိ လာေအာင္၊ ကိုယ္ကလည္း သူ႔ကို နားလည္ေအာင္ လုပ္သင့္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ဆံုးမလို႔ အဆင္မေျပ၊ ေျပာလို႔ ဆိုလုိ႔ အဆင္မေျပတာနဲ႔ ဥေပကၡာျပဳျပီးပဲ ေနသလိုလို၊ သူ႔ကံနဲ႔သူ ဆိုျပီး တရားႏွလံုးသြင္းျပီးပဲ ေနသလိုလိုနဲ႔ မိဘေတြရဲ ႔ ေခတ္သစ္တရားအားထုတ္နည္းလို႔ပဲ ဆိုရမလိုပါပဲ။ ဥေပကၡာျပဳတယ္ဆိုတာကလည္း ႏွစ္မ်ိဳး ရွိပါတယ္။ သခၤါရတရားေတြရဲ ႔ အေကာင္း၊ အဆိုးေတြကို ဥေပကၡာျပဳတာရယ္။ သတၱ၀ါတို႔ရဲ ႔ အျပစ္ကို ဥေပကၡာျပဳတာရယ္ပါ။ ကိုယ္က ဘာကို ဥေပကၡာျပဳေနတာလဲ။ ဥေပကၡာျပဳတယ္လည္း ဆိုေသး ကိုယ္ပါခ်င္ တာရွိေတာ့ ၀င္ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ ဆိုင္တယ္ထင္ရင္ ၀င္ဆိုင္လိုက္ေသးတယ္။ 

                               The root of all problems is Miss Understanding. ျပႆနာအားလံုးရဲ ႔ အရင္းအျမစ္က နားလည္မႈလြဲမွားျခင္းရယ္ပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ သားသၼီးနဲ႔ မိဘ၊ ဆရာနဲ႔ တပည့္၊ တစ္ဖြဲ႔ နဲ႔ တစ္ဖြဲ႔ ေတြဟာ နားလည္မႈ လြဲတာေၾကာင့္ ျပႆနာျဖစ္ေနၾကရတာ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္၊ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး သူ႔ဘက္ ကုိယ့္ဘက္ နားလည္ၾကရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲေနာ္။ နားလည္မႈဟာ အေရးၾကီးဆံုးေသာ တရားပါပဲ။ ဒီတရားသာရွိရင္ အားလံုးနဲ႔ အဆင္ေျပျပီ။ ျပႆနာ မျဖစ္ေအာင္ ေနတာထက္ နားလည္မႈရွိျပီး ေနတာက ပိုျပီးစိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ 

                              ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ဆိုျပီး လိုက္ေနရတာက ပင္ပန္း လိုက္တာ။ ကိုယ့္မွာ သူ႔တို႔အေပၚ နားလည္ႏိုင္မႈ စြမ္းအား ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ။ စြမ္းအားရွိရင္ ရွိသေလာက္ ခ်မ္းသာပါတယ္။ လုပ္ျပီးေနရတာထက္ ရွိျပီးေနရတာက မပင္မပန္း ေအးခ်မ္းပါတယ္။ လုပ္ျပီးေနတယ္ဆို တာ အဆင္ေျပေအာင္လိုက္လုပ္ေနရတာပါ။ ရွိျပီးေနတယ္ဆိုတာကေတာ့ နားလည္မႈေလး ရွိျပီး ေနတာကုိ ဆိုတာပါ။ ေနၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ let it be ေတာ့ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ တစ္ခုခုဆို let it be လုပ္လိုက္တာက တရားတကယ္ရွိတာလား၊ တရားရွိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာလား ဆိုတာကေတာ့ လုပ္ျပီး ေနသူတိုင္းသိမွာပါ။

                                ဘ၀တစ္ခု ဆိုတာက ရခဲပါတယ္။ ရရွိလာတဲ့ ဘ၀မွာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစား ရပါမယ္။ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေကာင္းဆံုးပံုစံ တစ္ခုအေနနဲ႔ ကိုယ္ေနႏိုင္ျပီလား ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည့္ပါ။ တစ္ခုခုဆိုလွ်င္ let it be ဆိုျပီး၊ ရွိပါေစ ရွိပါေစ လုပ္တာဟာ နားလည္မႈရွိတာ ဟုတ္မဟုတ္ စဥ္းစားၾကည့္ေစလိုပါတယ္။ ပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့ဘ၀မွာ အေကာင္းတရားေတြကို ရရွိေအာင္၊ ကုသိုလ္တရားေတြကို သိမ္းဆည္းထားႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနရမွာပါ။ ဒါဟာ ရရွိထားတဲ့ ဘ၀ကို ျမတ္ႏိုး၊ တန္ဖိုးထားသူတိုင္း သိသင့္၊ ရွိသင့္တဲ့ ဘ၀အသိတရား၊ နားလည္မႈ တရားရယ္ပါ။

                           လြယ္လြယ္ကူကူရလာတာ မဟုတ္တဲ့ ဘ၀ၾကီးကို let it be လုပ္ျပီးထားလိုက္ရင္ေတာ့ အရင္းအႏွီး ရံႈးသူလိုပါပဲ။ အသိဥာဏ္ရွိသူက ရရွိလာတဲ့ အရင္းအႏွီးနဲ႔ အျမတ္တရားေတြကို ရွာျပီး ဘ၀ေကာင္းေအာင္ ၾကိဳးစားေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ကိုယ့္ဘ၀ကို let it be ဆိုျပီး အရင္းအႏွီးကို မျမွပ္ႏွံတတ္ရင္ ကိုယ္ေလာက္ မိုက္မဲသူ ရွိမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ သူမ်ိဳးကိုသာ let it be လုပ္ထားလိုက္သင့္ တာပါပဲ။ 

                                 လူ႔ဘ၀ ရရွိတယ္ဆိုတာ ဒုလႅဘ တရား တစ္ပါးပါပဲ။ ခက္ခဲပါတယ္။ ဒါေလးကိုလည္း နားလည္ရပါမယ္။ ဒါကို နားမလည္ပဲ၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေန ေသခဲဆိုျပီး ကိုယ္ေပ်ာ္ခ်င္တာကိုပဲ နားလည္ေနလို႔ ကေတာ့ ထိုသူ႔ အတြက္ လူ႔ဘ၀ အရင္းအႏွီးေကာင္းၾကီးဟာ ပ်က္ဆီးဆံုးရႈံးသြားမွာပါ။ ကိုယ္ဘ၀တန္ဖိုးကို ကိုယ္နားလည္ျပီး ၾကိဳးစားသူေတြကေတာ့ တစ္ဆင့္ထက္တစ္ဆင့္ ျမင့္သထက္ျမင့္လို႔ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ဘ၀၊ 

ျငိမ္းခ်မ္းရာ ေနရာကို ေရာက္ႏိုင္သြားမွာပါ။ 

                               တစ္ဘ၀ နားလည္မႈ လြဲခဲ့တယ္ let it be လုပ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ တစ္ဘ၀လည္း let it be ပါပဲ ဆိုျပီး ရွိေစခဲ့တာ။ သံသရာမွာ ေျပးလႊားလာခဲ့တာ။ ဘုရား အဆူဆူနဲ႔ let it be လုပ္လာတာ။ ခုလည္း လုပ္တုန္းပဲလား။ ကိုယ့္ အသိဥာဏ္ေလးရွိတုန္း နားလည္ႏိုင္မႈ စြမ္းအားေတြကို ျမွင့္ပါ။ သူမ်ားအေပၚမွာတင္ မက ကိုယ့္ခႏၶာ၊ အာယတန၊ ဓာတ္ေတြ အေပၚမွာပါ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ သခၤါရေလာကၾကီးတစ္ခုလံုးကို နားလည္ႏိုင္သူျဖစ္ေအာင္၊ သုညတ သေဘာတရားေတြကို နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ဒီလိုအခ်ိန္မွ မၾကိဳးစား၊ ဘယ္ေတာ့ ပင္ပန္းေနတာေတြက လြတ္မလဲ။ 

                          let it be ................. ရွိပါေစေတာ့......................။
ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ ) 

ခုေကာင္းမွ ေနာင္ေကာင္းမည္

                    ဘ၀ဆိုတာ အျမဲ ရွင္သန္၊ လႈပ္ရွားသြားလာေနရတာပါ။ နည္းနည္းေလးမွ အျငိမ္ေနရတာ မဟုတ္။ လုပ္ရင္း၊ ကိုင္ရင္း၊ ေရာင္းရင္း၊ ၀ယ္ရင္း နဲ႔ ဘ၀ကိုျဖတ္သန္း ေနၾကရသူေတြ၊ ဘ၀ေနထိုင္နည္းေတြ ထဲမွာ အကုသိုလ္အျဖစ္နည္းေအာင္ ေနထိုင္နည္းေလးေတြကို အျမဲတမ္း သိေစခ်င္တယ္၊ ေျပာေပးခ်င္တယ္။ ဘ၀ခရီးၾကမ္းကို အပူလမ္းက ျဖတ္သန္းမသြားေစခ်င္ဘူး။ ေအးခ်မ္းတဲ့ လမ္းကသြားေစခ်င္တယ္။ ေအးခ်မ္းစြာ နဲ႔ပဲ သြားေစခ်င္တယ္။ 

                            ခရီးက ၾကမ္း၊ လမ္းျပက မရွိ၊ အႏၱရာယ္က မ်ားလိုက္ပါဘိႏွင့္။ ေအာ္ ဘ၀ဆိုတာ အဲ့ဒါလား။ မိဘရယ္လို႔ ျဖစ္လာတာနဲ႔ ကိုယ့္ဖို႔သာမက သားသၼီး အတြက္ပါ ရွာေဖြလိုက္ၾကရတာ။ ခုေရးသာမက ေနာင္ေရး အတြက္ပါ ရွာလိုက္၊ ေဖြလိုက္ရတာ။ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနမွန္းလည္းမသိ၊ အျပစ္ရွိမွန္း သိလ်က္နဲ႔ လည္း ဇြတ္လုပ္ ေနၾကတာေတြ ျမင္ရေတာ့........။ သိေစခ်င္တယ္။ ျပင္ေစခ်င္တယ္။ ျမင္ေစခ်င္တယ္။ ဒီ စိတ္ ေလးေတြက ကြန္ျပဴတာ ကီးဘုတ္ေပၚမွာ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ေျပးလႊားေစခဲ့တယ္။  

                          ငယ္စဥ္ကတည္းက အဆံုးအမကို လိုလားသူ ကေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ စာေရးသူဟာ ဘယ္နားက အဆံုးအမေလးေတြ ျဖစ္ျဖစ္ ေရးမွတ္ထားတာ ရွိခဲ့သလို၊ က်က္မွတ္ထားတာေလး မ်ားလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ မိဘေကာင္း၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းေကာင္းနဲ႔ ေတြ ႔ဆံုၾကံဳခဲ့ရလို႔လည္း ဒီ လိုအဆံုးအမ မ်ား ရရွိခဲ့တာပါ။ ဘယ္လိုပင္ ရခဲ့၊ ရခဲ့ ခုေတာ့ ဒါေလးေတြက အပူလမ္းက ခရီးသည္မ်ားအတြက္ ခ်မ္းေျမ့စရာ မ်ားပင္ ျဖစ္လာေစခဲ့ျပီေပါ့။ ျမန္မာလူမ်ိဳးအမ်ားစုဟာ ကံကို ယံုၾကတယ္။ ေကာင္းတာလုပ္ ေကာင္းက်ိဳးရ၊ မေကာင္းတာလုပ္က မေကာင္းက်ိဳးရတယ္ဆိုတာ အားလံုးယံုၾကည္ျပီးသားပါ။ သို႔ေသာ္ ေကာင္းတာကို ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ လို႔ေမးလာၾကျပန္တယ္။ ေအာ္ ခက္ေပစြ။

                              ငယ္ငယ္က အဆံုးအမေလးတစ္ခု ရခဲ့ဖူးတယ္။ `ပစၥဳပၸန္မွာ ေကာင္းေအာင္သာ၊ သံုးျဖာကံျပဳလုပ္၊ မေပးသေလာ၊ ေပးသေလာ ေစာေၾကာေနဖြယ္ မဟုတ္။ ပထမေဇာ ဒလေဟာ သေဘာသူ ဖြင့္ထုတ္´ တဲ့  မွတ္ထားမိတာေတာ့ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ တစ္ဘ၀သာသနာ စာအုပ္ထဲကလားပဲ ဒါေလးကို ဖတ္မိတုန္းက အရမ္းကို သေဘာက်ခဲ့တာ။ အဲ့တုန္းကေတာ့ ေဇာေတြဘာေတြ နားမလည္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခုျပန္ေတြးၾကည့္ရင္း အဲ့အဆံုးအမေလး ရျပီး ပစၥပၸန္မွာ ေကာင္းေအာင္ ေနခဲ့၊ ထိုင္ခဲ့တာ။ အေတာ္ လည္း အက်ိဳးရွိခဲ့တယ္။ 

                              စာပိုဒ္ေလးက ဘာဆိုလိုတာလဲ ဆိုေတာ့....။ ယခု မိမိေရာက္ရွိေနတဲ့ တနည္းအားျဖင့္ ခုလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ထဲမွာ ေကာင္းေအာင္ျပဳလုပ္ပါတဲ့။ ဘာအလုပ္ကိုပဲလုပ္လုပ္ ေကာင္းတဲ့ စိတ္ထားေလး နဲ႔ေကာင္းေအာင္သာ ျပဳလုပ္ေနပါ။ ေကာင္းေအာင္ ျပဳလုပ္ေနပါဆိုေပမယ့္ ေျပာေနတာလည္းပါတယ္။ စိတ္ကူးၾကံစည္ေနတာလည္း ပါတယ္ေပါ့။ ေကာင္းေအာင္ ျပဳ၊ ေျပာ၊ ၾကံေနရင္ ဘာမွစိတ္မပူပါနဲ႔တဲ့။ ကံ သံုးပါးလံုးကို သာ ေကာင္းေအာင္ ထိန္း၊ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ လာမလား၊ မလာဘူးလား ေမးေနစရာမလိုပါ တဲ့။ 

                           တစ္ခ်ိဳ ႔ကလည္း ေကာင္းတာေတာ့ လုပ္ေနပါတယ္။ ေကာင္းက်ိဳးကမလာ၊ မလာနဲ႔ မိုလို႔ ဘယ္အခ်ိန္မွ လာမလဲဆိုျပီး ေဒါသေတာင္ထြက္ၾကတယ္ဆိုပဲ။ ေအာ္ ေကာင္းတာလုပ္၊ ေျပာ၊ ၾကံ ေနရတာ ကိုက စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ မေကာင္းတာေတြ လုပ္၊ ေျပာ၊ ၾကံေန ၾကည့္ပါလား။ မေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္လာေရာ။ အပူမ်ားတယ္။ စိတ္မခ်မ္းသာဘူးဆိုတာ အဲ့ဒါပဲ ။ ဒါပဲ စဥ္းစား၊ ဒါပဲ ေျပာ၊ ဒါပဲလုပ္ေန ဒါပဲ ျဖစ္မွာေပါ့ ဆိုသလိုေပါ့။ ကိုယ္က အပူပဲ စဥ္းစား၊ အပူပဲ ေျပာ၊ အပူသည္အလုပ္ လုပ္ေနေတာ့ အပူေတြပဲ လာမွာ။ ကိုယ့္အလုပ္ေလး ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ပါ။ 

                          သားသၼီးအတြက္ရွာဟာ ရွာတာပဲ။ ကိုယ္အပူမေလာင္ေစနဲ႔။ ေနာင္ေရးအတြက္ဆိုျပီး ခု အပူေတြ မေလာင္ေစနဲ႔။ ခု ေအးခ်မ္းေအာင္ ေနတတ္မွေနာ္။ ေနာက္မွ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈျပဳျပီး အျပစ္ေက်မယ္ မထင္ပါနဲ႔။ ခု ကတည္းက အျပစ္မျဖစ္ေအာင္ ေနလိုက္ပါလား။ ေနာက္ေနာင္ ေကာင္းခ်င္ ပါတယ္ဆိုရင္ ခုကတည္းက ေကာင္းေအာင္ ေနပါ။ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့သမွ် တရားေတြဟာ ခုလည္း ေကာင္း၊ ေနာင္လည္းေကာင္းတာေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ ခု က်င့္စဲမွာလည္း ေကာင္းမြန္တယ္။ က်င့္ျပီးေနာက္ သံသရာမွာလည္း ေကာင္းတယ္။ 

                            အေကာင္းရွာ လူသားေတြၾကားမွာ အေကာင္းတရားေတြကိုသာ ေဟာမိန္႔ခဲ့တာ။ ေကာင္း တဲ့အက်ိဳးလိုလားတယ္၊ ရခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေကာင္းတဲ့ တရားေတြကို ျပဳ၊ ေျပာ၊ ၾကံ ေနေပါ့။ ေကာင္းတဲ့ တရားက ေစ်းေရာင္းရင္းလည္း က်င့္လို႔ရပါတယ္။ ခ်က္ျပဳတ္ရင္းလည္း က်င့္လို႔ရပါတယ္။ ေစ်းေရာင္းရင္း ၀ယ္သူေတြ ေမတၱာပို႔ ရႏိုင္သားပဲ။ ရံုးသြားရင္း ရံုးကလူေတြ ေမတၱာထား။ က်င့္စရာေတြက မ်ားပါတယ္။ က်င့္ခ်င္စိတ္ရွိဖို႔ပါပဲ။ တကယ္ေကာင္းတဲ့ တရားေတာ္ေတြ က်င့္မယ္ဆိုရင္ တကယ္ေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးေပး ပါတယ္။ 

                         ခုေကာင္းမွ ေနာင္ေကာင္းမည္။ ေနစဥ္ေကာင္းမွ ေသရင္လည္းေကာင္းပါမယ္။ ေနစဥ္မွာ မေကာင္းခဲ့သမွ် ေသရင္ေတာ့ ထပ္ပူရအံုးမွာပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ သားသၼီးေကာင္းစားဖို႔ ေကာင္းတာေရာ၊ မေကာင္းတာေရာ လုပ္ခဲ့တယ္။ ခံရေတာ့ ေကာင္းတာလည္း ကိုယ္ပဲစံ၊ မေကာင္းတာလည္း ကိုယ္ပဲခံရတာ ပါ။ ေကာင္းစြာရွာေဖြထားတဲ့ ခ်မ္းသာဟာ ေကာင္းစြာ အသံုးခ်မယ္ဆိုရင္ တစ္မိသားစုလံုး စံစားရမွာပါ။ ရွာေတာ့ရွာခဲ့တယ္ ဘယ္ေတာ့မ်ား ကိုယ့္အလွည့္ျပန္ေရာက္မလဲ ၀ဋ္လည္ အံုးမွာပါလားဆိုတဲ့ စိတ္ ခံစား ေနရမယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီ စည္းစိမ္ဟာ စံစားရတာမဟုတ္ဘဲ၊ ခံစားရတာ ျဖစ္ေနမွာပါ။ အခုလည္း မေကာင္း၊ ေနာင္လည္း ေကာင္းလာမည္ မဟုတ္ပါ။ 

                         တရားအလုပ္ဆိုတာ တရားေသာအလုပ္ပါပဲ။ ဒါအရိုးရွင္းဆံုး ေျပာျပလိုက္တာပါ။ တရားအားထုတ္တယ္ ဆိုသည္ကား တရားအားေတြကို ထုတ္သံုးျခင္းပါ။ ကိုယ့္မွာ ရွိေသာ သဒၶါ၊ ၀ီရိယ၊ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ စတဲ့ တရားအားေတြကို ထုတ္ကာသံုးျခင္းသည္ တရားအားထုတ္ျခင္းပါပဲ။ ဒီ အားေတြ မိမိတို႔ ဆီမွာ ရွိပါတယ္။ ထုတ္သံုးသူဟာ တရားအားထုတ္ေနသူ ျဖစ္ျပီး၊ မထုတ္သံုးသူကေတာ့ အားမထုတ္ သူ ျဖစ္ေနမွာပါ။ ရွိသင့္တဲ့ တရားအားေတြနဲ႔ အျပိဳင္ မရွိသင့္တဲ့ မတရားအားေတြကလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါေတြကို အားထုတ္ရင္ေတာ့ မတရားအားထုတ္သူ လို႔ ေခၚခ်င္ေခၚႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ တဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ ဆိုတဲ့ အဆိုးတရားေတြပါ။ ဒါေတြဟာ မရွိသင့္၊ မထုတ္သင့္တဲ့ တရားေတြပါ။ 

                                   ထိုအဆိုးတရားမ်ား ထုတ္သံုးခဲ့မယ္ဆိုရင္ ခုလည္းဆိုး၊ ေနာင္လည္းဆိုး ေနမွာပါ။ ဒါ ေၾကာင့္သံသရာ လမ္းခရီးကေန ျမန္မၾကာ လွမ္းထြက္ခ်င္ပါတယ္ဆိုရင္၊ ပစၥဳပၸန္မွာ ေကာင္းေအာင္သာ သံုးျဖာကံ ျပဳလုပ္ပါ။ ပထေဇာ ဒလေဟာ သေဘာသူဖြင့္ထုတ္ပါလိမ့္မယ္။ ပထေဇာက ေကာင္းရင္ ေကာင္း သေလာက္ ဒီဘ၀မွာတင္ အက်ိဳးေပးပါတယ္လို႔ ဆိုလိုက္တာပါ။ ေကာင္းတာလုပ္လို႔ ဘ၀ပ်က္ ဒုကၡေရာက္ ရတယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ေကာင္းတာေျပာ၊ ေကာင္းတာၾကံ ဖုိ႔လည္း အေရးၾကီးပါတယ္။ ဒါမွ တရားအား ထုတ္သူ အစစ္ျဖစ္ပါမယ္။ ခုလည္းေကာင္း ေနာင္လည္းေကာင္း ေအာင္ ကံ သံုးပါးလံုးေကာင္းေအာင္ေန ၾကရင္း ဘ၀လမ္းခရီးကို ေအးခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကပါေစ။

တစ္စ တစ္စ စြန္႔၀ံ့မွလွ်င္ ဘ၀ေနာက္ ေနာင္ ဆက္တိုင္းေကာင္း၏။ 

ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )

ဘယ္သူ႔ အခ်စ္ဆံုးလဲ

                         ေလာကၾကီးထဲ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခ်စ္သည္၊ မုန္းသည္ႏွင့္ ေျပာဆိုေနၾကတာေတြ ၾကားေနရတယ္။ ေတြ႔ေနရတယ္။ ဒီကေန႔ဆိုရင္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ဆိုျပီး တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေခ်ာက လက္ေတြေကၽြးၾက၊ လက္ေဆာင္ေတြေပးၾကျပီး အခ်စ္ရဲ၏ သေကၤတဆိုျပီးေျပာဆိုတတ္ၾကေသးတယ္။ ဒါေတြၾကားရေတာ့ ေအာ္ ေလာကလူေတြမ်ား ဟိုလူ႔ခ်စ္တယ္၊ ဒီလူ႔ခ်စ္တယ္ဆိုျပီးေျပာေနၾကတယ္။ တကယ္တမ္း ဘယ္သူ႔ အခ်စ္ဆံုးလဲ ဆိုတာ ေမးၾကည့္ခ်င္လိုက္တာလို႔ စိတ္ထဲျဖစ္မိတယ္။ 

                       ပိဋကတ္စာေပသမိုင္းထဲမွာ အလြန္ထင္ရွားတယ္ မင္းၾကီးတစ္ပါးရွိတယ္။ ေကာသလမင္းလို႔ လူတိုင္း နီးပါးသိၾကတဲ့ မင္းၾကီးေပါ့။ တစ္ခါက မင္းၾကီးကလည္း ဒီလို ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး သူ႔ဖာသာ ဘာအၾကံေပါက္ျပီး ေမးလဲေတာ့မသိဘူး။ သူ႔ မိဖုရားၾကီး မလႅိကာကို ေမးတယ္။ တစ္ေလာကလံုးမွာ ဘယ္သူ႔ အခ်စ္ဆံုးလဲ တဲ့။ မင္းၾကီးကေတာ့ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း နန္းေတာ္ထက္မွာရွိခိုက္ အရွင္မင္းၾကီးကို အခ်စ္ဆံုးပါလို႔ ေျဖေစခ်င္တယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ မိဖုရားၾကီး မလႅိကာက ေျဖလိုက္ပံု က တစ္ေလာကလံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခ်စ္ဆံုးပါတဲ့။ မင္းၾကီးခမ်ာ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ စိတ္ကေလးေတြပင္ ဘယ္ေပ်ာက္လို႔ ဘယ္ေရာက္ကုန္သလဲ မသိေတာ့ပါဘူး။ တစ္ခါတည္း နန္းေတာ္ကဆင္းျပီး ဘုရားေက်ာင္း သြားေတာ့တာပါပဲ။

                           ဘုရင္ၾကီးကေတာ့ ဘုရားရွင္ဆီေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အိမ္တြင္းေရးကို တင္ေလွ်ာက္ေတာ့ တာပါပဲ။ ဘုရားရွင္က ျပံဳးျပီး ဘုရင္ၾကီးရဲ ႔ အျဖစ္ကို အမွန္တရားလမ္းေၾကာင္းေပၚ ကေနပဲ ေျဖရွင္းေပး လိုက္ပါ တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္တဲ့ မိဖုရားၾကီး မလႅိကာ ေျပာသလိုပဲ သတၱ၀ါေတြဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အခ်စ္ဆံုးပါတဲ့။ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ တရားေတာ္ေတြ နာၾကားလိုက္ရမွ မိဖုရားၾကီးအေပၚတင္းေနတဲ့ ဘုရင္ၾကီး စိတ္ေတြ ေျပေလ်ာ့ခဲ့ ပါတယ္။ သတၱ၀ါတိုင္းဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခ်စ္ၾကဆံုးပါ။ ကိုယ့္အလို ဆႏၵကို ျပည့္၀ေစဖို႔သာ သူတစ္ပါးကို ခ်စ္တယ္ဟု ေျပာဆိုေနၾကျခင္း၊ တကယ္ေတာ့ အရပ္ထဲမွာ ဆိုေနၾကတဲ့ ေမတၱာဟူသည္ကား တဏွာကိုယ္စားလွယ္ပင္တည္း။

                            တကယ့္ေမတၱာအစစ္သည္ကား အက်ိဳးလိုလားျခင္းပါပဲ။ သူ႔အေပၚေမတၱာရွိတယ္ဆိုလွ်င္ သူ႔အက်ိဳးကို လိုလားရပါမယ္။ သတၱ၀ါေတြအက်ိဳးလိုလားလို႔ သတၱ၀ါေတြ ခ်မ္းသာေစျခင္းငွာ ေဆာင္ရြက္ပါ တယ္ဆိုလွ်င္ ေမတၱာတရားရွိတာပါ။ သူ႔အက်ိဳးကို လိုလားျပီး သူ႔အက်ိဳးျပီးေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပး လိုတာဟာလည္း ေမတၱာရဲ ႔သေဘာတရားပါပဲ။ ဒီလို မဟုတ္ဘူး ကိုယ္ရယူပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာ သူက ကုိယ့္ကိုပဲ ဂရုစိုက္ေနေစခ်င္တာေတြဟာ ေမတၱာေယာင္ေဆာင္တဲ့ တဏွာသေဘာေတြပါ။ သူက ကိုယ့္ကို ဂရုမစုိက္ ေတာ့ရင္ ကိုယ္စိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္ရတာေတြဟာ ေမတၱာမစစ္ခဲ့လို႔ပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ သတၱ၀ါေတြအေပၚ ေမတၱာထားရွိခဲ့တယ္။ အႏိႈင္းမဲ့ေမတၱာေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သတၱ၀ါ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ျပန္ျပီး ဂရုစိုက္ပါေစဆိုတဲ့ အလုိဆႏၵလည္း မထားခဲ့ဘူး။ သိသည္ျဖစ္ေစ၊ မသိသည္ျဖစ္ေစ၊ ဘုရားရွင္ကေတာ့ ေမတၱာကြန္ရက္ကို ျဖန္႔က်က္ခဲ့ပါတယ္။ 

                            ခုေတာ့ လူသားေတြဟာ ကိုယ္သတိရတာေလးကို သိေအာင္ ေျပာျပရေသးတယ္။ ကိုယ့္သတိရသလိုပဲ သူလည္း သတိရေစခ်င္တယ္။ ကိုယ္ေမတၱာပို႔သလို သူလည္း ေမတၱာပို႔ပါ့မလားဆိုျပီး တဏွာကို ေမတၱာနဲ႔ ဖံုးလႊမ္းခ်င္ေနၾကတယ္။ ဒါကို မသိေတာ့ ေမတၱာပဲ ဆိုျပီး ေျပာဆိုေနၾကေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခ်စ္ေနၾကတာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခ်စ္တာေတာင္ အခ်စ္စစ္နဲ႔၊ အခ်စ္တု ဆိုျပီး ႏွစ္မ်ိဳး ထပ္ခြဲ ႏိုင္ေသးတယ္။ ဘယ္လို အခ်စ္စစ္လဲဆိုရင္ ကုိယ့္ကိုယ္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့သူဟာ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ပါတယ္တဲ့။ 

                    အတၱာနေဥၥ ပိယံ ဇည၊ ရေကၡယ် နံ သုရကၡိတံ တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အမွန္တကယ္ခ်စ္ပါတယ္ ဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ရဲ ႔ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ ဆိုတဲ့ ကံသံုးပါးကို ေကာင္းစြာေစာင့္ေရွာက္ပါ။ ထိုကဲ့သုိ႔ မေစာင့္ေရွာက္ခ့ဲဘူးဆိုလွ်င္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ခ်စ္ရာမေရာက္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ အခ်စ္စစ္နဲ႔ မခ်စ္တတ္ေသးသမွ် သူတစ္ပါးကို အခ်စ္စစ္၊ အခ်စ္မွန္နဲ႔ ခ်စ္တယ္ဆိုတာဟာ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ကိုယ္ကိုယ္ တိုင္ ခ်စ္တတ္ျပီးမွ သူတစ္ပါးကို ေမတၱာစစ္၊ ေမတၱာမွန္နဲ႔ ခ်စ္တတ္မွာပါ။ 

                           ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခ်စ္ပါရဲ ႔ဆိုျပီး အကုသိုလ္ေတာမွာ ကံသံုးပါးနဲ႔ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတယ္၊ မထိန္းသိမ္း မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ဘူးဆိုလွ်င္ အခ်စ္တုပါ။ စိတ္ဆိုတာ မေကာင္းမႈမွာ ေမြ႔ေလ်ာ္ေပ်ာ္တတ္ပါတယ္။ ဒါကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခ်စ္သူမ်ားက သိျပီး ေကာင္းမႈဘက္ေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ရမွာပါ။ ေကာင္းေသာအမႈနဲ႔ မေပ်ာ္တတ္ေသးသမွ် မခ်စ္တတ္ေသးပါဘူး။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မေကာင္းမႈမွာေပ်ာ္ေနတဲ့သူဟာ ကိုယ္ခ်စ္ပါ တယ္ဆိုတဲ့ သူေတြကိုလည္း မေကာင္းမႈဘက္ကိုေရာက္ေအာင္ တြန္းပို႔မွာ မလြဲပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ မေကာင္းမႈ လုပ္ေနသူရဲ ႔ ခ်စ္စကားဟာ အပါယ္ငရဲ လက္မွတ္ ၀ယ္မလားလို႔ ေမးေနတာနဲ႔ တူပါတယ္။ 

                          စိတ္အလိုလိုက္တိုင္း ခ်စ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခ်စ္လို႔ ကိုယ့္စိတ္အလိုလိုက္ျပီး။ စားခ်င္သလိုစား၊ ေသာက္ခ်င္သလိုေသာက္ျပီး ေနမယ္ဆိုရင္၊ ကိုယ့္ဘ၀ဟာလည္း ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္သြား မွာပါ။ ျဖစ္ခ်င္သလိုဆိုတာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္သလိုမဟုတ္ဘဲ အကုသိုလ္အက်ိဳးေပးတဲ့ အတိုင္းျဖစ္သြားမွာကို ဆိုတာပါ။ ကိုယ့္စိတ္ကေလး ကိုယ္ျပန္ေမးရမွာပါ။ ေမတၱာကို တဏွာနဲ႔မ်ား လွည့္စားမိေနခဲ့သလား။ တဏွာက ေမတၱာေယာင္ေဆာင္ျပီး ကိုယ့္ကိုလွည့္စားခဲ့လို႔ ကိုယ္ပူေလာင္ခဲ့ရတာမ်ားျပီ။ ေမတၱာရဲ ႔သေဘာ သည္ကား ေအးျငိမ္းေသာ သေဘာပါ။ တဏွာဆိုတာ ပူေလာင္တတ္ပါတယ္။ ဒါေလးေတြကို သိထားမွ ကိုယ္ပူေလာင္ေနရင္ ဒါဟာ တဏွာ၊ သမုဒယေၾကာင့္ျဖစ္ရတာ ဆိုတာ သိမွာပါ။

                              ေအာ္ ဘယ္သူ႔ အခ်စ္ဆံုးလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေလးကို ေျဖဆို ၾကည့္မယ္၊ တစ္ခါမက၊ တစ္ၾကိမ္မက၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္ေန႔မွာသာ မက၊ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ေမးၾကည့္ေျဖၾကည့္ေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ ကိုယ္ကို ခ်စ္တတ္လာမွာပါ။ ခ်စ္တဲ့ေနရာမွာလည္းပဲ အခ်စ္စစ္ နဲ႔ ခ်စ္တတ္ေအာင္ ခ်စ္ပါ။ ဒါမွ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္၊ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကုိယ့္ရဲ ႔ ကုသိုလ္ေဆြမ်ိဳးေတြကို မပူေလာင္တဲ့ ေမတၱာခ်စ္ေတြ မွ်ေ၀ႏိုင္ မွာပါ။ ပူေလာင္မႈေတြမ်ားတဲ့ၾကားမွာ မပူမေလာင္ေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ႏိုင္သူျဖစ္ဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔ အခ်စ္ဆံုးလဲ ဆိုတာ သိေအာင္ၾကိဳးစားရင္း အခ်စ္ငတ္ခဲ့သမွ် အတိုးခ် ခ်စ္တတ္ၾကပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းရင္း...................။

အခ်စ္စစ္ အခ်စ္မွန္ ပိုင္ဆိုင္ ႏိုင္ပါေစ......................။

ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )

ဘယ္တစ္ခုလဲ

                 ေစ်းဆိုင္တို႔ဘာတို႔မွာ ပစၥည္းေတြဘာေတြ၀ယ္ေတာ့မယ္ဆိုလွ်င္ လက္ညိႈ္းေလးနဲ႔ အဲ့ဒီပစၥည္းေလး ယူပါရေစဆိုလွ်င္ ဆိုင္မွာ ေကာင္တာထိုင္တဲ့သူက ဘယ္တစ္ခုလဲ ? လို႔ ျပန္ေမးဖူးတာကို ၾကံဳဖူးၾကမွာပါ။ ခုလည္း ေမးခ်င္တာေလး ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ဘယ္တစ္ခုကို လိုခ်င္တာလဲ ? လို႔ေပါ့။ ေလာကမွာ လိုခ်င္စရာ၊ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္စရာေတြက မ်ားလိုက္ပါဘိသႏွင့္နဲ႔။ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္စရာေတြ၊ လိုခ်င္စရာေတြ မ်ားေနသလို ပိုင္ဆိုင္ ခ်င္စိတ္၊ လိုခ်င္စိတ္ေတြကလည္း မ်ားလာတာဟာ အခ်ိဳးက်က်ပါပဲ။ တစ္ဖက္က အကန္႔အသတ္မရွိမ်ားလာ တာကို တစ္ဖက္က အထိန္းအကြပ္မထားပဲ လႊတ္ထားလိုက္မယ္ဆိုရင္...........။ 

                    တစ္ခါတစ္ေလ ဘယ္တစ္ခုကို သေဘာက်တာလဲလို႔ ေမးရင္း ႏွစ္ခုလံုးသေဘာကေနတယ္ ဘယ္ဟာယူေကာင္းမလဲေတြးရတာေတြလဲ ၾကံဳဖူးၾကမွာ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေစ်းမတတ္ႏိုင္လို႔၊ တစ္ခါတစ္ခါက် ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ဟာမွာက အျပစ္အနာအဆာေလးေတြ ေတြ႔လို႔ အျခားေကာင္းတာေလးေတြ ယူလိုက္ရတာလဲ ရွိမွာပါ။ ၾကံဳဖူးၾကမယ္လို႔လည္း ထင္ပါတယ္။ လိုခ်င္စရာပစၥည္းတိုင္းမွာ သူ႔အရည္အေသြးနဲ႔သူပါ။ ၾကိဳက္စရာရွိ လို႔လဲ ၾကိဳက္ၾကတာေပါ့လို႔ ေတြးေကာင္းေတြးမွာပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ လူေတြဟာ ၾကိဳက္စရာကိုပဲျမင္တယ္ တစ္ဖက္က ေၾကာက္စရာကို မျမင္ၾကဘူး။ 

                  ေကာင္းတာေလးေတြ႔ၾကိဳက္လိုက္ၾကတယ္။ မေကာင္းတာၾကီးျမင္ ေၾကာက္လိုက္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ ဟိုတစ္ခု ဒီတစ္ခု ဆိုျပီးေရြးၾကတယ္ေပါ့။ ေကာင္းတာေလးျမင္လို႔ ၾကိဳက္တာကေလာဘ၊ မေကာင္း တာ ေတြ႔လို႔ ေၾကာက္တာက ေဒါသ၊ တစ္ခ်ိဳ ႔ကထင္ၾကတယ္ မေကာင္းတာၾကီး ျမင္ျပီးေၾကာက္တာ သံေ၀ဂ လိုလိုဘာလိုလိုေပါ့။ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္မၾကိဳက္လို႔ ေၾကာက္တာက ေဒါသပါ။ ကိုယ္ကေကာင္းတယ္ထင္ျပီး ၾကိဳက္ေနတဲ့ အရာေလးမွာ မေကာင္းတဲ့သေဘာတရားေလးျမင္လို႔ ထိတ္လန္႔သြားတာကမွ သံ၀ဂဥာဏ္ပါ။ ဒါေလးကိုေတာ့ ကြဲျပားစြာ သိေစခ်င္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ ႔က မေကာင္းတာျမင္တိုင္း သံေ၀ဂရမယ္ထင္ၾကတာ။ သံေ၀ဂ ဆိုတာ ဥာဏ္ပါ။ သံေ၀ဂျဖစ္လို႔ ေၾကာက္သြားတယ္ဆိုရင္ သံေ၀ဂမစစ္လို႔ပါ။ 

သံေ၀ဂျဖစ္တယ္ဆိုတာ သေဘာတရား အျဖစ္အမွန္ကို တရားသေဘာအသိဥာဏ္နဲ႔ သိသြားျခင္းရယ္ပါ။ ဒါကိုပဲ သံေ၀ဂရလို႔ ၾကက္ေသေသသြားတာလို႔ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပဲ ျဖစ္သြားတာတို႔ ဆိုတာေတြ ၾကားေနရပါတယ္။ ဒါဟာ သံေ၀ဂမဟုတ္ပါ။ ေဒါသသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါသက ေၾကာက္တာ။ သံေ၀ဂက လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကို ဆက္လုပ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တာ။ သံေ၀ဂ ဆိုတာ ၀ိပႆနာ ဥာဏ္ရဲ ႔ အနီးကပ္ဆံုး အေၾကာင္းတရားပါ။

                  ကိုယ္ကၾကိဳက္ေနတဲ့ အရာ၊ လိုခ်င္ေနတဲ့အရာကို ေသခ်ာၾကည့္ပါ။ ဘယ္ေနရာေလးကို ၾကိဳက္တာလဲ၊ ဘာအေရာင္ေလးကို လိုခ်င္ေနရတာလဲ။ တကယ္ေကာင္းလို႔ လိုခ်င္တာလား။  ဒါေလးေတြ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ တကယ္မေကာင္းတာလဲ ေကာင္းတယ္ထင္ျပီး လိုခ်င္ခဲ့တယ္။ လိုခ်င္ေအာင္လည္းပဲ မသိမႈေတြ ဖံုးလႊမ္းခဲ့တယ္။ သိေအာင္လည္း မၾကိဳးစားခဲ့ဘူး။ ေကာင္းတယ္ထင္ေနလို႔ ေလာဘျဖစ္ေနတာပါ၊ ကို္ယ့္လက္ထဲေရာက္မွ မေကာင္းတာျဖစ္ေနရင္...။ ေျပာမယ္သာေျပာရသာ မေကာင္းမွန္းသိလည္း လိုခ်င္ေနသူေတြက အပံုအပင္ပါ။ ဒီလူ႔ဘ၀မွာရလာတာ အို၊ နာ၊ ေသ မေကာင္းမွန္းသိရက္နဲ႔ ဒီသား၊ ဒီသၼီး၊ ဒီမိသားစုနဲ႔ ျပန္ဆံုေတြ႔လိုပါ၏ ဟု ဆုေတာင္းေနၾကသည္မဟုတ္ပါေလာ။ 

                      ကိုယ္အရင္ကျပဳခဲ့သည့္ ကံ ( သခၤါရ ) တရားေတြေၾကာင့္ ဒီပစၥဳပၸန္ အက်ိဳးတရားေတြရလာျပီ ဒီေတာ့ ယခုကိုယ္ရထားတာေတြ တကယ္ေကာင္းမေကာင္း ဆန္းစစ္ဖို႔သာလိုပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုလိုေနရတုန္းတာ မေကာင္းတာ ဟိုလိုေလးေနရရင္ေတာ့ ေကာင္းမွာပဲ ဆိုျပီး အဲ့လိုေလး လိုက္လုပ္ျပန္၊ လိုက္လုပ္ေတာ့ ထပ္ရျပန္တယ္။ လုပ္ကတည္းက လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံကို ပံုေဖာ္ျပီး လုပ္ေနၾကတာကိုး......။ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္မ်ားေလ ဒုကၡမ်ားေလပဲလို႔ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးက မိန္႔ဖူးပါတယ္။ ဟုတ္တာေပါ့။ ပိုင္ဆိုင္ရရွိထားတာၾကီးကိုက ဒုကၡသစၥာပါပဲေလ။ ဒါကို ထပ္ပိုင္ခ်င္ၾကေသးတယ္ဆိုတာ တကယ္မသိမွန္း သိသာပါတယ္။ 

                        ကိုယ္လိုခ်င္လက္ညိႈးထိုးတဲ့ တစ္ခုကိုလည္း၊ တစ္ခုမကပါဘူး အားလံုးကို ျပန္ၾကည့္ပါ။ အေကာင္းဘာမ်ားပါသလဲဆိုတာ ေသခ်ာၾကည့္ပါ။ ဘယ္တစ္ခုကမ်ား ေကာင္းတာရွိသလဲဆိုတာကို သေဘာေပါက္ေအာင္ ၾကည့္ၾကပါ။ လူေတြဟာ အမႈိက္ပံုၾကီးထဲမွာ ဘယ္ဟာေလးမ်ား ေကာင္းရာေကာင္းႏိုး ပါမလဲလို႔ လိုက္ရွာေနၾကတာနဲ႔ အလားတူပါတယ္။ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းေတြက မလိုခ်င္လို႔ တံေတြးပမာ ေထြးအန္ခဲ့တာကို မိမိတို႔တေတြက လိုက္ရွာျပီး ေကာက္ယူေနၾကတာ ဥာဏ္နည္းလို႔လား၊ ဥာဏ္မရွိလို႔လားဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲ ျပန္ေမးၾကပါ။ 

                          ဘယ္တစ္ခုလဲ၊ ဘယ္တစ္ခုလဲလို႔ လက္ညိႈးထိုးျပေစခ်င္တယ္။ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတဲ့ အရာေတြထဲကေပါ့။ သူမ်ားေျပာလို႔ မလိုခ်င္တာမ်ိဳး မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဥာဏ္ကိုယ္ အားကိုးၾကပါ။ မေကာင္းဘူးေျပာမလိုခ်င္၊ ေကာင္းတယ္ေျပာလိုခ်င္တယ္ဆိုတာကေတာ့ ကေလး ႏွပ္ခ်ီးေပေလးေတြရတာ ပါ။ ကိုယ္က ႏွပ္ခ်ီးေပ ကေလးအဆင့္လား၊ လက္ညိႈးထိုးေရြးထားတဲ့ ကိုယ္လိုခ်င္တာေလးေတြကို အျပစ္ အနာအဆာရွိ၊ မရွိ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္စစ္ေဆးၾကည့္ပါ။ ကိုယ္တိုင္စစ္လို႔ အျပစ္ျမင္မွ ေနာက္ကို မလိုခ်င္မွာေပါ့။ ကိုယ့္ဘာသာ စစ္ၾကည့္ေတာ့ ဘယ္တစ္ခုလဲ ေကာင္းတယ္ဆိုတာ၊ ေကာင္းတဲ့သေဘာဟာ ဘယ္မွာလဲ ? မရခင္ကလည္း လိုခ်င္လို႔ ပူပန္ရတယ္။ ရျပီးေတာ့လည္း မပ်က္စီးေစခ်င္လို႔ ပူပန္ေနရတယ္။ ပူပန္မႈမပါတဲ့ အရာကို လက္ညိႈးထိုးၾကပါ။ 

                      ဥာဏ္အလုပ္ဆိုတာ ၀ိပႆနာအလုပ္ပါပဲ။ ကိုယ့္ဥာဏ္ေလးကို မ်ားမ်ားအလုပ္ခိုင္းပါ။ အသက္ၾကီးတာ၊ ငယ္တာေတြလုပ္ေနဖို႔ အခ်ိန္မရွိပါဘူး။ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္ အခါမွာတုန္းကလည္း ဥာဏ္ကိုအလုပ္ေပးရင္း တရားရသြားတာေတြ အမ်ားၾကီးရယ္ပါ။ အားေလ်ာ့စရာဘာမွ မရွိပါဘူး။ သာသနာနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ေနရတာကိုက အားတက္စရာပါ။ ဒါေတြကို သေဘာက်မွ ဘယ္တစ္ခုဟာကိုယ့္အတြက္ အေရးပါေနသလဲ ဆိုတာ သိမွာပါ။ ဒီအသက္၊ အရြယ္ေရာက္လာျပီ ဘယ္တစ္ခုလဲ ေရြးေနရတုန္း ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သေဘာေပါက္နားလည္လိုက္ပါ။ 

                           သေဘာေပါက္ေစခ်င္ပါတယ္။ နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္တစ္ခုလဲ ေကာင္းတယ္ ဆိုတာ၊ ဘယ္တစ္ခုလဲ ကိုယ္လိုခ်င္တာ၊ ဘယ္တစ္ခုလဲ ကိုယ္လုပ္သင့္တာ။ ဒါေလးေတြကို သိျပီးအရင္က ထက္ပိုျပီး လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေတြကို လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္တစ္ခုလဲလို႔ ေမးရတဲ့သူ အေမာေျပပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္တစ္ခုလဲ ကိုယ့္အတြက္ေကာင္းတာလို႔ အျမဲေမးႏိုင္ၾကသျဖင့္ မိမိတို႔ ပန္ဆင္ထားတဲ့ ေဗာဓိ ဥာဏ္အသီးသီးနဲ႔ အေကာင္းတကာ့အေကာင္းဆံုးတရားျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္ကို ရႏိုင္၊ ေရာက္ႏိုင္ၾကပါေစ.....။

သေဘာတရား အရွိအမွန္ကို တရားသေဘာ အသိဥာဏ္ျဖင့္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခား သိပါေစ။              ။

ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )

နံနက္ခင္း တရား

                     မနက္အိပ္ယာထျပီဆိုတာနဲ႔ စားဖို႔၊ ေသာက္ဖို႔ကေန စျပီး တစ္ေန႔တာအတြက္ ပူပန္ရပါျပီ။ တစ္ေန႔တာအတြက္ စား၊ ၀တ္၊ ေနေရး ဆိုတဲ့ အေရးေတြနဲ႔ စတင္ျပီး၊ ဒီအေရးေတြ အျပီးဆံုးခင္ပဲ တစ္ေန႔ ကြယ္ျပန္တယ္။ ေအာ္ အေရးေပါင္းမ်ားစြာကို ျပဳေနၾကတာ၊ ေသတဲ့အထိ ဒီအေရးေတြက မျပီးဆံုးပဲေနာ္။ ဒီကေန႔ နံနက္တံုးေခါက္လို႔ အိပ္ယာက ႏိုးႏိုးခ်င္းဒီအေတြးေလးစိတ္ထဲေပၚမိတယ္။ 

                        မနက္ေနထြက္လာတာနဲ႔ ေသမယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွမေတြးဘူး၊ ေနမယ္ဆိုတာနဲ႔ပဲ ေတြးၾက တယ္။ တစ္ေန႔တာဘာေတြ လုပ္စရာ ရွိတယ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ အသက္ဆက္ၾကတယ္။ အဲ့ဒီ တစ္ေန႔တာအတြင္း ကုသိုလ္တရား၊ အကုသိုလ္တရားေတြ ျပဳ၊ ေျပာ၊ ၾကံ ျပီးအသက္ရွင္ေနၾကတယ္။ သာယာစ ရာေတြေရာ၊ ျငီးေငြ႔ စရာေတြေကာ ေတြ႔ၾကံဳေနၾကရတယ္။ သာယာစရာ နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္ၾက၊ ျငီးေငြ႔ စရာ နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ စိတ္ဆိုးလိုက္ၾက၊ ေအာ္ တစ္ေန႔တာတိုင္း၊ တစ္ေန႔တာတိုင္းကို ဒီလိုခ်ည္း ျဖတ္သန္းေနရင္ေတာ့ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။  

                         လူတိုင္းမွာ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ဆိုတာရွိၾကစျမဲ။ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္၊ ဘယ္ေရာက္ခ်င္တယ္ ဆိုတာေတြေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြျဖစ္ျပီးေတာ့ေရာ ဘာမ်ားထူးျခား လာသလဲဆိုတာ ေမးၾကည့္ခ်င္တယ္။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ဦးစားေပး လို႔ ျဖစ္သင့္တာေတြ ျဖစ္ႏိုင္တာေတြ ဆံုးရံႈးေနၾကရတယ္။ တစ္ေန႔တာလံုးမွာ ကုသိုလ္နဲ႔ အသက္ရွင္ဖို႔ဆိုတာ တကယ္ကိုမလြယ္ပါဘူး။ အာရံုအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ၾကားမွာ အေယာနိေသာမနသိကာရ နဲ႔ ေနမိလို႔ ေလာဘ၊ ေဒါသေတြ ျဖစ္လိုက္ၾကရတာ။ ဒါေပမယ့္ ေျပာၾကတယ္။ ပုထုဇဥ္ပဲ အဲ့ေလာက္ေတာ့ရွိမွာေပါ့ တဲ့ ။ ပုထုဇဥ္ဆုိတာနဲ႔ ကိုင္ေပါက္လိုက္ၾကျပန္တယ္။

                            ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ပုထုဇဥ္ဘ၀ကို ခံုမင္တြယ္တာေနရင္ ပုထုဇဥ္ဘ၀က လြတ္ပါ့မလား။ အရိယာေတြကုိ အားက်ျပီး အရိယာစိတ္ေမြးမွသာလွ်င္ အရိယာဘ၀ ေရာက္ႏိုင္မွာေပါ့။ ပုထုဇဥ္မိုလို႔ တစ္သံသရာလံုး မိုက္ခဲ့၊ ဆိုးခဲ့တာ ခုလည္းပဲ မိုက္တုန္း၊ ဆိုးတုန္းပဲလို႔ ေျပာရင္ လြန္မယ္မထင္ပါဘူး။ မိုက္လို႔ ေကာင္း၊ ဆိုးလုိ႔ေကာင္းေနၾကတာ။ ေဒါသျဖစ္မေပါ့ ပုထုဇဥ္ပဲ၊ ေသာကေရာက္မေပါ့ ပုထုဇဥ္ပဲ ဘယ္တုန္းကမ်ား အရိယာလို ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေသာက မျဖစ္ပဲ ေနခ်င္လိုက္တာလို႔ ျဖစ္ခဲ့ဖူးလဲ ? ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေတြးၾကည့္ၾကပါ။ ထစ္ခနဲဆို ျဖစ္လိုက္တာပဲ၊ ထစ္ခနဲဆို ဆိုးလိုက္တာပဲ။ ေအာ္ ပုထုဇဥ္ အျမင္မ်ားေနာ္။ ေၾကာက္စရာေကာင္းလိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။

                           ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေရွ႕ ေတာ္ေမွာက္မွာ တရားေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ေဟာတာနဲ႔ တရားရ သြားတဲ့သူေတြဟာ ဟိုး သံသရာအဆက္ဆက္က ဒီတရားဓမၼေတြကို ႏွစ္ေပါင္း ေသာင္းနဲ႔ခ်ီျပီး အားထုတ္ခဲ့ လို႔ပါ။ ခုမွ ျမတ္စြာဘုရားကဘက္လိုက္ျပီး သူတို႔ခ်ည္းေဟာေပးတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔မွာကိုက တရားရဖို႔ သံသရာ အဆက္ဆက္က အရိယာျဖစ္ခ်င္စိတ္၊ အရိယာလိုစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေမြးခဲ့လို႔ပါ။ ကိုယ္ကခုမွ ပုထုဇဥ္ စိတ္ေမြးတုန္းရွိေသးတယ္။ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ေျပာစရာကတစ္ခုပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ကိုယ့္မွာ အရိယာနဲ႔တူတဲ့ စိတ္ထားေကာင္းေလး တစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္။

                             စိတ္ေကာင္းေလးရွိ နိဗၺာန္ေရာက္ပါတယ္တဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ စိတ္ေကာင္းရွိမွ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ အစရွိတဲ့ ကုသုိလ္အလုပ္ေတြလုပ္ျဖစ္မွာပါ။ စိတ္ေကာင္းမရွိသူကေတာ့ အကုသိုလ္နဲ႔ ေပ်ာ္လို႔ကို မ၀ႏိုင္ေသး။ ခုေခတ္ ဘံုဆြမ္းေလာင္းေတြ၊ အဘိဓမၼာသင္တန္းေတြဆိုတာ စိတ္ေကာင္းရွိသူေတြ ရွိလို႔ လုပ္ျဖစ္ၾကတာပါ။ စိတ္ေကာင္းသာမရွိရင္ မနက္ေစာေစာ ထျပီး ဘယ္သူက ဆြမ္းေလာင္းမလဲ ? ဒါေၾကာင့္ အရိယာ နဲ႔တူတာ စိတ္ေကာင္းေလးပဲရွိေတာ့တယ္။ 

           ဒီေတာ့ အရိယာေတြမွာ ရွိတဲ့ စိတ္ေကာင္းေလာက္ေတာ့ ကိုယ့္ စိတ္ေကာင္းက အားေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ ပုထုဇဥ္ အကန္းေတြထက္ပိုတာကေတာ့ ကိုယ္ဟာ အေရးေပါင္း မ်ားစြာထဲမွာ စိတ္ေကာင္းေလးနဲ႔ ရွင္သန္ေနႏိုင္တယ္ဆိုတာပဲ။ ေဒါသျဖစ္မယ္ၾကံတာနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ေကာင္း ကိုယ္ျပန္သတိရ၊ ေသာကျဖစ္မယ္ဆိုတာနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ေကာင္းေလး ကိုယ္ျပန္သတိရ၊ ဒါဆုိ ျဖစ္မယ့္ အကုသလဓမၼေတြဟာ စိတ္ေကာင္းေလးေၾကာင့္ ျဖစ္ခ်င္ပါလ်က္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ 

                    လူေတြဘာလို႔ ငါ့ဟာ၊ ငါ၊ ဆိုျပီး ငါတေကာေကာေနရတလဲဆိုတာ ဆန္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ ေသဖို႔ သတိမရၾကလုိ႔ပါ။ ကိုယ္ေသမွာ ကိုယ္သတိမရေတာ့ ရွင္ေနစဥ္မွာ ဘာမွ အႏွစ္သာရမရွိတဲ့ တရားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ျပီး ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ ဘာကမွ်မလုပ္ၾကတာရယ္ပါ။ ဒါေတြဟာ သတိမထားမိသူအတြက္ေတာ့ ဘာမွ မထင္ရေပမယ့္ သတိထားၾကည့္သူအတြက္ေတာ့ သံေ၀ဂရစရာပါ။ ယူတတ္ရင္ တရား၊ မယူတတ္ရင္ေတာ့ အလကားဆိုသလိုေပါ့။ ယူတတ္လို႔ ေကာလိတနဲ႔ ဥပတိႆ တို႔ ဇာတ္ပြဲထဲကေန တရားသေဘာနားလည္ခဲ့ၾကတာေပါ့။

                       ေအာ္ မနက္ခင္းေလးမွာ ဒါေလးေတြေတြးမိေတာ့ လူေတြကိုလည္း မနက္ခင္းတိုင္းေတြးေစ ခ်င္မိတယ္။ တစ္ေနထြက္ေသဘက္ကို ေမ့ေလ်ာ့ကာ ေနဖို႔မထင္ၾကပါနဲ႔။ ေနကြယ္ကာတစ္ၾကိမ္ သြားလွ်င္ျဖင့္ေသနယ္ရြယ္ တစ္ခါသြားရမယ္။ တားမရဘူး တဲ့ ။ တားလို႔ မရတဲ့ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ သြားေနၾကတာ။ ဒါေၾကာင့္ တိပိဋက ေယာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကမိန္႔ပါတယ္။ သြားေနပါလွ်က္ မေရာက္ ႏိုင္ေသးတာက နိဗၺာန္၊ မသြားခ်င္ဘဲ ေရာက္ေရာက္သြားရတာ သုႆန္ တဲ့။ လူတိုင္းမေရာက္ခ်င္ ၾကတဲ့ ေနရာ၊ ထိုေနရာက မေရာက္ခ်င္ေပမယ့္ ေရာက္ရမွာပါလားလို႔ ေတြးထားရင္။ ငါတစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူး အားလံုးေရာက္ရမွာပါလားလို႔ ေတြးထားရင္ အေရးေပါင္းမ်ားစြာထဲမွာစိတ္ေကာင္ေလးနဲ႔ေန လို႔ျဖစ္သြားပါျပီ။

တစ္စ တစ္စ စြန္႔၀ံ့မွလွ်င္ ဘ၀ေနာက္ ေနာင္ ဆက္တိုင္းေကာင္း၏။

ေမာင္ပညာ ( ေကတုမတီ )